Communistische menigte verwelkomt president op Kemajoran (Communist crowd welcomes the president at Kemayoran)

President Soekarno en zijn gezelschap keerden gistermiddag om 17.15 uur in Djakarta terug na een tweedaags bezoek aan Malang en Blitar. Door een grote menigte bestaande uit aanhangers en sympathisanten van de PKI en andere communistische organisaties werd de president gedwongen een rede te houden. In zijn rede zei de president dat hij op zijn reis evenals bij zijn terugkeer in Djakarta enthousiast werd ontvangen. De president zeide: „Wat ik hier nu meemaak, heb ik de laatste dagen overal meegemaakt", zei president Soekarno tot de menigte die voor hem stond. Hij beschreef de reis die hij naar Surabaja, Malang en Blitar heeft gemaakt. „Het was daar precies als hier. Vooral sinds ik mr. Ali Sastroamidjojo de opdracht heb gegeven een kabinet te vormen dat voldoende steun heeft in het parlement (geroep: „Akkoord!"), in overeenstemming met de uitslag van de verkiezingen (geroep: „Juist!"). De volgende dag werd ik al overstroomd met stapels en stapels brieven, resoluties, petities en telegrammen (applaus), een koffer vol. En vooral nadat ik mr. Ali had gezegd dat ik nog niet kon zeggen of ik het eens ben met deze samenstelling of niet" (minutenlang gejuich. Geroep: „Niet, pak, niet aanvaarden! De PKI is geen kleinigheid! We zijn met zes, 16 miljoen! Verdedig het volk, pak!") De president beschreef hoe hij op zijn reis steeds was bestormd door mensen die met dergelijke verzoeken bij hem kwamen als de mensen hier nu. „God zij geprezen", zei de president. „Ik zal jullie vertellen waarom. Het blijkt dat het Indonesische volk een brandende ziel heeft. De vorming van een kabinet heeft de belangstelling van het hele volk. Ha, is ons volk soms onverschillig, is ons volk koud van harte? Neen mensen, want anders zouden er niet zulke stapels resoluties, petities, brieven, telegrammen zijn! (Gejuich, geklap, geroep: „We hebben er genoeg van om onderdrukt te worden!") [Unreadable] mensen, die uit Moskou is gekomen (gejuich), die de hele wereld heeft gezien, heeft me gezegd: „In de hele wereld is er geen volk dat zo'n brandende ziel heeft als het Indonesische" (langdurig gejuich van het volk). Ik heb in Malang al gezegd dat verklaringen dezelfde kleur hebben als de groepen die ze afleggen. Groenen leggen groene verklaringen af, roden rode, witten witte, gestreepten gestreepte (Geroep: „Onbenulligen leggen onbenullige verklaringen af"), ja, inderdaad wat daar geroepen wordt, onbenulligen leggen onbenullige verklaringen af." De president zei tenslotte: „Mensen, ik verzoek jullie allemaal dit. Wacht de ontwikkeling rustig af, volg de ontwikkeling, maar houdt dat vuur in jullie ziel brandend! Blijf de ontwikkeling volgen. Ik ga nu naar huis, ga even baden, en dan ga ik weer aan de slag. Om zeven uur — ja, zie die journalisten hun oren spitsen — begin ik met mijn werk. Wacht rustig af. (Geroep: „Als het maar niet te lang duurt. We wachten wel af, maar de PKI moet in het kabinet!"). Daar roept iemand, dat het niet te lang moet duren. Zal ik jullie zeggen waarom ik niet meteen een beslissing neem? (Geroep: „Ja, dat willen we horen, pak!"). Wel, ik ken het gewicht van mijn verantwoordelijkheid. En een kabinet is verantwoordelijk voor het heil van het vaderland. Denk daarom. Ik zal dus rustig overwegen. En jullie wachten af". Hierna stapte de president in zijn auto en reed heen. Lang voor de aankomst van de president had een grote menigte zich op het plein voor de ingang van het vliegveld en het restaurant verzameld. De kommunistische leden der oud-strijdersorganisatie Perbepsi, de kommunistische vrouwenorganisatie Gerwani en duizenden anderen doodden de tijd met het zingen van liedjes en het luidop zeggen van de spreuken die zij op hun spandoeken meevoerden. „Leve de volksdemokratie", „Leve president Soekarno", „Als de Masjumi in het kabinet komt, dan moet de PKI er ook in — De PKI er buiten, dan ook de Masjumi". „Wij gaan ook niet akkoord met de kompositie van het kabinet". „Wij willen een kabinet dat deze drie stromingen vertegenwoordigt: Nationalisme, godsdienst en marxisme". Resolutie Toen de president na aankomst in het restaurant verscheen werden hem een aantal resoluties van het Politbiro van de PKI, van de arbeiders van Djakarta en van de kommunistische oud-strijders, welke de samenstelling van het nieuwe kabinet betreffen, overhandigd. Nadat de president het podium had betreden nam hij eerst de resolutie staande voor de mikrofoon door. Nadat de president en zijn gevolg om 17.45 in de gereedstaande auto's zijn [Unreadable] een grote drukte [Unreadable] alle afhalers op de overladen trucks zijn weggevoerd. (Een verslag over het verblijf van de president in Malang vindt men op pag. 2).

=== [Page 1] === Communist crowd welcomes president President Soekarno and his party returned yesterday afternoon at 17.15 to Djakarta by air after a two-day visit to Malang and Blitar. By a large crowd consisting of supporters and sympathisers of the PKI and other communist organisations the president was forced to give a speech. In his speech the president said that on his journey, as on his return to Djakarta, he was received enthusiastically. The president said: "What I experience here now, I have experienced everywhere in recent days," President Soekarno said to the crowd standing before him. He described the trip he made to Surabaja, Malang and Blitar: "It was exactly like here. Especially since I gave Mr. Ali Sastroamidjojo the task of forming a cabinet that has sufficient support in parliament (call: 'Agreed!'), in agreement with the outcome of the elections (call: 'Right!'). The next day I was already flooded with piles and piles of letters, resolutions, petitions and telegrams (applause), a suitcase full. And especially after I had told Mr. Ali that I could not yet say whether I agree with this composition or not" (minutes-long cheering. Calls: "Do not, pak, do not accept! The PKI is no trifle! We are six, 16 million! Defend the people, pak!") The president described how on his journey he was constantly stormed by people who came to him with such requests as the people here now. "Praise be to God," said the president. "I will tell you why. It appears that the Indonesian people has a burning soul. The forming of a cabinet has the interest of the whole people. Ha, is our people perhaps indifferent, is our people cold of heart? No, people, for otherwise there would not be such piles of resolutions, petitions, letters, telegrams!" (Cheering, clapping, calls: "We have had enough of being oppressed" [...]) [garbled:] "...someone who came from Moscow (cheering), who has seen the whole world, told me: 'In the whole world there is no people that has such a burning soul as the Indonesian' (prolonged cheering of the people). I already said in Malang that statements have the same colour as the groups that make them. Greens make green statements, reds red ones, whites white ones, striped ones striped ones (call: 'Nobodies make nobody statements'), yes, indeed what is shouted there, nobodies make nobody statements." The president finally said: "People, I ask all of you this. Wait calmly for the development, follow the development, but keep that fire burning in your souls! Keep following the development. I am now going home, take a bath, and then I will get back to work. At seven o'clock — yes, see those journalists prick up their ears — I begin my work. Wait calmly. (Call: 'As long as it does not take too long. We will wait, but the PKI must be in the cabinet!'). There someone calls out that it must not take too long. Shall I tell you why I do not take a decision immediately? (Call: 'Yes, we want to hear that, pak!'). Well, I know the weight of my responsibility. And a cabinet is responsible for the welfare of the fatherland. Think about that. I shall therefore consider calmly. And you wait." After this the president got into his car and drove away. Long before the arrival of the president a large crowd had gathered on the square before the entrance of the airport and the restaurant. The communist members of the veterans' organisation Perbepsi, the communist women's organisation Gerwani and thousands of others killed the time by singing songs and shouting out the slogans they carried on their banners: "Long live the people's democracy", "Long live President Soekarno", "If the Masjumi comes into the cabinet, then the PKI must be in it too — the PKI out, then the Masjumi too", "We do not agree with the composition of the cabinet", "We want a cabinet that represents these three currents: nationalism, religion and Marxism". Resolution When the president appeared in the restaurant after arrival, a number of resolutions from the Politbiro of the PKI, from the workers of Djakarta and from the communist veterans concerning the composition of the new cabinet were handed to him. After the president had stepped onto the podium he first read the resolution standing before the microphone. After the president and his entourage had been driven away at 17.45 in the waiting cars, there was great bustle for all those who had come to meet him, who were carried off on overloaded trucks. (A report of the president's stay in Malang is found on page 2).