Zelfverweer uit paniek (Self-defence from panic)

Het herstel van de orde is daarom zo een dringende aangelegenheid, omdat de jacht op de communisten zich steeds verder uitbreidt en hoe langer hoe vinniger wordt. Daardoor ontstaat het gevaar, dat Aidit en zijn tien miljoen volgelingen zich zo bedreigd gaan voeien, dat ze in paniek geraken en uit zelfverweer naar de wapens zullen grijpen, zodat een burgeroorlog onvermijdelijk wordt. De wraakgedachte onder de nietcommunistische Indonesiërs is vooral tot uiting gekomen in demonstraties, brandstichtingen en eisen van represailles sinds vorige week donderdag Nasoetion het verschijnen van dagbladen — met uitzondering van communistische — weer heeft toegelaten. „Wat praat men van het hoofd koel houden tegenover godvergeten moordenaars en vijanden van de staat? Hoe wil men vaderlandslievende Indonesiërs vragen af te zien van wraak?", zo schreef het dagblad van het leger „Angkatana Bersendjata". Dit was een duidelijke afwijzing van de vermaning van Soekarno geen wraakgevoelens te koesteren jegens de aanstichters van de coup. Op het ogenblik gebeurt juist het tegenovergestelde. Op Sumatra en Borneo zijn alle communistische dagbladen verboden; tien in totaal. Het huis van communistenleider Aidit is door mohammedaanse betogers tot een ruïne herschapen. Toen zij alles kapot hadden geslagen of naar buiten hadden gesleept — een groot bedrag aan geld en een grote voorraad documenten incluis — trokken zij naar het huis van Njoto, na Aidit de belangrijkste man in de 3KP Indonesië. Vervolgens kreeg het hoofdkwartier van de communistische vrouwenorganisatie Gerwani een beurt. In Atjeh op Noord-Sumatra heeft het leger het hoofdkwartier van de communistische partij bezet.

=== [Page 1] === The restoration of order is such an urgent matter because the hunt for the communists keeps spreading further and grows ever fiercer. This creates the danger that Aidit and his ten million followers will come to feel so threatened that they panic and, in self-defence, reach for weapons, so that civil war becomes unavoidable. The idea of revenge among non-communist Indonesians has found expression above all in demonstrations, arson and demands for reprisals since last Thursday, when Nasution [Nasoetion] again permitted newspapers — with the exception of communist ones — to appear. "What is this talk of keeping a cool head towards godforsaken murderers and enemies of the state? How can one ask patriotic Indonesians to forgo revenge?", wrote the army daily "Angkatan Bersendjata" [Angkatan Bersenjata]. This was a clear rejection of Sukarno's [Soekarno] admonition not to harbour feelings of revenge towards the instigators of the coup. At present exactly the opposite is happening. In Sumatra and Borneo all communist daily papers have been banned; ten in total. The house of communist leader Aidit was turned into a ruin by Muslim demonstrators. When they had smashed everything or dragged it outside — including a large sum of money and a large stock of documents — they marched to the house of Njoto [Nyoto], after Aidit the most important man in the PKI [OCR: "3KP"] Indonesia. Then the headquarters of the communist women's organisation Gerwani had its turn. In Atjeh [Aceh] in North Sumatra the army has occupied the headquarters of the communist party.