Een politieke vechtersbaas (A political fighter: Ratna Sari Dewi Sukarno)

Ratna Sari Dewl, de weduwe van president Soekarno, wandelt als een rode draad door de stroom van meer en minder geruchtmakende publlkaties, die over de laatste levensjaren van haar overleden eohtgenoot op de boeken- en tijdschriftenmarkt zijn beland. De wonderschone madame Dewl Soekarno is ook regelmatig doelwit van de gevreesde paperazzi, een aparte nietsontziende groep fotografen, die iedere beweging van mensen uit de „jet-set" In zwart-wit of kleur registreren. De roddelrubrieken dragen van tijd tot tijd nieuwe huwelijkskandidaten aan en laten haar de kandidaten in de verhaten ontmoeten op plaatsen waar zij op dat moment toevallig niet is. Z(j is en blijft niettemin enigszins een raadsel. De vierde vrouw van Soekarno, die door de Indonesische president op het hoogtepunt van zijn macht als negentienjarige studente aan een toneelschool van Tokio naar Djakarta werd gehaald, heeft zich na de dood van haar man in juni 1970 niet teruggetrokken in de anonimiteit om het leven van een treurende weduwe te gaan leiden aoals zoveel Indonesische vrouwen. Wat meestal niet wordt beseft is dat achter het imago van het vrolijke weeuwtje Dewl Soekarno een politieke vechtersbaas schuilt die bezig is een paar gevoelige politieke klappen uit te delen. Op het ogenblik publiceert zij haar levensverhaal, dat In 52 wekelijkse afleveringen in de Mainichl, een bekend Japans tijdschrift verschijnt. Als In oktober de laatste aflevering is uitgebracht, verschijnt het vrijwel onmiddellijk in boekvorm. Het boek zal volgens haar nauwkeurig uitleg geven over een van de meest duistere episodes tijdens Soekarno'B presidentschap, de zogenaamde 1 oktober-coup in 1965, die de aftakeling van de macht van de eerste Indonesische president inluidde. Het hoe, wat en waarom van de coup heeft veel schrijvers en historici aan het werk gezet en het eind van de schrijvende touwtrekkerij is nog lang niet in zicht. De kern van de discussie beweegt zich rond het feit of de persoon van Soeharto al of niet bij de vermeende communistische machtsgreep betrokken ls geweest. Dewi meent te weten hoe de machtsgreep, die resulteerde in de dood van zes generaals, zich precies heeft voltrokken. Waarom maakt mevrouw Dewi Soekarzich zo druk om de naam van haar overleden echtgenoot te zuiveren? Een primaire reden is dat zij nog altijd een grenzeloze bewondering heeft voor haar overleden man. Op de tweede plaats wil zij dat haar dochtertje Kartlka (roepnaam Karina) Sari Soekarno-Poetri haar vader, die zij nooit heeft mogen zien, zal kunnen eerbiedigen. In haar eigen woorden formuleert zij haar gevoelens. „Omdat alle Indonesiërs hem zoveel schuldig zijn en er niet één persoon is, die het voor hem naar buiten durft op te nemen vanwege het tegenwoordige regime, vind ik dat het mijn plicht ls als een van de mensen die het dichtst bij hem was, en als zijn weduwe wetend dat wat anderen over hem zeggen leugens en laster zijn, zijn naam te zuiveren. Ik wil een geestelijk monument ln Indonesië bouwen en probeer de tegenwoordige Indonesische geschiedenis te corrigeren. Ik ben er zeker van dat op een goede dag mijn inspanningen beloond zullen worden door tranen van geluk van het Indonesische volk. Voor mij is hij een legendarisch ideaal. Maar als Ik mijn dochtertje zie roept rij bij mij voortdurend herinneringen op aan hem als mens, en vader van Karina." Nog altijd vraagt men zich af of De-wl politieke invloed op Soekarno heeft uitgeoefend. Dit ontkent zij: „Soekarno was geen staatsman die zich liet beïnvloeden maar wat hij wel vroeg was: „Wejs alsjeblieft m(jn inspiratie." Mijn plicht als zijn vrouw was hem mentaal en fysiek in goede conditie te brengen zodat hij z(jn plichten als staatshoofd tot het uiterste kon vervullen. Als bewonderaarster van zijn idealen heb ik geprobeerd hem te helpen als zijn secretaresse, vriendin en medewerkster." Wie was mevrouw Soekarno voordat zij de Indonesische president op staatsbezoek in Japan in een nachtclub ontmoette en zij b<i wijze van spreken van de ene op de andere dag de echtgenote werd van het staatshoofd van het omvangrijke en aan natuurschatten rijkste land? In haar appartement aan een van de sjiekste boulevards van Parijs op een steenworp afstand van de beroemdste modehuizen wekt zij niet de Indruk behoefte te hebben iets van haar verleden te verbergen. „Ik ben geboren op 6 februari 1940. Vanaf mijn vroegste jeugd zei iedereen dat tk veel talent had als kunatschilderes. Mijn streven Is altijd geweest een van de grootste kunstenaars ter wereld te worden. In Japan heb ik veel prijzen gewonnen met mijn schilderkunst. Maar toen mijn moeder mQ als kind voor het eerst mee naar een schouwburg nam begon lk ervan te dromen actrice te worden. Later was ik verbonden aan Togel Production, eigendom van de befaamde Japanse acteur Scssue Hiyakawa, de enige Japanner, die ooit de US Academy Award heeft gewonnen. Toen ik zestien jaar was, ia mijn vader overleden. ZQn oudste zoon, die alleen maar mgn halfbroer is. heeft als erfgenaam de rest van de familie zeer slecht behandeld. Wy stonden altQd op slechte voet met hem. Later ben ik samen met mijn moeder en mijn Jongere broer het huis uitgegaan. Om hen te onderhouden werkte Ik als fotomodel, speelde ik kleine rollen in televisiefilms en werkte ik zelfs ln nachtclubs zoals zoveel mannequins en sterretjes in die tijd, waarmee ik wat extra geld verdiende. Tegelijkertijd studeerde ik kunst en ging ik naar de toneelneelschool. Op 16 Juni 1959 veranderde plotseling mijn hele leven en toekomst toen ik president Soekarno in Tokio ontmoette op een Japanse tea-party." In theorie zou mevrouw Soekarno kunnen terugkeren naar Indonesië, maar „de omstandigheden laten het niet toe," zoals zij het diplomatiek uitdrukt. Dewl Soekarno weet te veel en is zich daarvan bewust. Niet voor niets laat zij haar dochtertje onder bewaking naar school gaan en afhalen door een uiterst vriendelijke doch indrukwekkende lijfwacht. Hoe denkt zij over het Indonesië van vandaag en de toekomst van dit eilandenrijk? Het ia niet mals wat zij daarover zeg*. „Economisch gezien heeft het land, omdat het een van de drie landen ter wereld is met de grootste natuurlijke rijkdommen, en omdat olie het belangrijkste onderdeel van de economie is geworden, een geweldige toekomst. Blnachter het Image van het vrolijke weeuwtje ratna sari dewl schuilt een politieke vechtersbaas, de vierde vrouw van soekamo beijvert zich de naam van haar overleden echtgenoot te zuiveren, wat anderen over hem zeggen noemt zij leugens en laster. . de pap stoppen. Ik geloof noch ia communisme noch in kapitalisme als een goed systeem. Democratie zou de ideale oplossing lijn, maar om het te verwezenlijken is een ander probleem. Ik hoop dat alle Indonesiërs zonder uitzondering de toekomst van hun land in eigen hand nemen en gezamenlijk de beste oplossing zoeken." Over publikaties rond haar eigen persoon maakt zij zich nauwelijks druk, maar de beschuldigingen van mr. Anthony Dake in zQn boek The Red Buntang aan het adres van Sukamo z|jn haar te gortig. Haar schitterende ogen vatten vlam als dit onderwerp wordt aangeroerd. Zij veegt de vloer aan met het rapport-Widjanarko waarop Dake's boek is gebaseerd. Dake heeft zich volgens haar laten gebruiken als een marionet van het Indonesische leger. Widjanarko, de vroegere commandant van Soekarno, heeft volgens Dewi Soekarno aan zQn commandant admiraal Moelyadi toegegeven dat hij gedwongen was zijn bekentenis te ondertekenen en dat hij de tekst van tevoren niet mocht Inzien. Mevrouw Soekarno zegt dat zQ het Widjanarko-rapport punt voor punt kan ontzenuwen en wacht gretig op de door mr. Dake beloofde verschijning van de ' volledige tekst. nen vijf jaar wordt het het tweede olierijke land ter wereld na Saoedl-Arabië. Het is jammer dat onder het huidige militaire regime de winst van bet land niet wordt gedeeld door alle Indonesiërs, maar meer door degenen die aan de macht zijn zoals bijvoorbeeld mevrouw Soeharto, die druk bezig is een enorm Soeharto-familie-imperlum op te bouwen, een feit dat algemeen bekend is. In de tijd van Soekarno heeft men hem vaak economische mislukkingen verweten. Tijdens de twintig jaar dat hij aan de macht was verliep de ontwikkeling erg langzaam maar de schulden van Indonesië bleven rond de twee miljard dollar schommelen en de helft daarvan werd besteed aan wapens om de macht en het prestige van Indonesië te vergroten. Vandaag de dag Is de schuld meer dan negen miljard dollar en door het aanvaarden van buitenlandse overheersing zal president Soeharto het bijzonder moeilijk hebben daar onderuit te komen. Om al deze redenen zit er het risico ln dat Indonesië eventueel de Volksrepubliek Indonesië wordt. Bovendien zijn de Amerikanen omdat zty In hun diplomatie zo kinderachtig en naïef zijn zoals Norodom Sihanoek heeft gezegd, de meest efficiënte bevorderaars van het communisme ledere keer als zij hun vinger ln Ratna Sari Dewi met haar dochtertje Karina.

=== [Page 1] === Ratna Sari Dewi [Dewi Sukarno], the widow of President Sukarno [Soekarno], runs like a red thread through the stream of more and less sensational publications about the last years of her late husband that have landed on the book and magazine market. The strikingly beautiful Madame Dewi Sukarno is also regularly a target of the feared paparazzi, a separate ruthless group of photographers who record every movement of "jet-set" people in black and white or colour. The gossip columns from time to time put forward new marriage candidates and have her meet the candidates in places where, at that moment, she happens not to be. She nevertheless is and remains something of a riddle. The fourth wife of Sukarno, who was brought to Jakarta [Djakarta] by the Indonesian president at the height of his power, as a nineteen-year-old student at a drama school in Tokyo, did not withdraw into anonymity after her husband's death in June 1970 to lead the life of a grieving widow like so many Indonesian women. What is usually not realised is that behind the image of the merry little widow Dewi Sukarno hides a political fighter who is busy dealing out a few sensitive political blows. At the moment she is publishing her life story, which appears in 52 weekly instalments in the Mainichi, a well-known Japanese magazine. When the last instalment comes out in October, it will appear almost immediately in book form. According to her the book will explain precisely one of the most obscure episodes during Sukarno's presidency, the so-called 1 October coup in 1965, which heralded the decline of the power of the first Indonesian president. The how, what and why of the coup has set many writers and historians to work and the end of the writing tug-of-war is still far from in sight. The core of the discussion revolves around whether or not the person of Suharto [Soeharto] was involved in the alleged communist seizure of power. Dewi believes she knows how the seizure of power, which resulted in the death of six generals, took place exactly. Why does Madame Dewi Sukarno trouble herself so much to clear the name of her late husband? A primary reason is that she still has boundless admiration for her late husband. Secondly she wants her little daughter Kartika (called Karina) Sari Sukarno-Putri to be able to respect her father, whom she was never allowed to see. In her own words she formulates her feelings. "Because all Indonesians owe him so much and there is not one person who dares to speak up for him because of the present regime, I find it my duty, as one of the people who was closest to him, and as his widow knowing that what others say about him are lies and slander, to clear his name. I want to build a spiritual monument in Indonesia and I am trying to correct present-day Indonesian history. I am sure that one fine day my efforts will be rewarded by tears of happiness from the Indonesian people. For me he is a legendary ideal. But when I see my little daughter she constantly evokes in me memories of him as a human being, and as the father of Karina." People still wonder whether Dewi exercised political influence on Sukarno. She denies this: "Sukarno was not a statesman who let himself be influenced, but what he did ask was: 'Please be my inspiration.' My duty as his wife was to bring him into good mental and physical condition so that he could fulfil his duties as head of state to the utmost. As an admirer of his ideals I tried to help him as his secretary, friend and collaborator." Who was Madame Sukarno before she met the Indonesian president in a nightclub during a state visit to Japan and, so to speak, from one day to the next became the wife of the head of state of the vast country, richest in natural resources? In her apartment on one of the smartest boulevards of Paris, a stone's throw from the most famous fashion houses, she does not give the impression of needing to hide anything of her past. "I was born on 6 February 1940. From my earliest youth everyone said that I had much talent as a painter. My aim has always been to become one of the greatest artists in the world. In Japan I won many prizes with my painting. But when my mother first took me as a child to a theatre I began to dream of becoming an actress. Later I was attached to Togel [Translator's note: name uncertain in OCR] Production, owned by the famous Japanese actor Sessue Hayakawa [Scssue Hiyakawa], the only Japanese ever to have won the US Academy Award. When I was sixteen my father died. His eldest son, who is only my half-brother, as heir treated the rest of the family very badly. We were always on bad terms with him. Later I left the house together with my mother and my younger brother. To support them I worked as a photo model, played small parts in television films and even worked in nightclubs like so many mannequins and starlets at that time, with which I earned some extra money. At the same time I studied art and went to drama school. On 16 June 1959 my whole life and future suddenly changed when I met President Sukarno in Tokyo at a Japanese tea party." In theory Madame Sukarno could return to Indonesia, but "circumstances do not allow it", as she puts it diplomatically. Dewi Sukarno knows too much and is aware of it. Not for nothing does she let her little daughter go to school under guard and be picked up by an extremely friendly but impressive bodyguard. How does she think about today's Indonesia and the future of this island realm? What she says about it is not mild. "Economically the country, because it is one of the three countries in the world with the greatest natural riches, and because oil has become the most important part of the economy, has a tremendous future. [Unreadable — text gap] ... within five years it will become the second oil-rich country in the world after Saudi Arabia. It is a pity that under the present military regime the country's profit is not shared by all Indonesians, but more by those who are in power, such as for example Mrs Suharto, who is busy building an enormous Suharto family empire, a fact that is generally known. In Sukarno's time he was often blamed for economic failures. During the twenty years that he was in power development proceeded very slowly, but Indonesia's debts kept fluctuating around two billion dollars and half of that was spent on weapons to increase Indonesia's power and prestige. Today the debt is more than nine billion dollars and by accepting foreign domination President Suharto will have a particularly hard time getting out of it. For all these reasons there is the risk that Indonesia may eventually become the People's Republic of Indonesia. Moreover, because they are so childish and naïve in their diplomacy, as Norodom Sihanouk has said, the Americans are the most efficient promoters of communism every time they put their finger in the pie [Translator's note: fragmentary OCR]. I believe neither in communism nor in capitalism as a good system. Democracy would be the ideal solution, but to realise it is another problem. I hope that all Indonesians without exception take the future of their country into their own hands and jointly seek the best solution." She hardly troubles herself about publications concerning her own person, but the accusations of Mr. Anthony Dake in his book The Red Bunting [Translator's note: title as OCR'd: "The Red Buntang"] against Sukarno are too much for her. Her brilliant eyes flare up when this subject is touched on. She wipes the floor with the Widjanarko [Widjanarko] report on which Dake's book is based. According to her Dake allowed himself to be used as a marionette of the Indonesian army. According to Dewi Sukarno, Widjanarko, Sukarno's former commander [Translator's note: sic; he was commander of the presidential guard], admitted to his commander Admiral Mulyadi [Moelyadi] that he had been forced to sign his confession and that he was not allowed to see the text beforehand. Madame Sukarno says she can refute the Widjanarko report point by point and is eagerly awaiting the publication of the full text promised by Mr. Dake. [Photo caption: Ratna Sari Dewi with her little daughter Karina.] [Pull-quote: Behind the image of the merry little widow Ratna Sari Dewi hides a political fighter; Sukarno's fourth wife is busy clearing the name of her late husband; what others say about him she calls lies and slander.]