Groot succes in Parijs voor Indonesiërs (Great success in Paris for Indonesians)

Een rode Parijse voorstad onthaalde de Indonesiërs (Van onze correspondent) TN de eerste helft van deze maand heeft een groep Indonesische 1.arbeiders en studenten onder leiding van de Perhimpoenan lndonesia hier te lande een bezoek gebracht aan Parijs. Zij gingen op uitnodiging van de Internationale Democratische Federatie van Vrouwen, die ter gelegenheid,van de door haar georganiseerde Internationale Vrouwententoonstelling, de Indonesiërs verzocht heef. een uitvoering te geven van Indonesische volksdansen en zang. Deze eerste kennismaking van vooral de progressieve Parijzenaars met de Indonesische cultuur is verrassend geweest. Gasten van rood Saint Denis! BEHALVE de gasten van de Internationale Vrouwenfederatie waren de Indonesiërs ook gasten van de gemeente Saint enis, één der grootste voorsteden van Parijs met een bevolking van 60.000 zielen. Saint Denis is een zeer progressieve stad. De burgemeester Gillot, is een metaal-arbeider geweest, een bekende Franse revolutlonnair en lid van het Centrale Comité van de Communistische Partij. Zijn vrouw, Simone Gillot — eveneens metaalarbeidster — is voorzitster van de afdeling Saint Denls van de grote vrouwenorganisatie, de „Unie van Franse Vrouwen". Beiden zijn zeer geziene figuren in de oude historische stad Saint Denis, waar Frankrjjks koningen begraven liggen. DE eerste uitvoering gaven de Idonesiërs op een gala-avond van de Internationale Vrouwenfederatie in één van de grootste theaters van Parijs, de „Salie Pleyel", tezamen met delegaties uit vele andere landen. Vooraanstaande personen waren aanwezig, o.a. Maurice Thorez, Jeanette Vermeersch, Madame Coton, Marie Claude Vaillant-Couturier en vele anderen. Het waren vooral de Gillots, die gi—irgd hebben, dat het de Indonesiërs aan niets ontbrak. Bij hun aankomst werden zij officieel door de burgemeester in het stadhuis ontvangen. Toen de Indonesiërs optraden, was de gehele zaal als het gefascineerd door de Indonesische dansen en muziek. Een donderend applaus brak na de uitvoering los en men riep langdurig: „Bis! Bis! BJs!" Een waarlijk groot succes voor de Indonesiërs. Een andere grote uitvoering werd gegeven in het gemeentelijke theater van Saint Denis, georganiseerd door de Unie van Franse vrouwen. Ook daar was de zaal geheel vol en de toeschouwers, hoofdzakelijk arbeidsters, hoefden geen entreeprijs te betalen. Een Indonesische bracht onder groot enthousiasme van de aanwezigen een groet van de Indonesische vrouwen over. Langdurig applaus en enthousiaste uitroepen gaven blijk van grote waardering van de Franse arbeiders, niet alleen voor de Indoneslche dansen en muziek, maar ook voor de onafhankelijkheidsstrijd van de Indonesische Republiek. Een aardige bijzonderheid valt er nog te melden. Om de kosten voor deze uitvoering te dekken moest men in de pauze een grote hoeveelheid Ijsjes, suikertjes en chocolaadjes verkopen. Simone Gillot, de burgemeestersvrouw, zwoegde het hardst van allen om zoveel mogelijk van het snoepgoed te verkotwee ijslolly's betaald had, maar pen. Toen zij een arbeider, die voor één gaf, riep de man: „Hé, kom eens gauw terug. Ik heb voor twee betaald en je, geeft mij maar één. Hoe -'s dat nu?" Lachend verontschuldigde Simone zich en de arbeider knikte tevreden: „Goed, goed, goed." Dit typeert de grote verhondenheid tussen deze burgemeestersvrouw en het werkende volk. De arbeiders gingen geheel ongedwongen met haar om. Zij was immers ook metaal-arbeidster en één van hen! Belangstelling van Russische ambassade EEN groot succes voor de Indonesiërs was ook de uitvoering op de tentoonstelling zelf. Er was enorm veel belangstelling. Leden van de ambassade der Sowjet-Unie, waaronder de echtgenote van de ambassadeur, hebben de voorstelling bijgewoond. Na afloop heeft de echtgenote van de ambassadeur de leider van de Indonesische groe-v begrpet en haar waardering uitgesproken over hetgeen door de Indonesische delefatle werd vertoond. Zij wenste de elegatle tevens veel succes toe. Een komische noot vond plaats op de slultingsavond van de tentoonstelling. Alle delegatieleden, uit de aard der zaak allen vrouwen, moesten op het podium plaats nemen, teneinde bloemen en geschenken van Franse vrouwen namens hun organisaties in ontvangst te nemen. Daar intussen de Indonesische delegatie vertrokken was op de leider na, was deze laatste verplicht om als enig mannelijk persoon temidden van een zee van vrouwen uit verscheidene delen van de wereld op het podium plaats te nemen. Bij het overhandigen van de bloemstukken werden de delegatieleden naar Franse gewoonte gekust. Of hij wou of nlet, onze Indonesische vriend moest een paar dikke zoenen m ontvangst nemen en zelf ook teruggeven, onder groofr applaus van de aanwezigen! Zo eindigde een succesvolle tocht van de Indonesische culturele groep van de Perhimpoenan lndonesia naar Parijs. Zn, bracht een nauwere kennismaking en contact tussen de progressieve Internationale Democratische Federatie van Vrouwen met een ledental van 80 millioen en waarvan de Indonesische Vrouwenfederatie, Kowani, lid ls en jonge vertegenwoordigsters en vertegenwoordigers van de Indonesische Republiek. Ongetwijfeld zal deze kennismaking een belangrijke bijdrage zijn tot versteviging van de vriendschap tussen de volkeren en tot steun van de vrijheidsstrijd van het Indonesische volk. VOORAL DE KLASSIEKE! JAVAANSE DANSEN trokken de aamdacht van de Paryzenaars. Geboeid keken zy naar de gevechtdans tussen een Javaanse held en een krijger- „van overzee". Ook de ontvoering van Dewi SinJo, de vrouw van1 koning Rama vond veel bijval. Hierboven een gracieuse Javaanse danseres in de rol van Dewi Si/nto.

=== [Page 1] === Great success in Paris for Indonesians — Progressive Paris enjoys [Indonesian dances and music] A red Paris suburb entertained the Indonesians (From our correspondent) IN the first half of this month a group of Indonesian workers and students in the Netherlands, under the leadership of the Perhimpoenan Indonesia [Perhimpunan Indonesia], paid a visit to Paris. They went at the invitation of the Women's International Democratic Federation, which on the occasion of the International Women's Exhibition organised by it asked the Indonesians to give a performance of Indonesian folk dances and song. This first acquaintance, especially of progressive Parisians, with Indonesian culture was surprising. Guests of red Saint-Denis! BESIDES being guests of the Women's International Federation the Indonesians were also guests of the municipality of Saint-Denis, one of the largest suburbs of Paris with a population of 60,000 souls. Saint-Denis is a very progressive town. The mayor, Gillot, was a metalworker, a well-known French revolutionary and member of the Central Committee of the Communist Party. His wife, Simone Gillot — also a metalworker — is chairwoman of the Saint-Denis branch of the great women's organisation, the "Union of French Women" [Union des Femmes Françaises]. Both are highly regarded figures in the old historic town of Saint-Denis, where France's kings lie buried. THE first performance the Indonesians gave at a gala evening of the Women's International Federation in one of the largest theatres of Paris, the "Salle Pleyel", together with delegations from many other countries. Prominent persons were present, among them Maurice Thorez, Jeannette Vermeersch, Madame [Eugénie] Cotton, Marie-Claude Vaillant-Couturier and many others. It was above all the Gillots who saw to it that the Indonesians lacked nothing. On their arrival they were officially received by the mayor at the town hall. When the Indonesians performed, the whole hall was as if fascinated by the Indonesian dances and music. Thunderous applause broke out after the performance and people called for a long time: "Bis! Bis! Bis!" A truly great success for the Indonesians. Another big performance was given in the municipal theatre of Saint-Denis, organised by the Union of French Women. There too the hall was completely full and the spectators, mainly women workers, did not have to pay an entrance fee. An Indonesian woman conveyed, to the great enthusiasm of those present, a greeting from the Indonesian women. Prolonged applause and enthusiastic cries gave evidence of the great appreciation of the French workers, not only for the Indonesian dances and music but also for the independence struggle of the Indonesian Republic. A nice detail remains to be reported. To cover the costs of this performance a large quantity of ice lollies, sweets and chocolates had to be sold during the interval. Simone Gillot, the mayor's wife, toiled hardest of all to sell as much as possible of the sweets. When a worker who had paid for two ice lollies got only one, the man called: "Hey, come back quick. I paid for two and you give me only one. How come?" Laughing, Simone apologised and the worker nodded contentedly: "Good, good, good." This typifies the great bond between this mayor's wife and the working people. The workers dealt with her quite unconstrainedly. She was after all also a metalworker and one of them! Interest of the Russian embassy A great success for the Indonesians was also the performance at the exhibition itself. There was enormous interest. Members of the embassy of the Soviet Union, among them the wife of the ambassador, attended the performance. Afterwards the ambassador's wife greeted the leader of the Indonesian group and expressed her appreciation of what was shown by the Indonesian delegation. She also wished the delegation much success. A comic note occurred on the closing evening of the exhibition. All delegation members, by the nature of things all women, had to take place on the stage to receive flowers and gifts from French women on behalf of their organisations. Since the Indonesian delegation had meanwhile departed except for the leader, the latter was obliged to take a seat on the stage as the only male person amid a sea of women from various parts of the world. On the presentation of the flower arrangements the delegation members were kissed in French fashion. Whether he wanted to or not, our Indonesian friend had to receive a couple of fat kisses and give them back himself, to great applause from those present! Thus ended a successful trip of the Indonesian cultural group of the Perhimpoenan Indonesia to Paris. It brought a closer acquaintance and contact between the progressive Women's International Democratic Federation, with a membership of 80 million and of which the Indonesian Women's Federation, Kowani, is a member, and young representatives of the Indonesian Republic. Without doubt this acquaintance will be an important contribution to strengthening the friendship between the peoples and to supporting the freedom struggle of the Indonesian people. [Caption:] ABOVE ALL THE CLASSICAL JAVANESE DANCES attracted the attention of the Parisians. Fascinated they watched the fighting dance between a Javanese hero and a warrior "from overseas". Also the abduction of Dewi Sinta [Sinto], the wife of King Rama, found much approval. Above, a graceful Javanese dancer in the role of Dewi Sinta.