Executies in Indonesië (Executions in Indonesia)

DE EXECUTIE van overste Oentoeng en twee van zijn medestanders komt niet als een verrassing. Weliswaar is de staatsgreep in Indonesië waarvan zij de leiding hadden reeds twee Jaar geleden geschied, maar de manier waarop zij die uitvoerden was zodanig dat zij niet mochten verwachten dat men cenade voor recht zou laten gelden. De wijze waarop in de nacht van 30 september op 1 oktober 1965 zes generaals op hun bevel werden afgeslacht, was ronduit beestachtig. Direct verantwoordelijk daarvoor was de thans terechtgestelde luchtmachtmajoor Soejono, die het commando voerde over het vliegveld Halim, waar de sadistische moorden werden uitgevoerd door door hem opgeleide „vrijwilligers", onder wie leden van de communistische vrouwenorganisatie Gerwani. Het overbrengen naar deze plaats geschiedde in opdracht van overste Oentoeng bin Sjamsoeri, die de leiding van de hele staatsgreep had, terwijl ook de derde terechtgestelde, majoor Ngadimo Hadisoewignjo een belangrijke rol speelde. Dat de executie van deze mannen nog zolang op zich heeft laten wachten (Oentoeng werd' reeds op 7 maart 1966 ter dood veroordeeld, Ngadimo in april 1968 en Soejono in juni 1966) vindt waarschijnlijk vooral zijn oorzaak In de zorgvuldigheid waarmee ln Indonesië hun berechting heeft plaatsgevonden. Er worden daar thans zelfs boeken uitgegeven met volledige processen-verbaal van de rechtszittingen, terwijl eerder de plaatselijke radio en televisie de rechtszaken rechtstreeks uitzonden. Elke Indonesiër krijgt op die manier de gelegenheid volledig kennis te nemen van de feiten. Voorts zal misschien ook een rol gespeeld hebben dat het huidige bewind, na de vaak' willekeurige wijze waarop vroeger mensen in de tijd van het autocratische bewind president Soekarno gearresteerd en ter dood gebracht konden worden, heeft willen tonen dat Indonesië nu weer een rechtstaat is. HET BOEK met het verslag van Oentocngs berechting mag dan 365 pagina's beslaan, het laat toch vragen open. Hij geeft toe de leiding op zich genomen te hebben van de staatsgreep, die beraamd werd in een kring waarin de communisten domineerden. En hij bekent ook alles wat er bij die staatsgreep gebeurd Is. Maar wat hem daarbij bezield heeft, blijft onduidelijk. Oentoeng zelf was geen communist, hij was alleen een werktuig van de communisten. Waarom liet hij zich als zodanig gebruiken? De enige verklaring kan liggen in óe twee besluiten die hij in de ochtend na de nacht van de staatsgreep afkondigde. In het eerste werd meegedeeld dat Indonesië voortaan geregeerd zou worden door een revolutionaire raad onder leiding van luitenant-kolonel Oentoeng. In het tweede werd bekendgemaakt, dat alle officieren met een rang hoger dan luitenant-kolonel gedegradeerd werden tot die rang. Overste Oentoeng, die voorheen het commando voerde over een bataljon van het reglment-Tjakrabirawa, de paleiswacht van president Soekarno, wilde niemand meer boven zich hebben. De Indonesische officieren die nu terechtgesteld zijn waren alle drie rond de veertig jaar oud. Zij zijn slachtoffers vdn Soekarno's revolutieopvatting en van hun eigen eerzucht. Oentoeng was een flink mftitair, die o.a. als parachutist in Nieuw-Gulnea had gevochten. Soejono vfras bij de luchtmacht al enige malen in moeilijkheden geraakt. De luchtmachtchef Soeryadarma heeft hem ooit geschorst wegens insubordinatie en toen hij in december 1955 toch sous-chef van de luchtmacht zou worden, zetten zijh collega's de streber de voet dwars, zodat de promotie niet doorging. Over Ngadimo bestaan minder gegevens. Bij de staatsgreep van twee jaar geleden had hij de leiding van het bezetten van het telecommunicatiegebouw in Djakarta en bij het verdedigen van het gebouw leverde hij heftig strijd. Meer executies zullen volgen. Er zijn meer mensen — vooral militairen — ter dood veroordeeld die ten tijde van de staatsgreep een rol hebben gespeeld. Daarnaast zijn er de laatste twee jaar ook enige doodstraffen uitgesproken met een politiek element. De vroegere minister van buitenlandse zaken, dr. Soebandrio, werd ter dood veroordeeld wegens corruptie en het niet doorgeven van inlichtingen aan president Soekarno over een dreigende staatsgreep. De executie van Oentoeng en anderen wordt in Indonesië gezien als de consequentie van hun daden, een berekend risico dat zy twee.jaar geleden genomen hebben.

=== [Page 1] === THE EXECUTION of Lieutenant-Colonel [overste] Untung [Oentoeng] and two of his associates comes as no surprise. Although the coup in Indonesia of which they had the leadership already took place two years ago, the manner in which they carried it out was such that they could not expect that mercy would be allowed to prevail over justice. The way in which six generals were butchered on their orders in the night of 30 September to 1 October 1965 was downright bestial. Directly responsible for this was the now executed air force major Sujono [Soejono], who commanded Halim airfield, where the sadistic murders were carried out by "volunteers" trained by him, among them members of the communist women's organisation Gerwani. The transfer to this place took place on the orders of Lieutenant-Colonel Untung bin Sjamsuri [Syamsuri], who had the leadership of the entire coup, while the third man executed, Major Ngadimo Hadisoewignjo [Hadisuwignyo], also played an important role. That the execution of these men has been so long in coming (Untung was sentenced to death as early as 7 March 1966, Ngadimo in April 1968 and Sujono in June 1966) probably has its cause above all in the care with which their trials took place in Indonesia. Books are even being published there now with the complete minutes of the court sessions, while earlier local radio and television broadcast the trials directly. In this way every Indonesian gets the opportunity to take full cognisance of the facts. Furthermore it may also have played a role that the present regime, after the often arbitrary manner in which people could formerly be arrested and put to death in the time of the autocratic rule of President Sukarno, wanted to show that Indonesia is once again a state under the rule of law. THE BOOK with the report of Untung's trial may run to 365 pages, yet it leaves questions open. He admits having taken on the leadership of the coup, which was plotted in a circle in which the communists dominated. And he also confesses everything that happened in the coup. But what inspired him in it remains unclear. Untung himself was not a communist, he was only a tool of the communists. Why did he let himself be used as such? The only explanation may lie in the two decrees he proclaimed on the morning after the night of the coup. The first announced that Indonesia would henceforth be governed by a revolutionary council under the leadership of Lieutenant-Colonel Untung. The second announced that all officers with a rank higher than lieutenant-colonel were demoted to that rank. Lieutenant-Colonel Untung, who had previously commanded a battalion of the Tjakrabirawa [Cakrabirawa] regiment, President Sukarno's palace guard, wanted no one above him any more. The Indonesian officers who have now been executed were all three around forty years old. They are victims of Sukarno's conception of revolution and of their own ambition. Untung was a robust soldier, who among other things had fought as a paratrooper in New Guinea. Sujono had already got into difficulties several times in the air force. Air force chief Suryadarma [Soeryadarma] once suspended him for insubordination, and when in December 1955 he was nevertheless to become deputy chief of the air force, his colleagues put a spoke in the wheel of the careerist, so that the promotion did not go ahead. Less is known about Ngadimo. In the coup of two years ago he had the leadership of the occupation of the telecommunications building in Jakarta, and in defending the building he fought fiercely. More executions will follow. There are more people — above all military men — sentenced to death who played a role at the time of the coup. In addition, in the last two years some death sentences with a political element have also been pronounced. The former foreign minister, Dr. Subandrio [Soebandrio], was sentenced to death for corruption and for failing to pass on information to President Sukarno about an impending coup. The execution of Untung and the others is seen in Indonesia as the consequence of their deeds, a calculated risk that they took two years ago.