Verguizing van Soekarno (Vilification of Sukarno)

IN INDONESIë is op het ogenblik een campagne aan de gang die duidelijk bedoeld Is om een eventuele afzetting van ir. Soekarno als president te vergemakkelijken. Nog is het zo,'dat de nieuwe leiders die het laatste jaar naar voren zijn gekomen het kennelijk wenselijk achten, dat Soekarno gehandhaafd blijft als constitutioneel staatshoofd, omdat zy geloven dat op deze wijze de kans op gevaarlijke tegenstellingen in eigen land — en misschien zelfs een burgeroorlog — het beste bedwongen wordt, maar tegelijkertijd wordt het aanzien van president Soekarno verkleind en wordt deze steeds meer verguisd. Zyn afzetting zou zo allicht minder weerstanden oproepen. Deze gang van zaken Wordt in de hsnd gewerkt door president Soekarno zelf. Toen het Volkscongres, het hoogste staatsorgaan, in juni en juli bijeenkwam, heeft dit Soekarno « beroofd van zijn titel ~president-voor-het-leven",l maar het heeft hem zijn titel ~grote nationale leider" vooralsnog laten behouden. Over die titel zou later, een gekozen orgaan moeten beslissen. En aan die titel is het dat president Soekarno het recht onleent zich nog-steeds actief met alle staatszaken te bemoeien en daarbij vaak dwars tegen de regering in te gaan. Het verbod van de communistische party heeft hU noodgedwongen geaccepteerd. Zo ook het vredesverdrag met Maleisië, maar niet zonder een flinke slag om de arm. Indonesië's terugkeer naar de Verenigde Naties»heeft nog altijd Soekarno's instemming niet. Voor de droevige economische toestand in zijn land toont hij nog even weinig belangstelling als vroeger en. zelfs is hy nu al weer voor de zoveelste maal in het openbaar komen aandragen met een verhaal over een complot van de Amerikaanse inlichtingendienst de CIA, togen Indonesië. Dat verhaal, yertelde hij tien jaar geleden ook al. ■ DE ONAANTASTBARE LEIDER is Soekarno niet meer. In de Indonesische pers en in het Indonesische parlement wordt openlijk kritiek op hem uitgeoefend, kritiek die gesanctioneerd wordt door het nieuwe bewind. Eersteminister, generaal Soeharto, noemde deze kritiek ~moedig en van corrigerende aard". Een jaar geleden zou zo iets nog ondenkbaar geweest zijn. Toen waren de woorden van Soekarno nog die van een profeétf en moesten zijn toespraken op indoctrinatiecursussen uit het hoofd geleerd worden. Een dankbaar terrein voor het aanvallen van Soekarno levert zijn privé-leven op. HU heeft dit zelf vergemakkelijkt met zijn door Cindy Adams opgetekende en aanvankelijk in het Engels gepubliceerde autobiografie, waarin hij openlijk op allerlei privé-affaires ingaat. Vorige maand is van dat boekje ook een Indonesische vertaling vertaling verschenen, die juist in dat opzicht danig beknopt blijkt te zijn. Het is een censuur4die averechts werkt, want voor de Indonesische pers is dit aanleiding juist op de verdwenen passages nog eens smakelijk in te gaan. Pijnlijk voor Soekarno is, dat bij het proces dat in Djakarta is gevoerd tegen de vroegere gouverneur van de Bank Indonesia, de Indonesische staatsbank. Joessoef Moejia Dalam, die uit hoofde van. deze functie tevens minister was, zijn naam en die van zijn derde en vierde vrouw herhaaldelijk genoemd zijn. Duidelijk kwam naar voren dat ook zU bij corruptiepraktijken betrokken zijn geweest. VOOR HET GROTE PUBLIEK heeft Soekarno altijd verborgen gehouden dat hij meer dan twee vrouwen had: Fatma Dati en Harsinl. Maar nu is gemeengoed geworden dat hij ook nog een derde vrouw, de Japanse Radna Darl Dell, en een vierde, Harljadi heeft. Een slag in het gezicht van de Indonesische.vrouwenbeweging die streeft naar monogamie. Zo probeert men in Indonesië op allerlei wijzen duidelijk te maken dat op Soekarno's privéleven en vooral ook op de wijze waarop hij met staatsgelden is omgesprongen voor het verwezenlijken van privé-ambities wel het een en ander aan te merken valt. Zelfs heeft nu reeds de Islamitische jeugdorganisatie Demoeda Moedlinin geëist, dat er een proces tegen president Soekarno gevoerd zal worden wegens corruptie. Andere organisaties hebben zich in dezelfde geest uitgesproken. Openlijk komt felle kritiek op Soekarno naar voren en wordt gezegd dat hij in feite degene is die verantwoordelijk is voor het wanbeleid van het vorige bewind. Het illustreert de veranderde atmosfeer in Inondesië. Intussen moet het Indonesische nieuwe bewind voortgaan met orde op zaken stellen. Dat is voor alles een probleem dat in het economische vlak gelegen is. Met Nederland is in elk geval reeds, een akkoord bereikt. Nu wordt er weer overlegd in Londen, en straks — in breder verband — in Tokio. Met behulp van de internationale wereld lost Indonesië zijn economische problemen op. Wat Soekarno betreft, dat probleem probeert het zelf op te lossen.

=== [Page 1] === IN INDONESIA a campaign is currently under way that is clearly intended to make a possible removal of Ir. Sukarno [Soekarno] as president easier. For now the new leaders who have come to the fore over the past year evidently consider it desirable that Sukarno remain as constitutional head of state, because they believe that in this way the risk of dangerous conflicts at home — and perhaps even a civil war — is best contained; but at the same time President Sukarno's standing is being diminished and he is increasingly vilified. His removal would then probably provoke less resistance. This course of events is being helped along by President Sukarno himself. When the People's Congress, the highest organ of state, met in June and July, it stripped Sukarno of his title "president for life", but for the time being it let him keep his title "great national leader". A later, elected body would have to decide on that title. And it is from that title that President Sukarno derives the right to keep interfering actively in all affairs of state, often going directly against the government. He has accepted the ban on the communist party under duress. So too the peace treaty with Malaysia, though not without considerable reservations. Indonesia's return to the United Nations still does not have Sukarno's consent. He shows as little interest as before in the sad economic state of his country, and he has even now, for the umpteenth time, come forward in public with a story of a plot by the American intelligence service, the CIA, against Indonesia. He told that story ten years ago as well. THE UNTOUCHABLE LEADER Sukarno is no more. In the Indonesian press and in the Indonesian parliament criticism of him is voiced openly, criticism sanctioned by the new regime. Prime Minister General Suharto [Soeharto] called this criticism "courageous and corrective in nature". A year ago such a thing would still have been unthinkable. Then Sukarno's words were still those of a prophet and his speeches at indoctrination courses had to be learned by heart. A fruitful field for attacking Sukarno is his private life. He made this easier himself with his autobiography, recorded by Cindy Adams and initially published in English, in which he openly goes into all kinds of private affairs. Last month an Indonesian translation of that little book also appeared, which turns out to be considerably abridged precisely in that respect. It is a censorship that backfires, because for the Indonesian press this is a reason to dwell with relish on precisely the omitted passages. Painful for Sukarno is that in the trial held in Jakarta [Djakarta] against the former governor of Bank Indonesia, the Indonesian state bank, Joesoef Moejia Dalam [Yusuf Muda Dalam], who by virtue of that office was also a minister, his name and those of his third and fourth wives were repeatedly mentioned. It emerged clearly that they too had been involved in corrupt practices. FROM THE GENERAL PUBLIC Sukarno always concealed that he had more than two wives: Fatmawati [Fatma Dati] and Hartini [Harsini]. But it has now become common knowledge that he also has a third wife, the Japanese Ratna Sari Dewi [Radna Dari Dell], and a fourth, Haryati [Harijadi]. A slap in the face for the Indonesian women's movement, which strives for monogamy. Thus in Indonesia people are trying in all kinds of ways to make clear that there is quite a bit to criticise in Sukarno's private life and above all in the way in which he handled state funds to realise private ambitions. The Islamic youth organisation Demuda Moedlinin [Translator's note: name garbled in OCR] has already demanded that a trial be held against President Sukarno for corruption. Other organisations have spoken out in the same spirit. Fierce criticism of Sukarno is openly voiced and it is said that he is in fact the one responsible for the misrule of the previous regime. It illustrates the changed atmosphere in Indonesia. Meanwhile the new Indonesian regime must continue to put things in order. That is above all a problem lying in the economic sphere. An agreement has in any case already been reached with the Netherlands. Consultations are now being held again in London, and soon — in a wider framework — in Tokyo. With the help of the international world Indonesia is solving its economic problems. As for Sukarno, that problem it is trying to solve itself.