Kannibalen vrijgesproken (Cannibals acquitted)

A^ORESBY. - Een rechter [j^'sch Nieuw-Guinea heeft i, jjlders vrijgesproken, die 3*dden gedood en opgegev&ns &ns de rechter was het L ■) de inlanders normaal. v'n de zaak stond het 4. de westerse wetten over- T tngen met eeuwenoude id was het een simpele 'e zeven mannen hadden m|| * van een naburig dorp Mjj De aanklacht — de i pste die de autoriteiten i-twnnen vinden ~~ luidde '»\ onêePast en onfatsoen- van een lijk. De V^eitten niet schuldig. Ze llw toe het dachtoffer te Awr^od en opgegeten, maar Tt, ei dit als volkomen n *en bewering die werd Pai or ai,dere dorpsbewok *k getuigen optraden, en ook door regeringsfunctionarisser. in het gebied. Eén van de beklaagden, Gerwani Turbiam, vertelde het hof dat de lichamen van gedode of gestorven mensen aan een bevriend dorp werden gegeven, waar ze werden geconsumeerd. De uitlevering gebeurde ook in omgekeerde richting. Het was het hof onmogelijk te bepalen *elke maatstaf moest worden gebruikt. Rechter Prentice merkte tijdens het proces met enige verwondering op, dat er geen precedenten waren. In Australisch Nieuw-Guinea noch in andere delen van de wereld had hij strafvervolgingen van kannibalen kunnen vinden. Volgens de rechter was het erg moeilijk een uniforme wet uit te vaardigen voor een gebied met zoveel verschillende en bijzondere gewoonten. Voor de inlanders was het eten van mensenvlees zoiets als een begrafenisritueel. Het bestuur van Papoea, sedert 1949 een kroondomein van Australië, wss duidelijk in verlegenheid gebracht door de uitspraak van het gerechtshof. In recente rapporten had het doen uitkomen, dat het kannibalisme of koppensnellen niet langer bestond. Het gebied staat namelijk op de drempel van zelfbestuur, nu nog heeft de Australische regering het veto over beslissingen van het parlement van Papoea. Het proces heeft echter duidelijk gemaakt, dat kannibalisme nog op grote schaal in zwang is bij de inlanders. Zo liet éen van de beklaagden zich tijdens de rechtzaak achteloos ontvallen, dat hij de borst en de beenspieren van het slachtoffer had opgegeten. Een soortgelijke aanklacht tegen acht andere inlanders zal men hoogstwaarschijnlijk laten vallen. Het bestuur van Papoea beschouwt het kannibalisme als een erg delicaat vraagstuk, dat niet is af te lossen door het afkondigen van een speciale wet. De bestuurder van het gebied zei, dat "zon wet weinig zou uithalen en alleen maar de aandacht van de wereldpers zou trekken". "Ik ben bang", zei de bestuurder L.W. Johnson, "dat er dan een volledig verkeerd beeld van dit gebied wordt geschapen". In Australische Nieuw-Guinea — het noordelijk deel noemt men Nieuw- Guinea, het zuidelijke Papoea — zijn de rechtbanken altijd erg voorzichtig geweest in processen tegen inlanders. Men hield de plaatselijke gebruiken scherp in het oog. In 1969 drong een rechter, sir Allan Mann, aan op een uiterst clemente behandeling van de zogenoemde bloedwraak, omdat de inlanders handelen volgens eeuwenoude gewoonten. De heersende politieke mening veroordeelt een te weke houding van de justitie. In het parlement van Papoea neemt het aantal vragen om een hardere houding van de rechtbanken de laatste tijd toe.

=== [Page 1] === [Translator's note: this article concerns Papua New Guinea; "Gerwani Turbiam" is the name of a defendant, not the organisation.] PORT MORESBY. – A judge in [Australian] New Guinea has acquitted [seven natives] who had killed and [eaten a man]. According to the judge it was [normal] for the natives. In the case the [application of] Western laws collided with centuries-old [custom]; it was a simple [matter]. The seven men had [killed a man] from a neighbouring village. The charge – the [mildest] that the authorities could find – read "[improper] and indecent [treatment] of a corpse." The defendants pleaded not guilty. They admitted having [killed] the victim and eaten him, but regarded this as completely [normal], a claim that was confirmed by other villagers who appeared as witnesses, and also by government officials in the area. One of the defendants, Gerwani Turbiam, told the court that the bodies of killed or deceased people were given to a friendly village, where they were consumed. The handing over also happened in the opposite direction. It was impossible for the court to determine which standard had to be used. Judge Prentice remarked during the trial with some astonishment that there were no precedents. Neither in Australian New Guinea nor in other parts of the world had he been able to find prosecutions of cannibals. According to the judge it was very difficult to promulgate a uniform law for a region with so many different and special customs. For the natives the eating of human flesh was something like a funeral ritual. The administration of Papua, a crown domain of Australia since 1949, was clearly embarrassed by the court's ruling. In recent reports it had made clear that cannibalism or headhunting no longer existed. The territory is namely on the threshold of self-government; as yet the Australian government has a veto over decisions of the parliament of Papua. The trial has made clear, however, that cannibalism is still practised on a large scale among the natives. Thus one of the defendants let slip casually during the trial that he had eaten the breast and the leg muscles of the victim. A similar charge against eight other natives will most probably be dropped. The administration of Papua regards cannibalism as a very delicate problem that cannot be dealt with by promulgating a special law. The administrator of the territory said that "such a law would achieve little and would only attract the attention of the world press." "I am afraid," said the administrator L.W. Johnson, "that a completely wrong picture of this territory would then be created." In Australian New Guinea – the northern part is called New Guinea, the southern part Papua – the courts have always been very careful in trials against natives. Local customs were watched closely. In 1969 a judge, Sir Allan Mann, urged an extremely lenient treatment of so-called blood revenge, because the natives act according to centuries-old customs. The prevailing political opinion condemns too soft an attitude of the judiciary. In the parliament of Papua the number of questions demanding a harder attitude of the courts has recently been increasing.