Onze Kracht (Our Strength)

OP het eerste congres van de Bulgaarse vrouwenbeweging heeft Georgi Dimitrof ongeveer de volgende woorden gesproken: „De vrouwen vormen, verenigd, een geweldige kracht. De ervaring leert ons, dat er geen plannen voor de vooruitgang van ons land tot uitvoering gebracht kunnen worden, ZONDER DE HULP DER VROUWEN." • VAN 15 tot 20 November is in Moskqu de Raad van de Internationale Democratische Vrouwenfederatie bijeen geweest. Afgevaardigden van de vooruitstrevende en democratische vrouwen uit alle delen van de wereld hebben elkaar daar ontmoet, hebben terug gekeken op het werk, dat zij hadden verricht en hebben de richtlijnen besproken, die nu gevolgd moeten worden. Er zijn ln Moskou vrouwen samen gekomen, die, hoewel zij van zeer uiteenlopende nationaliteit zijn, het doel dat zij nastreven gemeen hebben; vrede, vrijheid, een gelukkige toekomst voor hun kinderen. Het is de eerste maal, dat de Raad van de Internationale Democratische Vrouwenfederatie in Moskou vergaderd heeft. En het is zeer verheugend, dat die afgevaardigden uit alle delen van de wereld van nabij het leven hebben kunnen meemaken van het Sowjet-volk, van de Sowjet-vrouw, van de vrouwen in Moskou. • ALS je op zon druilerige Novembermlddag kil en klam door de glibberige, glimmende straten van Amsterdam fietst, ga je aan het peinzen over die vele vrouwen uit die vele landen Je denkt aan China, aan de wel zeer grote veranderingen, die zich daar voltrokken hebben. En dat Mme Cotton, de voorzitster van de Internationale Democratische Vrouwenfederatie heeft gezegd, dat op het congres in Boedapest „men in de trotse blikken van de Chinese vrouwen kon lezen, dat de eeuwen van slavernij voorgoed voorbij waren." Je bedenkt, hoe er ontelbare vrouwen ln Azië nog leven ln onderdrukking je denkt aan de bevrijdingsstrh'd, die ln vele landen gevoerd wordt. Je denkt aan de vrouwen in Indonesië, in Viet-Nam, je denkt aan de vrouwen in Amerika en in Afrika... en dan sta je voor het stoplicht in de Leidsestraat. Je bent weer terug in Amsterdam. Je kijkt naar de lichtjes, die zich weerspiegelen in de Prinsengracht en dan roept iemand: „Groen!" en daar ga je dan weer met zijn allen. Je bepeinst, dat je nog wat eten over hebt van gisteren en als je nu wat pap bflkookt... of je bakt een pannekoek... En dan moet je weer aan Moskou denken... en aan de kracht van de vrouwen, als zij zich verenigen. En je vindt, dat het dan toch nog niet zo erg goed voor elkaar Is met die kracht van die vrouwen in dit landje „ontwoekerd aan de zee". Maar als je aan de andere kant bedenkt, hoeveel van die kracht er eigenlijk gaat zitten in het overwinnen van de weerstanden, die je dagelijks ontmoet... Moeten we niet, om onze zaak te bepleiten, naar ministers, burgemeesters en directeuren, die dan zeggen: „Gaan jullie liever naar je kinderen." ('t Is heus gebeurd en dat zouden ze wel willen, maar voor die kinderen kwamen we juist!) Moeten we het kwade humeur van onze echtgenoot niet wegpraten, als het eten te laat op tafel komt, omdat wij op stap waren voor de vooruitgang, voor die verandering in de maatschappij, die ze in Moskou al hebben? Daar hadden man en kinderen eten op hun werk en op school gehad, als dat beter uitkwam in verband met het werk, dat wij zouden willen doen. En hier... hier moet je zon soort duizendpoot zijn... hier heb Je zorg over Je huishouden, je kinderen, de werkloosheid, de prijzen, de lonen... en of Je nu pap zult koken 0f... En soms bekruipt je het gevoel, dat je zo zinloos aan het knokken bent en dat je zo weinig resultaat ziet... en... Maar dan trek je jezelf als baron von Münchhausen aan je haren u*t de modder en je zegt: „Dat is niet waar". Er worden hier in Nederland prachtige stukken strijd geleverd. En de vrouwen, die blijven niet bij hun kinderen zitten, die gaan het belang van hun kinderen bepleiten bij burgemeesters en andere bijzondere héren. Dan schiet je opeens te binnen hoe een vrouw, die verleden jaar was afgevaardigd naar het vrouwencongres in Boedapest, je vertelde: „...Er was een heel groot plein, waar een onnoemelijk aantal straten op uit kwam, net als de< stralen van een ster. Wij, de afgevaardigden uit alle landen stonden op de treden van het bordes voor het grote gebouw, waar wij altijd vergaderden. En toen kwamen uit dl die straten eindeloze rijen vrouwen uit het gehele land om te getuigen van haar wil tot eenheid en om ons te begroeten. En langzaam stroomde dat ontzaglijk grote plein vol met vrouwen, al maar meer vrouwen....... En wy stonden daar en keken en toen voelde ik, hoé op eens dé tranen over mijn wangen liepen..... om het overweldigende van zoveel vrouwen.... • • * DIJ ons in Nederland is het nog niet zover. Wij moeten nog strijd voeren voor van die hele gewone dingen; het is nog maar klein werk, maar we kunnen resultaten boeken. Het geeft je een warm gevoel, te denken, dat je niet alleen bent... dat je onderdeel bent van een groot geheel..*, dat je hoort bij al die millioenen vrouwen, die hun aandeel leveren in de strijd... En dan steek je Je sleutel in het slot en je besluit om dan toch maar een pannekoek te bakken. L. B.

=== [Page 1] === Our Strength AT the first congress of the Bulgarian women's movement Georgi Dimitrov spoke approximately the following words: "Women, united, form a tremendous force. Experience teaches us that no plans for the progress of our country can be carried out WITHOUT THE HELP OF WOMEN." * FROM 15 to 20 November the Council of the Women's International Democratic Federation met in Moscow. Delegates of progressive and democratic women from all parts of the world met there, looked back on the work that they had done and discussed the guidelines that must now be followed. Women have come together in Moscow who, although of very diverse nationality, have in common the goal they strive for: peace, freedom, a happy future for their children. It is the first time that the Council of the Women's International Democratic Federation has met in Moscow. And it is very gratifying that those delegates from all parts of the world were able to experience at close quarters the life of the Soviet people, of the Soviet woman, of the women in Moscow. * WHEN on such a drizzly November afternoon you cycle, chilled and clammy, through the slippery, shiny streets of Amsterdam, you start to ponder those many women from those many countries. You think of China, of the very great changes that have taken place there. And that Mme Cotton, the chairwoman of the Women's International Democratic Federation, said that at the congress in Budapest "one could read in the proud gazes of the Chinese women that the centuries of slavery were over for good". You consider how countless women in Asia still live in oppression; you think of the liberation struggle that is being waged in many countries. You think of the women in Indonesia, in Viet-Nam, you think of the women in America and in Africa... and then you stand at the traffic light in the Leidsestraat. You are back in Amsterdam. You look at the lights reflected in the Prinsengracht and then someone calls "Green!" and there you go again, all together. You reflect that you have some food left over from yesterday and if you now cook a bit of porridge... or bake a pancake... And then you have to think again of Moscow... and of the strength of women when they unite. And you find that that strength of those women is then still not so very well arranged in this little country "wrested from the sea". But if you consider on the other hand how much of that strength actually goes into overcoming the resistances that you meet daily... Must we not, to plead our case, go to ministers, mayors and directors, who then say: "You'd better go to your children." (It really happened, and they would like that, but it was for those children that we came!) Must we not talk away the bad mood of our husband when dinner is late on the table because we were out for progress, for that change in society that they already have in Moscow? There husband and children would have had food at their work and at school, if that suited better in connection with the work that we would like to do. And here... here you have to be a kind of centipede... here you worry about your household, your children, unemployment, prices, wages... and whether you will now cook porridge or... And sometimes the feeling creeps over you that you are fighting so senselessly and see so little result... and... But then you pull yourself, like Baron von Münchhausen, by your hair out of the mud and you say: "That is not true." Splendid pieces of struggle are being waged here in the Netherlands. And the women do not remain sitting with their children; they go and plead the interest of their children with mayors and other special gentlemen. Then it suddenly comes to mind how a woman who was delegated last year to the women's congress in Budapest told you: "...There was a very big square onto which an uncountable number of streets led, just like the rays of a star. We, the delegates from all countries, stood on the steps of the flight of stairs in front of the big building where we always met. And then from all those streets came endless rows of women from the whole country to testify to their will to unity and to greet us. And slowly that immensely big square filled up with women, ever more women...... And we stood there and looked, and then I felt how suddenly tears ran down my cheeks..... at the overwhelmingness of so many women...." * WITH us in the Netherlands it has not got that far yet. We still have to fight for such quite ordinary things; it is still only small work, but we can book results. It gives you a warm feeling to think that you are not alone... that you are part of a great whole... that you belong with all those millions of women who contribute their share in the struggle... And then you put your key in the lock and you decide to bake a pancake after all. L. B.