Coalitie-partijen in Oostenrijk vergeten de Russische bezetting (Coalition parties in Austria)

En spelen. in de kaart der Sovjets, die weer in elk opzicht toenadering tonen J\JIET alleen de Oostenrijkers zelf schijnen gewend te raken aan de bezetting, maar ook de politieke partijen. Terwijl de twee grote regeringspartijen ongeveer tot 1950 toe een open oog hadden voor de gevaren die de bezetting — vooral van Russische zijde — met zich bracht, beginnen zij in de laatste maanden telkens weer met een campagne tegen elkaar, maar dan geheel in de trant van een volkomen vrije en souvereine staat, schrijft de corr. van deNRC uit Wenen. Volgens de zogenaamde regels van de vrije democratie worden vraagstukken van sociale, economische en wijsgerige aard aangesneden en in de partijbladen uitgevochten, met alle heftigheid en scherpte die geheel passen bij een meningsverschil binnenshuis. Men doet daarbij alsof er geen vuiltje aan de lucht is en schijnt niet te denken aan het gevaar achter de deur —in de gestalte van het communisme. Oostenrijk verkeert in de laatste maanden in een latente regeringscrisis. lukLN beweert wel dat de twee re' geringspartijcn het in de grond van de zaak met elkaar eens zijn, vooral wat de grote lijnen van de binnen- en buitenlandse politiek betreft, en men vergoelijkt dan het heftige geschrijf waarmee de partij-bladen elkaar te lijf gaan Maar het oude verhaal van de Griekse ■academie en de pcripatetische school, die het in de zaak eens waren en alleen over woorden vochten, gaat voor de Oostenrijkse politiek niet meer op. Telkens weer worden er problemen ter sprake gebracht die het grote verschil in principiële opvattingen duidelijk in het licht stellen. Men schijnt te vergeten dat de vijand binnen de grenzen op de loer ligt — en doet alsof Oostenrijk zich evenzo de weelde van een crisis kan veroorloven als Engeland of Frankrijk. Dat de socialistische partij bezwaren heeft tegen het bijna onverantwoordelijke optreden van dr. Gruber. de minister van binnenlandse zaken, is begrijpelijk. Ook de volkspartij is. niet te spreken over de manier waarop dr. -Gruber de communisten argumenten in de hand heeft gegeven om de regering van herbewapening te beschuldigen. Maar niemand in geheel Oostenrijk begrijpt waarom deze bewindsman nog altijd in functie is. Een ander probleem wordt gevormcl door de strijd om de bezittingen van prins Rüdiger Starhembcrg. Nadat de socialisten — in de oude strijdstijl — een tamendement hadden ingediend waardoor dit gehele bezit voor vervallen zou worden verklaard, hebban zij na veel coalitiebesprekingen toegestemd in een compromis waarover iedere welgeaarde socialist zich schaamt. Want van het oorspronkelijke amendement is niets overgebleven; in recht blijft de prins de eigena.ii van zijn bezittingen, alleen neemt de staat voor een vrij korte.periode van een paar jaar het.beheer daarvan over. Het is mogelijk dat dit zogenaamde fiasco de socialisten er toe gebracht heeft om een nieuw meningsverschil te berde te brengen, ï N ieder geval is opeens een., heftige *' strijd ontbrand omtrent de financiële politiek van de regering. Na de jongste hervorming van het kabinet-Figl, waarbij o.a. twee nieuwe ministers voor het voetlicht traden, is het principiële verschil tussen socialisten en de volkspartij veel duidelijker geworden dan ooit tevoren. De twee nieuwe ministers, beiden behorend tot de volkspartij, zijn verdedigers van het grootst mogelijke versoberingsprogramma. Terwijl de minister van financiën, dr- Kamitz, de credieten tracht te besnoeien en alles in het werk stelt om het staatsbudget te verlagen — o.a. door het verminderen van de uitgaven voor publieke werken en voor genationaliseerde bedrijven — doet zijn collega van economische zaken, Böck- Greissau, zijn uiterste best om de productie van consumptie-goederen te verhogen en zodoende de exportmogelijkheden te vergroten. Nu tonen de socialisten theoretisch wel begrip voor deze noodzakelijke vcrsoberingspoljtiek, maar zij willen bij al deze pogingen twee wezenlijke programmapunten onaangetast laten, namelijk de progressieve nationalisering van de grote bedrijven (die voortdurend credieten op lange termijn nodig hebben) en tevens daarmee samenhangend het vermijden van werkloosheid. jLJEL is begrijpelijk dat de partijpers ■* van beide kanten deze meningsverschillen tracht uit te vechten volgens het recept van „demagogie-om-stemmen-tewinncn". Daarom verdedigt de volkspartij het beleid van >,haar" nieuwe ministers met het slagwoord „persoonlijk eigendom" en „vrije handel", terwijl de socialistische pers tekeer gaat tegen het.-kapitalistische" systeem en pleit voor de „nationalisering" van de productiegoederen, waarbij zij vooral de arbeiders op haar hand tracht te krijgen door hun volop werk te beloven. Toch kan men niet zeggen dat de besturen van beide partijen deze aanvallen als onschuldige schermutselingen beschouwen, want daarvoor zijn op dit punt de tegenstellingen te groot. Dit blijkt wel het duidelijkst niet is uitgesloten — zouden de communisten kunnen trachten de socialisten uit een redevoering van de socialistische vicckanselier dr. SchSrf, die op de laatste dag van zijn bezoek in Amerika de legeringsinstanties aldaar niet alleen bezworen heeft haar gelden voor de grote investeringen (ten gunste van de staatsbedrijven) ter bcschikkking te blijven stellen, maar bovendien gedreigd heeft met het opheffen van de coalitie en zelfs over de noodzakelijkheid van nieuwe verkiezingen heeft gesproken. Oostenrijk moet leren sparen, vooral in het vooruitzicht dat de Amerikaanse hulp ten einde loopt. Van de andere kant is bet 'begrijpelijk dat vooral de socialisten alles willen doen om werkloosheid op grote schaal te voorkomen,omdat daardoor het communistische en Russische I gevaar dreigende vormen zou kunnen aannemen. Het is te hopen d3t men ook hier een compromis weet te vinden, want Oostenrijk is geen land dat zich de weel-1 de van een latente crisis kan veroorio- De communisten liggen op de loer en nemen iedere kans waar pm de socialisten van de volkspartij te vervreemden. Wat zij voorlopig nastreven js het isolement van de socialisten. Wanneer deze bij nieuwe verkiezingen de meerderheid naar zich te halen. En gezien het strijdbare karakter van het nog altijd werkzame «Midcn verrassingen niet de onmogelijk zijn. Natuurlijk verklaren de socialisten hier dat zij hun beginselen van democratische vrijheid nooit zullen prijs geven — en het is wel zeker dat zij dit oprecht menen, maar dat neemt niet weg dat zij doo. een eventueel isolement hun positie tegenover de communisten zouden verzwakken. Men vergete ook nic* dat de communisten niet alleen staan- IN dit verband is het opmerkelijk dat de houding van de Russen in de laatste tijd weer toeschietelijker is geworden. Niet alleen hebben zij na ds plunderingen van huisraad in Deutscli-Wagram voor volledige restitutie gezorgd; zij zoeken ook — geheel in tegenstelling toet vroeger — contact met alle mogelijke, nict-cömmunistischc kringen. Door middel van. do zogenaamde intellectuelen onder "de communisten trachten zij een „gesprek" aan te knopen met katholieke groepen in Wenen en zelfs in Opper-Oostenrijk. Zij interesseren zich voor de zogenaamde kerkelijke „politiek" van kardinaal Innitzer cii van zijn coadjutor dr. Jachym. ZÜ geven hun gereserveerde houding ten opzichte van binnen- en buitenlandse journalisten op -en spreken tamelijk vrijmoedig oVer,;fouten" in 1945 door de Russen begaan. Ook zetten zij hun actie in de goedkope USfA-winkels voort, nut zozeer om de Oostenrijkse fiscus en de handel te benadelen door het niet betalen van bekistingen en accijnzen, maar om het volk er van te overtuigen dat de Russen ook goede dingen doen. In de laatste weken werden er op het platteland wijnlokalen geopehd, waar de USIA opvallend goedkope wijnsoortcn uit 4e Balkan aanbiedt, ver beneden de prijs van de Oostenrijkse wijnen. Terwijl dus van de ene kant iedere verzwakking van, het coalitiefront der regering met vreugde wordt verwelkomd en uitgebuit, tracht men van de andere kant een aanval te doen op het vorzet in het Oostenrijkse volk zelf. Deze mensen wil men langzamerhand tot de overtuiging brengen dat men' het onder Russisch bestuur toch goed kan hebben en dat de Russen zelf in hun persoonlijke omgang nog zo kwaad niet zijn. Twee Indonesische vrouwen, Nji Atjien Nji Darsiah, weiden Woensdagmorgen om half zes bij het oversteken van de rivier Tjimandiri ter hoogte van karnpong Parakan Lirnah in het onderdistrict Tjikemibar (ten Z.W. van Sukabumi) door de stroom meegesleurd.

=== [Page 1] === [Other article: Coalition parties in Austria ... playing into the hands of the Soviets, who again show rapprochement in every respect – a long NRC correspondent's report from Vienna on the Austrian ÖVP–SPÖ coalition tensions, Minister Gruber, the Starhemberg property, financial policy, communist and Soviet (USIA) tactics in occupied Austria – not translated; no connection to Indonesia, Gerwani or the women's movement] Two Indonesian women, Nji Atjien and Nji Darsiah, were on Wednesday morning at half past five swept away by the current while crossing the river Tjimandiri at the level of kampong Parakan Limah in the sub-district Tjikembar (south-west of Sukabumi).