Wat anderen schrijven (Apa yang ditulis pihak lain)

Enige Djakartaanse bladen, zoals „Abadi", „Pemandangan" en „Indonesia Raya" hebben het uitbreken van de Madiun opstand in 1943 herdacht, hetgeen deao bladen een nationale tragedie noemen en een communistische poging om Indonesië te Sovjetiseren. iA „Abadi" schrijft, dat de Indonesische Islamietische gemeenschap nimmer de communistische Madic.i rebellie zal vergeten, aangezien de meeste slachtoffers Islamieten zijn. Het blad spreekt de hoop uit, dat het Indonesische volk hoe langer hoe sterker zal beseffen, dat de communistische opstand een zwarte bladzijde Is in Indonesie's historie..*• „iVnuuMMugan" spreekt de hoop uit, dat het Indonesische volk de Madiun rebellie als een waarschuwing zal opvatten en deze ter harte zal nemen, teneinde niet voor de tweede maal door de communisten te worden beetgenomen, en merkt vervolgens op, dat de PKI thans, evenals aan de vooravond van de rebellie, weer schermt met de vorming van nationale fronten en organisaties om hun ware communistische intenties te verbergen. Wij herdenken thans de Madiun opstand in het lands- en volksbelang, teneinde een iegelijk voor de communistische practijken te waarschuwen. A Ook „Indonesia Raya" neemt de herdenking van het uitbreken van de Madiun affaire te baat, om het Indonesische volk te,.cbtr.vea voor ds corrunimia- * tische practijken hier te lande en merkt op, dat democratie en communisme nimmer kunnen samengaan. Tangkas (Medan) levert critiek op dc uitlatingen van dc minister van voorlichting F. L. Tobing, die gezegd heeft dat dc pers de berichten over onveiligheid in Indonesië en de moeilijke financiële positie van het land niet teveel moet opblazen, daar dergelijke berichten dc strijd voor de nationale claim, dc toevoeging van Irian aan het Indonesische grondgebied, slechts kunnen schaden. Het blad zegt, dat geen enkele Indonesiër deze nationale claim niet zal steunen. Doch dit betekent nog niet, dat de kranten dc onveiligheid en de economische moeilijkheden moeten verbloemen. Er is, aldus Tangkas, geen sprake van dat de pers dc berichten over onveiligheid en economische moeilijkheden nodeloos opblaast, als men ziet naar dc ordeverstoringen in vele gebieden, de voortdurende prijsstijgingen, dc uitgifte van „bijzondere" licenties, enz. De minister wil toch niet, dat men terugkeert naarde methoden van tijdens de Japanse bezetting, toen de pers het maar steeds deed voorkomen of dc fascisten aan dc winnende hand waren, terwijl in werkelijkheid dc zaken er heel anders voor stonden. Indien de minister de berichten over onveiligheid e.d. betreurt, dan moet hij niet dc kranten laken, die deze verspreiden, maar zijn eigen kabinet, dat niet in staat blijkt zijn programma uit te voeren. Dc verwijten van de minister zijn aan het verkeerde adres gericht. Naar aanleiding van dezelfde uitlatingen van minister Tobiug op een bijeenkomst met journalisten in Djakarta zegt Waspada te moeten erkennen, dat dc Indonesische journalisten vaak nog tekort schieten bij liet ven.-ullcn van hun taak, zulks als gevolg van onvoldoende kennis van sociologie, politiek, staathuishoudkunde, economie, enz. Het blad steunt dc oproep van minister Tobing tot ue journalisten om fairplay en tolerantie. Dc verkiezingen zullen straks uitmaken in hoeverre bepaalde partijen bij de bevolking geliefd zijn. Het bezoek van vice-premier Wongsonegoro aan Atjeh heeft de aandacht getrokken van de pers in Medan. Patriot herinnert aan de berichten als zouden de moeilijkheden in Atjeh het gevolg zu'n van provincialisme. Het blad wijst erop dat een dergelijk provincialisme eveneens bestaat, in Tapanuli, Minangkabau enz., doch dat dit nog geen reden voor de betrokken volken is om andere mede-Indonesiërs te verachten. In dit verband wijst het 'blad erop, dat vele officieren, bestuursambtenaren en politiemensen, die niet uit Atjeh afkomstig zijn, daar in hoog aan. zien staan. Hoofeteaak is de juiste benadering van dc bevolking. Het blad wijst er voorts op, dat het herstel van de veiligheid in Atjeh in twee fasen moet geschieden. De eerste is die van de verdrijving van de benden uit de steden, van de grote wegen, enz. Dit is geschied. De tweede is die van het uitroeien van de laatste nesten van de benden, het herstellen van een normaal eet;-nomisch bestel, enz. Dit is thans aan de orde. Het feit dat viee-premier Wongsonegoro na zijn bezoek aan Atjeh slechts een korte verklaring heeft uitgegeven acht Mestfka een slecht tckenk Het blad ziet hierin het bewijs, dat de toestand ln Atjeh inderdaad nog steeds verontrustend is en dat de regelmatige berichten over ordeverstoringen niet tegengesproken kunnen worden. Huwelijk President Dc Maleise vrouwen in dc Federatie van Maiakka zijn het eens met dc Indonesische vrouwen, die geprotesteerd hebben tegen het tweede huwelijk van president Soekarno, doch een der bladen uitte dc wens, dat de Indonesische president en zijn gezin van 12 nog lang en gelukkig zullen leven. Dc controverse over liet geheime huwelijk van president Soekarno met ■ een schone gescheiden vrouw nara gedurende drie dagen dc frontpagina's in beslag van de bladen in Sm■■ en dc Federatie van Maiakka. Maleise vrouwenleidsters waren het er algemeen over eens, dat Islamittisclie leiders niet meer dan een echtgenote behoren te hebben, ofschoon de Islamictische wet een man toestaat vier vrouwen te hebben. Tje Yah Binti Hadj Ali, vicc-presideute van..Ibu Kaum", een vrouwen-afdeling van de Verenigde Maleise Nationale Organisatie" zeide: „Islamictische publieke figuren behoren geen tweede vrouw te nemen, omdat hier- j door een slecht voorbeeld aan het volk wordt gegeven." Tje Aziz, radio-oinroepster en assistent-secretaresse van Ibu Kaum, zeide..Ir Soekarno heeft een slecht 1 voorbeeld gegeven aan dc Indonesiërs, van wie 90% Islamiet is." Tje Zan Binti Sutan Aman, actief lid van dc Partij Negara, zeide, dat een Islamiet dc toestemming van zijn eerste vrouw moet hebben voor hij nog een ander trouwt. De in de Engelse taal verschijnende Singapore Standard 1 schreef ln een hoofdartikel: i „President Sockarno's huidige • huwelh'kshoofdph'n is iets, dat ons eigen merk balsem (Tijger Balsem) niet zal kunnen genezen. Want voor de meesten onzer is - één vrouw en één gevecht genoeg en wij kunnen slechts sympathiseren met de man, die omrrngd door de problemen van zijn eigen land, izich plotseling ziet voortgedreven in de maalstroom van nog een probleem, omdat hij heeft besloten het gezelschap van twee mooie vrouwen te genieten.", Uifc alle berichten uit Djakarta schh'nt wel, alsof zich een strijd aan het ontwikkelen is tussen het comité, gevormd om de reputatie van de president hoog to houden, en de honderden opgewonden vrouwen, die vastbesloten zijn als kampioenen op te treden voor de rechten van de first lady". „Niemand vond het gepast om de negen kinderen (vier van Soekarno zelf en de andere vijf van zijn tweede echtgenote) te vragen, wat zjj van de gehele kwestie denken.Doch of hun gezichtspunten al dan niet belangrijk zijn, het zal een ware test zijn voor het staatsmanschap van de knappe Indonesische president en wij hopen dat alle 12 van het gezin nog lang en gelukkig zullen leven". „Merkwaardige vrouicen" Ken rubriekschrijfstcr van de Manila Chronicie sympathiseerde met Drcsidcnt Soekarno. Het was mrs. Canncn Cuerrero Napkil. een Zuster van de Philippijnse ambassadeur in Londen, die in haar rubriek „Mijn bescheiden mening. schreef: „Mijn sympathie gaat uit naar president Soekarno van Indonesië, die deze dagen ontdekt, dat de hel zelfs geen furie kent als een clubvrouw, die het niet eens is met de wijze waarop andere mensen hun leven leiden." Een andere rubriekschrijvcr. tevens hoofdredacteur van de Manila Chronicie, Ernesto del Rosario, ■schreef: Het zou een weddenschap waard zijn of Soekarno in vrijwillige ballingschap zal gaan niet zijn nieuwe echtgenote zoals Edward VIII deed met Wallis Simpson. Even Interessant om de Odysce van de twee vrouwen van president Soekarno te volgen is dc geschiedenis van de 50 vrouwen, die trachten geheim te houden wat zij zullen doen, mocht dc Indonesische leider besluiten zijn beide vrouwen te houden". Erop wijzende, dat deze „merkwaardige vrouwen" zelfs dc echtgenote van een minister uitsloten van hun besprekingen over Soekarno's huwelijk schreef Rosario: „Indien er geen lek komt in de geheime plannen van deze Indonesische vrouwen voor zij goed en wel gereed zijn met die ten uitvoer te brengen, dan is hun plaats in de geschiedenis verzekerd. Nooit zijn zoveel vrouwen, noch een enkele vrouw, in staat geweest een geheim zoU-ng te bewaren.'.'

=== [Page 1] === What others write Some Djakarta papers, such as "Abadi", "Pemandangan" and "Indonesia Raya", have commemorated the outbreak of the Madiun revolt in 1948 [text reads 1943], which these papers call a national tragedy and a communist attempt to Sovietise Indonesia. "Abadi" writes that the Indonesian Islamic community will never forget the communist Madiun rebellion, since most victims are Muslims. The paper expresses the hope that the Indonesian people will realise more and more strongly that the communist revolt is a black page in Indonesia's history. "Pemandangan" expresses the hope that the Indonesian people will take the Madiun rebellion as a warning and take it to heart, so as not to be fooled by the communists for a second time, and then remarks that the PKI now, as on the eve of the rebellion, is again flaunting the formation of national fronts and organisations to hide its true communist intentions. "We commemorate the Madiun revolt now in the interest of country and people, in order to warn everyone against communist practices." "Indonesia Raya" also takes the commemoration of the outbreak of the Madiun affair as an opportunity to warn the Indonesian people against communist practices in this country and remarks that democracy and communism can never go together. Tangkas (Medan) criticises the remarks of the minister of information F. L. Tobing, who said that the press must not blow up the reports on insecurity in Indonesia and the country's difficult financial position too much, since such reports can only harm the struggle for the national claim, the addition of Irian to Indonesian territory. The paper says that no Indonesian will fail to support this national claim. But this does not yet mean that the newspapers must conceal the insecurity and the economic difficulties. There is, says Tangkas, no question of the press needlessly blowing up the reports on insecurity and economic difficulties, if one looks at the disturbances of order in many areas, the continuing price rises, the issuing of "special" licences, etc. The minister surely does not want a return to the methods of the Japanese occupation, when the press kept making it appear that the fascists were winning, while in reality matters stood quite differently. If the minister regrets the reports on insecurity and the like, then he should not blame the newspapers that spread them, but his own cabinet, which appears unable to carry out its programme. The minister's reproaches are addressed to the wrong address. On the occasion of the same remarks of minister Tobing at a meeting with journalists in Djakarta, Waspada says it must acknowledge that Indonesian journalists often still fall short in the fulfilment of their task, as a result of insufficient knowledge of sociology, politics, political economy, economics, etc. The paper supports minister Tobing's call to the journalists for fair play and tolerance. The elections will soon decide to what extent certain parties are loved by the population. The visit of vice-premier Wongsonegoro to Atjeh has drawn the attention of the press in Medan. Patriot recalls the reports that the difficulties in Atjeh are a consequence of provincialism. The paper points out that such provincialism exists likewise in Tapanuli, Minangkabau, etc., but that this is no reason for the peoples concerned to despise other fellow Indonesians. In this connection the paper points out that many officers, civil administrators and policemen who do not come from Atjeh are held in high regard there. The main thing is the right approach to the population. The paper further points out that the restoration of security in Atjeh must take place in two phases. The first is that of driving the gangs out of the towns, the main roads, etc. This has been done. The second is that of exterminating the last nests of the gangs, restoring a normal economic order, etc. This is now on the agenda. The fact that vice-premier Wongsonegoro issued only a short statement after his visit to Atjeh Mestika [Mestika] considers a bad sign. The paper sees in this the proof that the situation in Atjeh is indeed still disquieting and that the regular reports of disturbances of order cannot be contradicted. The President's marriage The Malay women in the Federation of Malaya agree with the Indonesian women who protested against the second marriage of president Soekarno, but one of the papers expressed the wish that the Indonesian president and his family of 12 may live long and happily. The controversy over President Soekarno's secret marriage to a beautiful divorced woman took up for three days the front pages of the papers in Singapore and the Federation of Malaya. Malay women leaders were generally agreed that Islamic leaders should not have more than one wife, although Islamic law permits a man to have four wives. Tje Yah Binti Hadj Ali, vice-president of "Ibu Kaum", a women's section of the United Malays National Organisation, said: "Islamic public figures should not take a second wife, because this sets a bad example to the people." Tje Aziz, radio announcer and assistant secretary of Ibu Kaum, said: "Ir. Soekarno has set a bad example to the Indonesians, 90% of whom are Muslim." Tje Zan Binti Sutan Aman, active member of the Parti Negara, said that a Muslim must have the permission of his first wife before he marries another. The English-language Singapore Standard wrote in an editorial: "President Soekarno's present marital headache is something that our own brand of balm (Tiger Balm) will not be able to cure. For to most of us one wife and one fight is enough and we can only sympathise with the man who, surrounded by the problems of his own country, suddenly finds himself driven into the maelstrom of yet another problem because he has decided to enjoy the company of two pretty women." From all the reports from Djakarta it seems as if a struggle is developing between the committee formed to uphold the president's reputation and the hundreds of excited women who are determined to act as champions of the rights of the 'first lady'. "Nobody found it fitting to ask the nine children (four of Soekarno himself and the other five of his second wife) what they think of the whole matter. But whether or not their viewpoints are important, it will be a real test of the statesmanship of the handsome Indonesian president and we hope that all 12 of the family may live long and happily." "Remarkable women". A columnist of the Manila Chronicle sympathised with President Soekarno. It was Mrs. Carmen Guerrero Nakpil, a sister of the Philippine ambassador in London, who wrote in her column "My Humble Opinion": "My sympathy goes out to President Soekarno of Indonesia, who is discovering these days that hell does not even know a fury like a club woman who disagrees with the way other people lead their lives." Another columnist, also editor-in-chief of the Manila Chronicle, Ernesto del Rosario, wrote: "It would be worth a wager whether Soekarno will go into voluntary exile with his new wife as Edward VIII did with Wallis Simpson. Just as interesting as following the odyssey of President Soekarno's two wives is the story of the 50 women who are trying to keep secret what they will do should the Indonesian leader decide to keep both his wives." Pointing out that these "remarkable women" even excluded the wife of a minister from their discussions about Soekarno's marriage, Rosario wrote: "If there is no leak in the secret plans of these Indonesian women before they are well and truly ready to carry them out, then their place in history is assured. Never has so many women, nor a single woman, been able to keep a secret so long."