Communisten in Indonesië: Geïsoleerde positie, ondanks vijf miljoen aanhangers (Komunis di Indonesia: posisi terisolasi meski lima juta pengikut)

(Van een medewerker) OP een bijeenkomst met vooraanstaande politieke leiders in Djakarta, besprak president Soekarno onlangs de voedselsituatie in Indonesië. Een voorman van de communistische partij, de PKI, kwam naar voren met een verklaring van drie folio-vellen. Daarbij voegde hij een scherp commentaar van zeven folio's. Toen alle sprekers hun beurt hadden gekregen, vroeg de president: „Nu, mijne heren, wie van u is bereid, minister voor rijstzaken te worden? Ik kan hem onmiddellijk benoemen." Een diep stilzwijgen volgde. Niemand stelde zich beschikbaar. Ook niet de communistische leider. Dit historische voorval is typerend voor de communisten in Indonesië. Zij zeggen, tot Soekarno's kernkabinet te willen toetreden, maar als het er op aankomt, willen zij geen verantwoordelijkheid dragen. De PKI beweert, 1 miljoen leden te hebben. Daarbij komen nog de l'/ 2 miljoen leden van de communistische vrouwenorganisatie Gerwani. Tezamen met de leden van de vakbond SOBSI en de landbouwers- en jeugdorganisaties, bedraagt het aantal aanhangers van de Indonesische communistische partij v flf miljoen. Velen van hen vindt men onder de ruim l/ 2 miljoen Chinezen in Indonesië. 70LANG de staat van beleg, die op 1 mei werd opgeheven, van kracht was, hielden de militaire machtheh bers de communisten goed onder de duim. Stakingen werden niet geduld en openbare betogingen zelden toegestaan. Niettemin hebben juist de kleine lieden, o.w. de communisten de meeste leden tellen, het meest te lijden van de nog voortdurende slechte economische toe stand. Het is begrijpelijk, dat zij zoeken naar een weg om zich te uiten, maar de mogelijkheden daartoe zijn beperkt. Communisten willen nieuwe regering ENIGE tijd geleden overstroomde de communisten de minister voor distributie, dr. Leimena, met telegrammen, waarin zij protesteerden tegen het besluit van de regering om de suiker en rijstprijzen te verhogen. Ad rem antwoordde de minister, dat ook de communistische ministers in de regering het besluit hadden goedgekeurd. Hij adviseerde daarom de protesterenden, zich tot hun communistische leiders te wenden. Zoals bekend, zitten er geen communisten in Soekarno's kernkabinet, maar de president heeft enkelen van hen, o.w. de communistenleider Aidit, een ministerfunctie gegeven, waaraan in feit geen zeggenschap is verbonden. De communisten beweren nu, dat de huidige economische moeilijkheden kunnen worden overwonnen door een nieuwe regering in het leven te roepen. Deze regering zou gebaseerd moeten zijn op de nationalistische, religieuze en communistische partijen. Dit zou de communisten de weg vrijmaken om in het kernkabinet te komen. De nationalistische parij PNI heeft hierbij de PKI gesteund, maar Soekarno blijkt niet voornemens te zijn, op deze verlangens in te gaan. De kleinste religieuze partij, de Partai Katolik, reageerde gevat door te verklaren, dat de wens van de PKI wantrouwen tegenover het beleid van de president inhoudt. De huidige regering is immers volledig de keuze van de president geweest. Deze verklaring noopte de PKI. een draai te geven aan haar koers. Zij heeft nu voorgesteld, spoedig algemene verkiezingen te houden, maar heeft ook daarvoor geen enkele steun gekregen. Anti-communisme TOT voor kort stonden de niet-communisten vrijwei passief tegenover de communistische activiteiten, maar de laatste weken reageren zij openlijk. Dit kwam o.m. tot uiting in de controverse over het Amerikaanse Vredeskorps. President Soekarno had de komst van de korpsleden in Indonesië in principe goedgekeurd. De minister voor hoger onderwijs had besloten om, naast sporttrainers.' ongeveer 100 Amerikaanse leerkrachten als vrijwilligers uit te nodigen. Communistische studentenorganisaties protesteerden en eisten het aftreden van de minister. Maar voor het eerst sinds jaren hielden niet-cómmunistische studenten demonstraties, ten gunste van de minister. De communistische vakbond SOBSI is reeds overvleugeld door de pas opgerichte socialistische arbeidersorganisatie SOKSI, die in enkele maanden tijds meer dan twee miljoen leden aanwierf. De kracht van de PKI is nog steeds gelegen in agitatie, organisatie en beloften. In de praktijk heeft dit alles echter weinig te betekenen. In de meest communistische stad van Indonesië, Soerabaja, heeft de communistische burgemeester nog weinig tot stand kunnen brengen. Langs de rivieroevers en zelfs op de Chinese begraafplaats leeft de kleine man er in hutten. Maar de burgemeester rijdt rond in een nieuwe Mercedes, hetgeen veel kritiek uitlokt. De weinig succesvolle praktijken van de communisten en de groeiende oppositie tegen hen vormen een waarborg, dat het communisme Indonesië niet onder de voet zal lopen. De vrees in het Westen, dat de communisten de macht volledig in handen zullen nemen, is ongegrond. Groter is het gevaar, dat komt van buiten af, waarvan de PKI binnenlands zou kunnen profiteren. De Russische materiële (vooral militaire) steun gepaard aan druk van Peking, zou zo groot kunnen worden, dat Indonsie moeilijk zou kunnen ontkomen aan een feitelijke communistische overheersing.

=== [Page 1] === COMMUNISTS IN INDONESIA. Isolated position despite five million followers (From a contributor) AT a meeting with prominent political leaders in Djakarta, President Soekarno recently discussed the food situation in Indonesia. A leading man of the communist party, the PKI, came forward with a statement of three folio sheets. To this he added a sharp commentary of seven folios. When all speakers had had their turn, the president asked: "Well, gentlemen, which of you is prepared to become minister for rice affairs? I can appoint him immediately." A deep silence followed. Nobody made himself available. Not even the communist leader. This historic incident is typical of the communists in Indonesia. They say they want to join Soekarno's core cabinet, but when it comes to it they do not want to bear responsibility. The PKI claims to have 1 million members. To this must be added the 1.5 million members of the communist women's organisation Gerwani. Together with the members of the trade union SOBSI and the farmers' and youth organisations, the number of followers of the Indonesian communist party is five million. Many of them are found among the more than half a million Chinese in Indonesia. AS long as the state of siege, which was lifted on 1 May, was in force, the military authorities kept the communists well under their thumb. Strikes were not tolerated and public demonstrations rarely permitted. Nevertheless it is precisely the small people, among whom the communists count the most members, who suffer most from the still continuing bad economic situation. It is understandable that they look for a way to express themselves, but the possibilities for this are limited. Communists want new government SOME time ago the communists flooded the minister for distribution, Dr. Leimena, with telegrams in which they protested against the government's decision to raise the sugar and rice prices. To the point, the minister replied that the communist ministers in the government had also approved the decision. He therefore advised the protesters to turn to their communist leaders. As is known, there are no communists in Soekarno's core cabinet, but the president has given a few of them, among them the communist leader Aidit, a ministerial function to which in fact no authority is attached. The communists now claim that the present economic difficulties can be overcome by bringing a new government into being. This government would have to be based on the nationalist, religious and communist parties. This would clear the way for the communists to get into the core cabinet. The nationalist party PNI has supported the PKI in this, but Soekarno appears not to intend to accede to these wishes. The smallest religious party, the Partai Katolik, reacted wittily by declaring that the wish of the PKI implies distrust of the president's policy. After all, the present government has been entirely the president's choice. This statement forced the PKI to alter its course. It has now proposed holding general elections soon, but has received no support for that either. Anti-communism UNTIL recently the non-communists stood almost passive towards communist activities, but in recent weeks they react openly. This found expression, among other things, in the controversy over the American Peace Corps. President Soekarno had approved in principle the arrival of the corps members in Indonesia. The minister for higher education had decided to invite, besides sports trainers, about 100 American teachers as volunteers. Communist student organisations protested and demanded the minister's resignation. But for the first time in years non-communist students held demonstrations in favour of the minister. The communist trade union SOBSI has already been overtaken by the newly founded socialist labour organisation SOKSI, which in a few months recruited more than two million members. The strength of the PKI still lies in agitation, organisation and promises. In practice, however, all this means little. In the most communist city of Indonesia, Soerabaja, the communist mayor has been able to achieve little. Along the river banks and even in the Chinese cemetery the small man lives in huts. But the mayor drives around in a new Mercedes, which provokes much criticism. The unsuccessful practices of the communists and the growing opposition to them are a guarantee that communism will not overrun Indonesia. The fear in the West that the communists will take power entirely into their hands is unfounded. Greater is the danger that comes from outside, from which the PKI could profit domestically. Russian material (especially military) support, coupled with pressure from Peking, could become so great that Indonesia could hardly escape actual communist domination.