Moskou's opmars (Kemajuan Moskow)

Wordt Amerika straks tweederangs? j ["het tweede en laatste deel van een zeer openhartige I BESCHOUWING OVER DE POSITIE VAN AMERIKA TEGENOVER DE 1 VOORTSNELLENDE COMMUNISTISCHE ECONOMISCHE PENETRATIE I door ALLEN W. DULLE8 Rusland sticht bolwerken door een gigantisch hulpprogramma ZELFS wanneer de nadruk blijft vallen op de zware industrie en de bewapening kan er enige verbetering komen in de levensstandaard van het Russische volk. Pas sedert de dood van Stalin, in 1953, is er ernstig aandacht geschonken aan een dergelijke verbetering. De daarna ingetreden matige vertraging in de stormachtige aroei van de zware industrie is grotendeels het gevolg geweest van de overheveling van meer hulpbronnen naar de woningbouw, de landbouw en de produktie van verbruiksgoederen. “,. De levensstandaard zal krachtens de huidige Sowjetrussische plannen volgens de verwachtingen m de komende leven jaren toenemen met ongeveer een derde. Op dat hogere peil gekomen zal de levensstandaard nog steeds verliggen beneden de onze, maar een flinke vooruitgang betekenen voor mensen die zich zeer lange tijd tevreden hebben moeten stellen met een zeer laHoeleVdeannPo‘ok. het Sowjetrussische zevenjarenplÉm zal, ook al wordt het, niet ten volle uitgevoerd, de middelen verschaffen die nodig zijn voor een krachtige expansie van de hande'^‘ en de hulpverlening aan de neutrale en de nog niet tot volle economische ontwikkeling gekomen landen van de vrije wereld. Omstreeks 1965 zal de Sowjetunie zoveel grondstoffen en vooreen deel ook industrieproducten opleveren dat daarmee kan worden voorzien in de industrialisatiebehoefte van die landen. Nationalisme 'HIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIlHIIIIllIllIllilIlllUUHUl DE AFLOOP van dit onderdeel van de wedijver tussen oost en west — het streven van de communistische landen naar meer economische invloed in de nog niet tot volle economische ontwikkeling gekomen landen — is voor het voortbestaan van de vrije wereld van de allergrootste betekenis. Wij leven in een tijdperk van ongekende veranderingen. In weinig meer dan tien jaar zijn meer dan 750 miljoen mensen die Onder koloniaal bestuur stonden onafhankelijk geworden in 21 landen In al die nieuwe landen vindt men een heftig nationalisme, dat gepaard gaat met een krachtig streven naar verhoging van de levensstandaard. In al die landen gelooft men dat doel met industrialisatie te kunnen bereiken. De leiders van het wereldcommunisme reageren fel op de mogelijkheden welke die grote transformatie hun biedt. Zij beseffen dat de toekomst van het communisme alleen dan verzekerd is wanneer dat communisme zich kan verspreiden. Hun beste kansen op verspreiding van hun leer liggen in Azië en Afrika. Terwijl zij trachten al onze aandacht op de kwestie-Berlijn gericht te houden, dringen zij door in Irak met wapens, economische hulp en ondermijnende activiteit. Bovendien zijn zij actief in Afrika. Miljard iiiiiiiiiiniiiiiiiiiiiiiiiiiii HET programma van de communistische landen voor handel met en hulpverlening aan nog niet tot volle ontwikkeling gekomen landen begon in 1958 flink op gang te komen. In dat jaar kregen die landen van het communistische blok samen meer eten een miljard dollar aan kredieten. In de vierjarige periode die eindigde in 1958 was het totaal van de verleende schenkingen en kredieten 2,5 miljard dollar. Daarvan kwam 1,6 miljard uit de Sowjetunie en de rest uit China en de overige communistische landen. Dnevijtde van dat alles bestond uit wapens voor de Verenigde Arabische Republiek, Jemen, Irak, Afghanistan en Indonesië. Die landen en indië, Argentinië, Ceylon, Birma en Cambodja hebben het leeuwendeel van de communistische economische hulp ontvangen. Meer dan 4.000 technische deskundigen uit communistische landen zijn uitgezonden om te helpen bij de verdere ontwikkeling van de nieuwe landen van de vrije wereld. Ongeveer zeventig procent van die technici werken op economisch terrein. Anderen houden zich bezig met de reorganisatie van militaire bases en met de opleiding van militaire specialisten. In de communistische landen wordt ook veel gedaan aan de opleiding van studenten uit de nog niet volledig tot ontwikkeling gekomen landen. Tot nu toe hebben ongeveer 3.ZOU studenten, technici en militaire specialisten uit die landen een opleiding achter hel Ijzeren Gordijn gekregen. Al blijkt uit die gegevens dat die hulp van de communistische landen nog ver onder de onze ligt moet men met vergeten dat dit massale programma voor economische en militaire hulp is geconcentreerd op enkele strategisch belangrijke landen. In die gegevens is uiteraard ae economische hulp van de Sowjetunie aan de andere landen achter het Ijzeren Gordijn en communisti’ch China niet begrepen. Pronkstuk iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii INDIË, dat van de communistische landen meer dan 325 miljoen dollar aan schenkingen en kredieten heeft ontvangen, is een van de voornaamste van de hierboven bedoelde landen. Het pronkstuk van de economische hulpverlening van de Sowjetunie is daar de staalfabriek van Bhilai die door Russen wordt gebouwd. De Verenigde Arabische Republiek heeft van de communistische landen in de afgelopen vier jaren aan hulp en kredieten meer dan 900 miljoen dollar ontvangen. Deze bestedingen schijnen de Sowjetunie thans heel wat minder lucratief dan zij een jaar eerder beloofden te zullen zijn. Irak is een prachtig voorbeeld van de opportunistische aard van de hulpverlening van de communistische landen. Voor de staatsgreep van 14 juli was het economische kontakt tussen Irak en de communistische landen te verwaarlozen klein. In de afgelopen maanden heeft de Sowjetunie Irak aan kredieten voor militaire en economische opbouw meer dan 250 miljoen dollar verschaft. De raad voor de opbouw van Irak heeft de twee daaraan teogevoegde westelijke adviseurs heengezonden. Ook worden nu in Irak westelijke technici ontslagen en worden contracten met vele westelijke ondernemingen geannuleerd. Steeds krachtiger wordt het streven van Moskou de regering van Irak zover te krijgen dat zij zich geheel verlaat op de steun van de communistische landen. Het aantal met de communisten sympathiserende overheidsdienaren in Irak neemt geleidelijk toe. De Sowjetrussische politiek van economische penetratie past precies in de ondermijningsactiviteiten van dat land over de gehele wereld. Die activiteiten vormen het derde hoofdelement in de drievuldigheid van Sowjetrussische bedreigingen: de militaire, de economische en de ondermijnende. Ongewijzigd iiiiiiiiiiiiiiiiiiiniiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii HET internationale communisme heeft zijn werkwijze sedert de dagen van de Komintern en de Kominform niet gewijzigd. De communistische partij van de Sowjetunie, die onder leiding van Kroesjtsjef staat, neemt hierbij een leidende positie in. Dat partijapparaat heeft een wereldomvattende taak die werd omschreven door Lenin en Stalin. Onder leiding van Kroesjtsjef wordt die taak thans veel subtieler dan ten tijde van Stalin uitgevoerd. Het hoofddoel is echter gebleven de weerstandskracht van de gehele vrije wereld te ondermijnen. Het ligt voor de hand dat de meest kwetsbare landen daarbij het eerst aan de beurt komen. De aanvalskracht wordt in de eerste plaats geleverd door de communistische partijen van de Sowjetunie en communistisch China. Die twee geven leiding aan de communistische partijkernen die in vrijwel elk land ter wereld bestaan. Elke communistische partij onderhoudt geheime verbindingen met Moskou of, wat bepaalde delen van het verre oosten betreft, met Peking. Die partijen onderhouden openlijk verbindingen met de internationale communistische beweging. In het 21e congres van de communistische partij van de Sowjetunie waren vertegenwoordigers van communistische partijen van ongeveer 60 landen aanwezig. Onder hen waren ook twee vertegenwoordigers van de Amerikaanse communistische partij. Al die communistenleiders gaven uitdrukking aan hun vertrouwen in de uiteindelijke zegepraal van de communistische beweging in de gehele wereld. Van tijd tot tijd heeft de Sowjetunie verdragen gesloten, zoals bij voorbeeld het Litwinofpakt van 1933, met betrekking tot het zich onthouden van bemoeiing met de binnenlandse aangelegenheden van andere landen. Nadat dat pakt was gesloten hervatte Amerika de diplomatieke betrekkingen met de Sowjetunie. Dat land wil niets liever dan verdragen van „vriendschap en nonagressie” sluiten met zoveel mogelijk landen. Die verdragen zijn het papier waarop zij zijn gedrukt nog niet waard. Tijdens de tweede wereldoorlog hief men in Moskou de internationale Komintern op om de bondgenoot Amerika gunstig te stemmen. Het werk van de Komintern werd echter op andere wijze gewoon voortgezet. Mantelorganisaties iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiifiniiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii. NAAST de penetratie over de gehele wereld met behulp van de communistische partijorganisaties bedienen de communistische kopstukken in Moskou zich van een serie. mantelorganisaties die zijn doorgedrongen in alle sectoren van het openbare leven in de vrije wereld. Een daarvan is de wereldfederatie van vakverenigingen (niet te verwarren met het Wereldverbond van vrije vakverenigingen. Red. A.D.), die beweert over de gehele wereld ongeveer 90 miljoen leden te hebben. Tot die mantelorganisaties behoren ook de internationale organisaties die van tijd tot tijd grote jeugdfestivals en studentenfestivals organiseren. Ook zijn er de internationale democratische vrouwenfederatie, de wereldfederatie van onderwijzersbonden, het internationale verbond van democratische juristen en internationale organisaties van communistische journalisten, doktoren en geleerden. Geheel buiten het vlak van al deze beroeps- en standsorganisaties valt de wereldvredesraad, die de communisten hebben opgericht met het speciale doel vat te krijgen op de intellectuelen. Bij die wereldvredesraad zijn de vredescomité’s van 47 landen aangesloten. Die vredescomité’s winnen zieltjes doordat zij munt weten te slaan uit het toverwoord „vrede”. 1 De Sowjetunie beschikt over meer in spionage en ondergrondse politieke activiteit geschoolde agenten dan welk ander land ook. In Moskou, Praag, Peking en andere centra in de communistische wereld worden dergelijke agenten, gerecruteerd in tal van landen, opgeleid om de leer van het: communisme te gaan uitdragen in die delen van de wereld waar zich moei-, lijkheden voordoen. Een groot deel van het Nabije Oosten, Zuidoost-Azië en in het bijzonder het zwarte deel van Afrika is hun voornaamste werkterrein, maar de communisten vergeten ook het westelijke halfrond niet. Dat laatste is bij voorbeeld gebleken uit de recente communistische samenzweringen m Mexico. Leuzen iiiiiniiiiiiiiiiiiiiiiiiim HET HOOFDDOEL van de communisten is de vernietiging van alle democratische en vrije regeringsstelsels en de ontwrichting van alle economische en politieke organisaties die de grondslag van die stelsels vormen. Achter het Ijzeren Gordijn onderdrukken zij meedogenloos elke poging tot verwerving van meer vrijheid. Het is in dit verband voldoende Hongarije en Tibet te noemen. Vernietigen is altijd gemakkelijker dan opbouwen. De communistische wereld gebruikt bij haar acties in de vroegere koloniën en de pas onafhankelijk geworden landen aantrekkelijke leuzen en buit daar de slechte economische toestanden ten volle uit. De nog wankele parlementaire stelsels in die landen zijn dankbare werkobjecten voor de communistische agitatoren. Nu wij het over ondermijningsacties hebben mogen wij niet het feit over het hoofd zien dat de communistische kopstukken ook naar hun doel streven door andere landen kleine oorlogen te laten beginnen, zoals bij voorbeeld is gebeurd in Korea en Vietnam. Zij die menen dat wij de vrede kunnen kopen door een compromis te sluiten met Kroesjtsjef zijn schromelijk misleid. Elke concessie die wij hem toestaan versterkt alleen maar zijn positie en prestige en stelt de regering van de Sowjetunie in staat het Russische volk, waarmee wij zo graag in vriendschap willen leven, te blijven onderdrukken. Ónze beste verdediging is niet gelegen in het streven van compromissen maar in het verkrijgen van | < een juist inzicht, in standvastigheid, in een krachtig en paraat militair apparaat dat een tegenstander er van, moet weerhouden een aanval te be- ( ginnen, in de bundeling van de eco-, riomische krachten van alle landen van de vrije wereld; dit alles opdat wij het hoofd kunnen bieden aan de economische penetratie van de communisten en de techniek van hun ondermijningswerk aan de kaak kunnen stellen. Eigendunk liiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiniiiiim DE TOTALE macht van de vrije wereld is nog altijd t enorm veel groter dan de kracht van ^ dat deel van de wereld dat onder heerschappij van het internationale communisme staat. Zouden zij slagen en wij falen dan zal dat alleen te wijten zijn aan onze zelfgenoegzaamheid en aan de omstandigheid dat zij een veel groter deel van hun machtsmiddelen, bekwaamheden en hulpbronnen aan onze vernietiging hebben gewijd dan wij hebben willen besteden voor ons behoud. Zij zijn geen supermensen. Onlangs hebben zij een serie blunders begaan die ons, beter dan wij ooit met woorden konden doen, in staat hebben gesteld hun bedoelingen te ontmaskeren, y Pas nog hebben de communisten met t hun optreden in Irak en Tibet mil- j t joenen Mohammedanen en Boeddhisten \ tegen z-ich in het harnas gejaagd. De j. instelling van het stelsel van de volkscommunes in China heeft een schok van afgrijzen door de gehele = vrije wereld laten gaan; zelfs de kop- c stukken van de Sowjetunie hebben 1 zich daarvan gedistantieerd. t In weerwil van de vraagstukken ^ rond de Berlijnse kwestie is West- j Europa thans sterker dan ooit sedert j het einde van de tweede wereldoorlog. Een groot deel van vrij Azië en het Nabije Oosten begint de ware aard van het communistische gevaar te zien. De uitslag van de strijd tegen het | internationale communisme hangt, voor een zeer groot deel af van de standvastigheid van de Verenigde ' Staten en van de bereidheid van dit land, zich opofferingen te getroosten I bij het aanvaarden van verantwoor- ' delijkheid voor het helpen handhaven van vrijheid in onze wereld.

=== [Page 1] === Will America soon be second-rate? [The second and last part of a very frank CONSIDERATION OF AMERICA'S POSITION VIS-À-VIS THE RAPIDLY ADVANCING COMMUNIST ECONOMIC PENETRATION] by ALLEN W. DULLES Russia founds strongholds through a gigantic aid programme EVEN if the emphasis continues to fall on heavy industry and armaments, there may be some improvement in the standard of living of the Russian people. Only since Stalin's death, in 1953, has serious attention been paid to such an improvement. The moderate slowing of the stormy growth of heavy industry that has since set in has been largely the result of the transfer of more resources to housing, agriculture and the production of consumer goods. Under the present Soviet plans the standard of living is expected to rise by about a third in the coming seven years. Having reached that higher level, the standard of living will still lie below ours, but will mean considerable progress for people who for a very long time had to content themselves with a very low one. The Soviet seven-year plan too, even if it is not carried out in full, will provide the means needed for a vigorous expansion of trade and of aid to the neutral countries and the countries of the free world that have not yet reached full economic development. Around 1965 the Soviet Union will supply so many raw materials and, in part, industrial products, that the industrialisation needs of those countries can be met with them. Nationalism THE OUTCOME of this part of the rivalry between east and west — the communist countries' striving for more economic influence in the not yet fully developed countries — is of the greatest importance for the survival of the free world. We live in an age of unprecedented change. In little more than ten years more than 750 million people who were under colonial rule have become independent in 21 countries. In all those new countries one finds a fierce nationalism, accompanied by a strong drive to raise the standard of living. In all those countries it is believed that this goal can be reached by industrialisation. The leaders of world communism react keenly to the opportunities this great transformation offers them. They realise that the future of communism is assured only if communism can spread. Their best chances of spreading their doctrine lie in Asia and Africa. While they try to keep all our attention fixed on the Berlin question, they penetrate Iraq with arms, economic aid and subversive activity. They are moreover active in Africa. Billion THE programme of the communist countries for trade with and aid to countries not yet fully developed got properly under way in 1958. In that year those countries received more than a billion dollars in credits from the communist bloc together. In the four-year period ending in 1958 the total of grants and credits given was 2.5 billion dollars. Of this 1.6 billion came from the Soviet Union and the rest from China and the other communist countries. One-ninth [garbled] of all that consisted of arms for the United Arab Republic, Yemen, Iraq, Afghanistan and Indonesia. Those countries, and India, Argentina, Ceylon, Burma and Cambodia, received the lion's share of communist economic aid. More than 4,000 technical experts from communist countries have been sent out to help in the further development of the new countries of the free world. About seventy percent of those technicians work in the economic field. Others are occupied with the reorganisation of military bases and with the training of military specialists. In the communist countries much is also done for the training of students from the not yet fully developed countries. So far about 3,[garbled] students, technicians and military specialists from those countries have received training behind the Iron Curtain. Even if these figures show that this aid from the communist countries is still far below ours, one must not forget that this massive programme of economic and military aid is concentrated on a few strategically important countries. These figures of course do not include the economic aid of the Soviet Union to the other countries behind the Iron Curtain and to communist China. Showpiece INDIA, which has received more than 325 million dollars in grants and credits from the communist countries, is one of the principal countries referred to above. The showpiece of the Soviet Union's economic aid there is the Bhilai steelworks, built by Russians. The United Arab Republic has received more than 900 million dollars in aid and credits from the communist countries in the past four years. These expenditures now seem to the Soviet Union considerably less lucrative than they promised to be a year earlier. Iraq is a splendid example of the opportunistic nature of the aid of the communist countries. Before the coup of 14 July the economic contact between Iraq and the communist countries was negligibly small. In recent months the Soviet Union has provided Iraq with more than 250 million dollars in credits for military and economic construction. The council for the construction of Iraq has sent away the two Western advisers attached to it. Western technicians are now also being dismissed in Iraq and contracts with many Western firms cancelled. Moscow's effort to bring the government of Iraq to rely entirely on the support of the communist countries is growing ever stronger. The number of government servants in Iraq sympathising with the communists is gradually increasing. The Soviet policy of economic penetration fits exactly into that country's subversive activities all over the world. Those activities form the third main element in the trinity of Soviet threats: the military, the economic and the subversive. Unchanged INTERNATIONAL communism has not changed its method of working since the days of the Comintern and the Cominform. The Communist Party of the Soviet Union, which is led by Khrushchev, takes a leading position in this. That party apparatus has a world-embracing task that was defined by Lenin and Stalin. Under Khrushchev's leadership this task is now carried out far more subtly than in Stalin's time. The main aim has remained, however, to undermine the power of resistance of the entire free world. It is obvious that the most vulnerable countries come first in this. The striking force is supplied in the first place by the communist parties of the Soviet Union and communist China. These two give direction to the communist party cores that exist in virtually every country in the world. Every communist party maintains secret links with Moscow or, as regards certain parts of the Far East, with Peking. Those parties maintain open links with the international communist movement. At the 21st congress of the Communist Party of the Soviet Union, representatives of communist parties from about 60 countries were present. Among them were also two representatives of the American Communist Party. All those communist leaders expressed their confidence in the ultimate triumph of the communist movement in the whole world. From time to time the Soviet Union has concluded treaties, such as for example the Litvinov pact of 1933, concerning abstention from interference in the internal affairs of other countries. After that pact was concluded America resumed diplomatic relations with the Soviet Union. That country wants nothing more than to conclude treaties of "friendship and non-aggression" with as many countries as possible. Those treaties are not worth the paper they are printed on. During the Second World War the international Comintern was dissolved in Moscow in order to put the ally America in a favourable mood. The work of the Comintern was, however, simply continued in another way. Front organisations BESIDE the penetration of the whole world by means of the communist party organisations, the communist leaders in Moscow make use of a series of front organisations that have penetrated all sectors of public life in the free world. One of them is the world federation of trade unions (not to be confused with the World Federation of Free Trade Unions. Ed. A.D.), which claims to have about 90 million members all over the world. Among those front organisations are also the international organisations that from time to time organise large youth festivals and student festivals. There are also the international democratic women's federation [Women's International Democratic Federation, WIDF], the world federation of teachers' unions, the international association of democratic jurists, and international organisations of communist journalists, doctors and scholars. Wholly outside the sphere of all these professional and social organisations falls the world peace council, which the communists founded with the special purpose of getting a hold on intellectuals. The peace committees of 47 countries are affiliated to that world peace council. Those peace committees win souls because they know how to coin money out of the magic word "peace". The Soviet Union has at its disposal more agents trained in espionage and underground political activity than any other country. In Moscow, Prague, Peking and other centres in the communist world such agents, recruited in numerous countries, are trained to go and spread the doctrine of communism in those parts of the world where difficulties arise. A large part of the Near East, South-East Asia and in particular black Africa is their main field of work, but the communists do not forget the western hemisphere either. The latter has been shown, for example, by the recent communist conspiracies in Mexico. Slogans THE MAIN AIM of the communists is the destruction of all democratic and free systems of government and the disruption of all economic and political organisations that form the foundation of those systems. Behind the Iron Curtain they ruthlessly suppress every attempt to gain more freedom. It suffices in this connection to mention Hungary and Tibet. Destroying is always easier than building. In its actions in the former colonies and the newly independent countries the communist world uses attractive slogans and exploits the bad economic conditions there to the full. The still shaky parliamentary systems in those countries are grateful objects for communist agitators. Now that we are speaking of subversive actions we must not overlook the fact that the communist leaders also pursue their aim by having other countries start small wars, as for example happened in Korea and Vietnam. Those who think that we can buy peace by making a compromise with Khrushchev are grossly misled. Every concession we grant him only strengthens his position and prestige and enables the government of the Soviet Union to go on oppressing the Russian people, with whom we would so gladly live in friendship. Our best defence does not lie in striving for compromises but in gaining a correct insight, in steadfastness, in a powerful and ready military apparatus that must deter an opponent from starting an attack, in the pooling of the economic forces of all countries of the free world; all this so that we can face the economic penetration of the communists and expose the technique of their subversive work. Conceit THE TOTAL power of the free world is still enormously greater than the strength of that part of the world which is under the rule of international communism. If they were to succeed and we to fail, this would be due only to our complacency and to the circumstance that they have devoted a much larger part of their means of power, abilities and resources to our destruction than we have been willing to spend for our preservation. They are not supermen. Recently they have committed a series of blunders that have enabled us, better than we ever could with words, to unmask their intentions. Only recently the communists, by their conduct in Iraq and Tibet, have set millions of Muslims and Buddhists against them. The introduction of the system of people's communes in China sent a shock of horror through the whole free world; even the leaders of the Soviet Union distanced themselves from it. Despite the problems surrounding the Berlin question, Western Europe is now stronger than at any time since the end of the Second World War. A large part of free Asia and the Near East is beginning to see the true nature of the communist danger. The outcome of the struggle against international communism depends to a very large extent on the steadfastness of the United States and on this country's willingness to accept sacrifices in assuming responsibility for helping to maintain freedom in our world.