Critiek van Indonesisch parlement op het accoord Linggadjati (Criticism by Indonesian parliament of the Linggadjati accord)

Het Indonesische parlement dat Zondag door Sjahrir werd toegesproken. heeft gisteren de debatten over het regeringsbeleid voortgezet. Het onderwerp Linggadjati werd echter slechts door weinig sprekers aangeroerd. Sarkoro, een afgevaardigde van de Indonesische vrouwenorganisatie, ging van het standpunt uit dat samenspreking met de Nederlanders onmogelijk is, terwijl Tabrani (P.N.I.) waarschuwde tegen de bewapening van de Nederlanders en verklaarde de politiek van de regering in de huidige omstandigheden nu de Nederlandse aggressie zo op de voorgrond treedt niet te kunnen begrijpen. De voorzitter van de P.N.I. Sarkoro verklaarde, dat zijn partij niet tevreden was met het huidige kabinet en bepleitte de instelling van een coalitie-kabinet. De vertegenwoordiger van Ambon richtte een aanval op de nieuwe staat Oost-Indonesië. De vertegenwoordiger van Bandjermasin sprak zijn teleurstelling uit over het feit, dat Sjahrir in zijn verklaring vrijwel niets over de buitengewesten heeft gezegd; hfl was van mening, dat 99% van de bevolking ln de buitengewesten republikeins georiënteerd is. Onder luid applaus verklaarde hij, dat de Nederlanders reeds vijf maal getracht hebben de staat „Borneo" op te richten; doch tevergeefs. De communistische afgevaardigden waren van mening dat de opbouw van de staat niet moet geschieden volgens het Amerikaanse voorbeeld, maar zoals in de Balkan, met name naar het voorbeeld van de Joego-Slavische volksrepubliek. Van Mook is de enige die in tel is „De enige Nederlandse politicus, die bij de Indonesiërs in tel is, i3 Dr. van Mook", schreef dezer dagen een correspondent van het Australische blad „Teegraph". Ind'en de onderhandelingen met hen aan Dr. van Mook waren overgelaten zou hij reeds einde 1945 of begin 1946 een overeenkomst tot stand hebben gebracht, maar Dr. van Mook's politiek was toen voor de Nederlandse regering onaanvaardbaar en hi) werd tot tweemaal toe, vanwege zijn houding tegenover de Indonesiërs, die om zelfbestuur vroegen, gedesavoueerd. Twaalf kostbare maanden gingen verloren, voordat de regering in - Den Haag zich realiseerde, dat Dr. van Mook gelijk en zij ongelijk had." Over de Indonesische leidende figuren zegt de correspondent, dat Soekarno ln de republiek bekend is als „de stem" en Sjahrir als „het verstand". „De Neder' anders beschouwen eerstgenoemde als >>en verrader, omdat M) met de Japannezen heeft samengewerkt. De Nederlanders kunnen evenwel na de manier, waarop zij hem hebben behandeld, nauwelijks en'ge loyaliteit van Soekarno verwachten. HIJ is een opportunist en de Japannezen stelden onafhankelijkheid voor de Indonesiërs en macht voor Soekarno ln het vooruitzicht. Hij heeft hierop gespeculeerd en gewonnen. Het was een zeer wfls besluit van Soekarno om een persoon als Sjahrir, die een scherpzinnig, evenwichtig en oprecht man is en de hoogacht'ng zowel van de Indonesiërs als van de Nederlanders geniet, tot minister-president aan te stellen.' '

=== [Page 1] === Criticism by Indonesian parliament of [government policy] The Indonesian parliament, which was addressed on Sunday by Sjahrir, yesterday continued the debates on government policy. The subject Linggadjati was however touched on by only few speakers. Sarkoro [sic; Sukarni?], a delegate of the Indonesian women's organisation, started from the standpoint that discussion with the Dutch is impossible, while Tabrani (P.N.I.) warned against the arming of the Dutch and declared that he could not understand the policy of the government in the present circumstances now that Dutch aggression stands so much in the foreground. The chairman of the P.N.I. Sarkoro [sic] declared that his party was not satisfied with the present cabinet and pleaded for the establishment of a coalition cabinet. The representative of Ambon launched an attack on the new state of East Indonesia. The representative of Bandjermasin expressed his disappointment that Sjahrir in his statement said practically nothing about the outer regions; he was of the opinion that 99% of the population in the outer regions is republican-oriented. Amid loud applause he declared that the Dutch had already tried five times to set up the state "Borneo"; but in vain. The communist delegates were of the opinion that the building of the state should not take place on the American example, but as in the Balkans, in particular on the example of the Yugoslav people's republic. Van Mook is the only one who counts "The only Dutch politician who counts with the Indonesians is Dr. van Mook," wrote a correspondent of the Australian paper "Telegraph" these days. If negotiations with them had been left to Dr. van Mook he would already at the end of 1945 or the beginning of 1946 have achieved an agreement, but Dr. van Mook's policy was then unacceptable to the Dutch government and he was twice disavowed on account of his attitude toward the Indonesians who asked for self-government. Twelve precious months were lost before the government in The Hague realised that Dr. van Mook was right and it was wrong." About the Indonesian leading figures the correspondent says that Soekarno is known in the republic as "the voice" and Sjahrir as "the mind". "The Dutch regard the former as a traitor, because he cooperated with the Japanese. The Dutch can, however, after the way they have treated him, hardly expect any loyalty from Soekarno. He is an opportunist and the Japanese held out independence for the Indonesians and power for Soekarno. He speculated on this and won. It was a very wise decision of Soekarno to appoint as prime minister a person like Sjahrir, who is an astute, balanced and sincere man and enjoys the high esteem of both Indonesians and Dutch." [Translator's note: the printed text names "Sarkoro" twice for different roles (a women's organisation delegate and PNI chairman); the OCR/original appears confused, and this is rendered as printed.]