Een luguber plan (A gruesome plan)

„By het Nederlandsch-Indische hoofdbestuur van de l'.n. is een regeling in voorbereiding, waarby iedere soldaat in de tropen per maand twintig postbladen kan koopen, 2y2 cent per stuk, die ongefrankeerd verzonden zullen mogen worden. In Nederland zullen deze postbladen onbeperkt verkrijgbaar zyn voor 8% cent en ook ongefrankeerd verzonden kunnen worden. Voor brieven moet ook daar volledig worden gefrankeerd.Deze maatregelen worden genomen om het laadgewicht van de militaire post, die veelal het met de K.L.M. gecontracteerde gewicht verre overschrydt, te beperken. W 1) UnUCCU'CIi UCZitJ Uil. officieelen dienstbrief en wij moeten dus wel aannemen, dat dit lugubere plan inderdaad op stapel staat. Momenteel is het zoo, dat de militair niets heeft te betalen tot 20 gram, terwijl voor aan militairen gerichte brieven uit Nederland het binnenlandsch tarief, 10 cent, geldt. En hoe wordt het nu? Wij Kunnen of miniatuur-episteltjes schrijven en ontvangen voor hetzelfde geld of betalen voor een normalen brief (voor den militair kost een 20 grams brief dan 70 cent!) Laten wij ons nu eens even verdiepen in het nog zeer nabije verleden: September 1946. De dienstplichtigen moesten toen naar Indonesië vertrekken en de animo voor deze reis was bij velen zoo gering, dat zij ernstige onderduikplannen koesterden. Zóó veel adspirant-onderduikers waren er, dat verschillende hooggeplaatste personen voor de microfono verschenen om ’t hen nog af te raden, om zorgen weg te redeneeren, om beloften te doen en om op eenige voordeelige kanten van de zaak te wijzen. * * * Wij hebben enkelen van deze sprekers beluisterd en wij hebben meermalen o.a. van den Chef van den Generalen Staf, generaal Kruis, dezelfde belofte gehoord. „Wij zullen al het mogelijke doen om het contact met den vertrekkenden militair en diegenen, die hem lief en dierbaar zijn, te handhaven”. W y lezen hier een groote verscheidenheid van maand-, dag. en weekbladen. In vele daarvan hebben wij stukjes aangetroffen over de soldaten in Indonesië en in een groot aantal van die pennevruchten werd, terecht, gewezen op den grooten moreelen en zede1 ijken steun, die een uitgebrèide correspondentie den militair in den vreemde geeft. POSTBLAADJES ZEGGEN NIETS! En wat gebeurt er, als de in voorbereiding zijnde maatregel door zou gaan? Het behoeft geen betoog, dat er op postblaadjes van contact geen sprake meer is. Die dingen zijn voldoende om te vertellen, dat men nog leeft, dat het nog altijd warm is, maar dat men het leven wel denkt te houden Als men de geliefde dan verteld heeft, dat ze nog steeds lief is, is het postblaadje wel zoo ongeveer vol. Wat een redelijk mensch onder contact verstaat is iets anders; dat is een gedaohtenwisseling van ten minste een paar kantjes behoorlijk papier. En wederom behoeft ’t geen betoog, dat het echte contact dus duur contact — voor velen onbetaalbaar contact — wordt. Wij verwachten, dat het niet zoo ver komt. Wij verwachten, dat het verschil tusschen woorden en daden van al die radiosprekers niet zoo groot blijkt te zijn, als wij uit de nieuwe regeling zouden moeten opmaken. Wij ver. wachten, dat alle bladen, die het belang van de correspondentie ingezien hebben, hun stem verheffen om op de consequenties van dit onheilzame plan te wijzen. Wij weten, dat de soldaten ontzettend veel schrijven en dat er steeds meer soldaten komen. Wij weten, dat een K.L.M.-toestel öoLdaten onder de Tropenzon geen onbeperkt laadvermogen heeft. Maar wij weten ook, dat de invoering van de postblaadjes.voor een groep militairen, de groep zedelijk wankelmoedigen, een duw in de verkeerde richting zal beteekenen. En ook weten wij, dat daden, die met beloften in strijd zijn, niet ten gunste zullen werken op de rijpende politieke mee. ning van de jonge lichtingen. Neen, lezer, wij overdrijven niet, als wy " zeggen, dat we het een luguber plan vinden, dat lugubere gevolgen kan hebben! Wij zijn in het bezit gekomen van den volledigen tekst van de passage in de rede van den Franschen minister van Buitenlandsche Zaken, Bidault, waar deze spreekt over politieke onderhandelingen, o.a. met Nederland. Waar deze tekst afwijkt van die, waarover wij eerder de beschikking hadden, geven wij hieronder de volledige vertaling van de desbetreffende passage: „Elk van de clausules van het Fransch-Britsche verdrag is aan ieder van onze groote bondgenooten aangeboden, teneinde te onderzoeken of men deze clausules den voorkeur geeft boven die, welke ons thans aan hen verbinden. De deur is dus voor hen geopend en de regeering heeft de deur eveneens geopend voor onze Belgische en Nederlandsche geallieerden, gezien de economische en politieke onderhandelingen, en tevens voor onze bondgenooten, Tsjecho-Slowakije en Polen. 4 Nederlandsche vrouwen by mevr. Benesj. De Nederlandsche delegatie bij het te Praag gehouden congres van den Internationalen Raad der Internationale Democratische Vrouwenfederatie, bestaande uit mevr. M. Nobbe— Odinot en mevr. A. Nolles—Heuff, is door de echtgenoote van den Tsjechoslowaakschen president, Benesj, ontvangen. Egalisatie van de haventarieven De Belgisch-Nederlandsche comnissie voor de haventarieven, die opiracht had de mogelijkheid te onderzoeken van ’t in gemeenschappelijk jverleg vaststellen van de rechten, heffingen en vergoedingen in de groote Belgische en Nederlandsche havens, is dezer dagen met haar werk gereedgekomen. De commissie is tot de conclusie gekomen, dat het niet mogelijk is in de huidige nog zeer abnormale omstandigheden een definitief resultaat te bereiken; zij stelt dan ook voor ’n periode van een jaar een overgangsregeling voor. Deze komt hierop neer, dat de Nederlandsche havens het peil van hun tarieven voor havenrechten aanmerkelijk zullen verhoogen, zoodat het huidige verschil met België belangrijk verminderd wordt. De tarieven voor schepen op de wilde vaart, die zich nu verhouden als 300 voor de Belgische tot 100 voor de Nederlandsche havens, zullen, als de voorstellen van de commissie worden aanvaard, met ingang van 1 April worden gebracht op 168 tegenover 100. Tegen 1 Januari 1948 zal de gemengde commissie opnieuw bijeenkomen, om den toestand opnieuw te onderzoeken en 1 eventueel nieuwe voorstellen te doen. i..... Hillegom zal toonen wat het kan Hillegom maakt zich gereed duizenden toeristen te ontvangen. Gerekend wordt op veel bezoekers uit het buitenland. Belgische schoolkinderen zullen evenals voor den oorlog naar Hillegom komen. In het kader van toeristenuitwisseling zullen Belgische, Fransche en Engelsche toeristen in autobussen zich naar deze streken begeven. Men is voornemens een ontvangstcentrum te stichten, dat het middelpunt zal zijn van de rondvaarten. Ook bestaan plannen voor het inrichten van een theehuis, waarbij tevens een permanente bloemenshow zal worden ingericht. Een daktuin zal een prachtig panorama geven over de bloeiende velden. Verder zullen een feestweek en een harddraverij worden georganiseerd. In verband met bovengenoemde plannen zijn besprekingen gevoerd met de A.N.V.V., Ned. Spoorwegen en de N.Z.H.

=== [Page 1] === A gruesome plan "At the Netherlands-Indies headquarters of the [Army/Military] an arrangement is being prepared whereby each soldier in the tropics can buy twenty letter-sheets (postbladen) per month, at 2½ cents each, which may be sent unfranked. In the Netherlands these letter-sheets will be obtainable without limit for 8½ cents and can also be sent unfranked. For letters full postage must also be paid there. These measures are being taken to limit the load weight of the military mail, which often far exceeds the weight contracted with the K.L.M. [...] an official service letter and we must therefore assume that this gruesome plan is indeed in the pipeline. At the moment the military man has nothing to pay up to 20 grams, while for letters addressed to military personnel from the Netherlands the inland rate, 10 cents, applies. And how will it be now? We can either write and receive miniature epistles for the same money, or pay for a normal letter (for the soldier a 20-gram letter then costs 70 cents!). Let us dwell for a moment on the very recent past: September 1946. The conscripts then had to leave for Indonesia and the enthusiasm for this trip was so slight with many that they seriously harboured plans to go into hiding. There were so many would-be hiders that various high-placed persons appeared before the microphone to talk them out of it, to argue away worries, to make promises and to point to some advantageous sides of the matter. * * * We listened to some of these speakers and heard several times, among others from the Chief of the General Staff, General Kruis [Kruls], the same promise: "We shall do everything possible to maintain contact with the departing soldier and those who are dear and close to him." Here we read a great variety of monthly, daily and weekly papers. In many of them we have come across pieces about the soldiers in Indonesia, and in a large number of those writings it was rightly pointed out what great moral and ethical support extensive correspondence gives the soldier abroad. LETTER-SHEETS SAY NOTHING! And what happens if the measure being prepared goes through? It needs no argument that with letter-sheets there is no longer any question of contact. Those things suffice to say that one is still alive, that it is still warm, but that one expects to survive. When one has told the beloved that she is still dear, the letter-sheet is about full. What a reasonable person understands by contact is something else; it is an exchange of thoughts of at least a couple of sides of decent paper. And again it needs no argument that real contact thus becomes expensive contact — for many unaffordable contact. We expect that it will not come to that. We expect that the difference between words and deeds of all those radio speakers will not prove as great as we would have to infer from the new regulation. We expect that all papers that have recognised the importance of correspondence will raise their voices to point out the consequences of this unhealthy plan. We know that the soldiers write an enormous amount and that more and more soldiers are coming. We know that a K.L.M. aircraft [...] soldiers under the tropical sun has no unlimited carrying capacity. But we also know that the introduction of the letter-sheets, for one group of military personnel, the morally wavering group, will mean a push in the wrong direction. And we also know that deeds that conflict with promises will not work in favour of the ripening political opinion of the young drafts. No, reader, we do not exaggerate when we say that we find it a gruesome plan that may have gruesome consequences!" [Other article: French Foreign Minister Bidault's speech – passage on political negotiations, including with the Netherlands: "Each of the clauses of the Franco-British treaty has been offered to each of our great allies, in order to examine whether they prefer these clauses to those which now bind us to them. The door is therefore open to them, and the government has likewise opened the door to our Belgian and Dutch allies, in view of the economic and political negotiations, and also to our allies Czechoslovakia and Poland." – translated as relevant context] Dutch women with Mrs. Benes The Dutch delegation at the congress of the International Council of the International Democratic Women's Federation [WIDF] held in Prague, consisting of Mrs. M. Nobbe-Odinot [Nolles-Odinot; OCR; probably Mrs. Lips-Odinot / Nobbe-Odinot as printed] and Mrs. A. Nolles-Heuff, was received by the wife of the Czechoslovak president, Benes. [Other articles – not translated: Equalisation of port tariffs (Belgian-Dutch commission); Hillegom prepares to receive tourists.]