De stad van Piet

"DELADEN met bloemen naar Den -*•*-* Haag, de stad van Piet van Staveren. Het Rijswjjkseplein ziet zwart van de mensen. Vrouwen, bedrijfsdelegaties, een delegatie Indonesische vrouwen van een „Indisch restaurant" — een kapitaal aan bloemen. Stralende ogen, woorden van bewondering, bhjde groeten, handen, die hoog boven het gedrang de bloemen aanreiken. „Doorlopen", maant de politie zenuwachtig. „Ik ga niet weg", zegt een moedertje. „Als de Koningin komt, mogen we er toch ook bij..." „Lang zullen ze leven— Hoera voor Wil van Kempen en Niek de Pater." „Hoera voor Piet van Staveren", roept Wil, het portret van Piet hooggeheven. Enthousiast stemmen de mensen in, wuiven totdat de auto's uit het gezicht zjjn verdwenen. Leiden, Haarlem, overal hetzelfde beeld. Als de auto met het rood-wit op de motorkap opdoemt breekt het gejuich los. In de hoofdstad '"FEGEN twee uur heeft de karavaan de hoofdstad bereikt. De bloemen puilen letterlijk uit de auto van de jongens. Er komen er nog meer bij van de velen, die hier aan de rand van de stad popelend van ongeduld staan te wachten. Joop Wolff, landelijk voorzitter van het ANJV, spreekt. „W\_ zijn er trots op, dat jullie leden zyn van het ANJV en van. de Wereldfederatie van Democratische Jeugd. Jullie hebt ons een voorbeeld gegeven van hardheid en offervaardigheid in de strijd voor de vrede." Lucas de Jong spreekt namens de Organisatie van Progressieve Studerende Jeugd. Stormachtige toejuichingen en hoera's voor Wil, Niek en Piet van Staveren. Dan de hoofdstad in. Zes ouden van dagen bij het standbeeld van Domela Nieuwenhuis wuiven met hun petten als de karavaan moet wachten voor de brug. „Bravo, bravo", zegt een dame, als ze hoort dat Wil en Niek geweigerd hebben tegen het Indonesische volk te vechten. „Zyn het communisten? Toch heb ik respect voor hen!" In Felix Meritis VAN 5—7 uur receptie in de kolom' menzaal van Felix. Henk Gortzak spreekt namens het district Amsterdam van de Partij. „De strijd voor de vrijlating van Piet van Staveren moet gewonnen worden als een veldslag. De taak is de troepen te verzamelen, de massa's te mobiliseren, de actie een bredere grondslag te geven." Jan van Seggelen spreekt namens De Waarheid: „Jullie hebt het voorbeeld gegeven hoe je onder de moeilijkste omstandigheden op de bres kunt blijven staan voor je idealen, voor de vrede." Begroetingen van de EVC, de NVB, arbeiders uit bedrijven, delegaties uit het land — bloemen, geschenken. #Feest in Kras UN 's avonds stroomt Kras vol. Achter -tj *het podium een reuzen-portret van Piet van Staveren. Voor het podium de tentoonstelling over zijn leven en strijd voor de vrede. Een weelderige overdaad van bloemen uit alle delen van het land. Dan de onvergetelijke intocht van de dappere jongens, de helden van Schoonhoven. Mensen lachen, klappen, juichen met ogen, die nat zijn van tranen. In het erepresidium nemen onder luid applaus de ouders van de jongens plaats, de ouders van Plet van Staveren en Jan Maas, de vrouw van Jan van Luyn, Gerben Wagenaar, Henk Gortzak en Fred Schoonenberg van het partybestuur van de CPN, Indonesiërs, jongeren, vrouwen. Daar is De Jonge Garde uit Den Haag met zijn frisse, ongekunstelde zang en muziek, daar is Sinar Indonesia. • Sudi r d j o spreekt namens de Indonesische jeugd: „Niek de Pater, Wil van Kempen en onze Pitoyo hebben de oorlogsstokers een lesje geleerd. Leve de solidariteit van de Nederlandse en Indonesische jeugd!" (Stormachtig applaus — Spreekkoren: Van Staveren moet vry'.). Onvergetelijke episode P"REb SCHOONENBERG spreekt: „Vandaag wordt jullie het Olympische goud uitgereikt voor je daden in de strijd voor de vrede. Jullie gaven het kleine plaatsje Schoonhoven een wereldnaam. Schoonhoven en zijn soldaten zullen een onvergetelyke episode blijven in de geschiedenis van de strijd voor de vrede en van de lotsverbondenheid van het Indonesische en Nederlandse volk in de strijd voor nationale zelfstandigheid. Jullie hebben de eer van ons land gered. Er zaten meer strijders voor de vrede in de gevangenissen dan de regering vrijwilligers kon krijgen voor de oorlog in Korea." Dan is het de beurt voor de delegaties met geschenken. Een bonte stroom vrouwen en jongeren trekt over het podium. Bijzonder mooi is het molentje, dat Jan Maassen in het kamp heeft gemaakt voor de moeder van Niek de Pater. Voor Wil van Kempen is er een fiets van de buurtbewoners. „Jullie daad wordt door alle eerlijke mensen op prijs gesteld, dat heeft de solidariteit bewezen," zegt Rie van Zeist van het buurtcomité. Applaus na applaus klatert door de zaal. Hartelijk omhelzen de jongens de moeders, die hen allen als hun eigen zoons beschouwen, zoals mevrouw Van Staveren het uitdrukt. Wil van Kempen schenkt met gulle hand van de bloemen, die hij in het land heeft gekregen. „Dat hadden we niet verwacht" T^OT slot is het woord aan de jongens zelf. ze Z}J„ doodmoe, overstelpt met indrukken. „Dat hadden we niet durven verwachten," had Niek de Pater 's middags al gezegd tijdens de receptie. Hy vertelt van Schoonhoven, van het proces, van de steun, die hij ontving van zijn ouders in het verre Groningen. Het is eert fris, geestig relaas. De gevangenis heeft deze.bewuste jonge arbeider alleen maar sterker gemaakt... In ademloze stilte spreekt Wil van Kempen, met een stem, die zacht is van emotie. „Enkele uren geleden zaten wij nog achter prikkeldraad en tralies en nu — wat een tegenstelling! — midden tussen vrienden. Toch hebben ze ons nooit van jullie kunnen scheiden. Jullie teleurstellingen waren de onze. Jullie overwinningen — en dat waren er meer! — waren ook de onze!" Wil bracht dank voor de bezielende kracht, die de Communistische Partij altijd aan de actie voor amnestie had gegeven. In het bijzonder noemde hij de Communistische Kamerfractie, die door haar onvermoeide strijd in het parlement' had bereikt, dat velen van de zwaarstgestraften vermindering hadden gekregen. In de persoon van zijn moeder, die hij naar het spreekgestoelte haalde en innig kuste, dankte hy de vrouwen voor hun strijd. In warme bewoordingen dankte hij een jonge OPSJ-ster, die

=== [Page 1] === [Translator's note: the beginning of the OCR text is damaged by a missing drop-cap; the article reports on the welcome given to the released Indonesia-refusers (conscientious objectors) Wil van Kempen and Niek de Pater, and on Piet van Staveren.] Laden with flowers to The Hague, the city of Piet van Staveren. The Rijswijkseplein is black with people. Women, factory delegations, a delegation of Indonesian women from an "Indisch restaurant" – a fortune in flowers. Radiant eyes, words of admiration, happy greetings, hands that hold out the flowers high above the crush. "Move along", the police urge nervously. "I'm not leaving", says a little old mother. "If the Queen comes, we may join in too..." "Long may they live – Hurrah for Wil van Kempen and Niek de Pater." "Hurrah for Piet van Staveren", calls Wil, holding Piet's portrait high. Enthusiastically the people join in, waving until the cars have disappeared from sight. Leiden, Haarlem, everywhere the same picture. When the car with the red-white [colours] on its bonnet looms up, the cheering breaks out. In the capital Towards two o'clock the caravan reached the capital. The flowers literally bulge out of the boys' car. More are added from the many who stand here on the edge of the city bursting with impatience. Joop Wolff, national chairman of the ANJV [Algemeen Nederlands Jeugdverbond], speaks. "We are proud that you are members of the ANJV and of the World Federation of Democratic Youth. You have given us an example of firmness and willingness to sacrifice in the struggle for peace." Lucas de Jong speaks on behalf of the Organisation of Progressive Student Youth. Stormy cheers and hurrahs for Wil, Niek and Piet van Staveren. Then into the capital. Six old men at the statue of Domela Nieuwenhuis wave their caps when the caravan has to wait before the bridge. "Bravo, bravo", says a lady when she hears that Wil and Niek refused to fight against the Indonesian people. "Are they communists? Still I have respect for them!" At Felix Meritis From 5 to 7 o'clock a reception in the Columns Hall of Felix. Henk Gortzak speaks on behalf of the Amsterdam district of the Party. "The struggle for the release of Piet van Staveren must be won like a battle. The task is to gather the troops, to mobilise the masses, to give the action a broader basis." Jan van Seggelen speaks on behalf of De Waarheid: "You have given the example of how one can remain at the breach for one's ideals, for peace, under the most difficult circumstances." Greetings from the EVC, the NVB, workers from factories, delegations from the country – flowers, gifts. Celebration at Kras In the evening Kras fills up. Behind the stage a giant portrait of Piet van Staveren. In front of the stage the exhibition on his life and struggle for peace. A lavish abundance of flowers from all parts of the country. Then the unforgettable entry of the brave boys, the heroes of Schoonhoven. People laugh, clap, cheer with eyes that are wet with tears. In the honorary presidium, to loud applause, take their places the parents of the boys, the parents of Piet van Staveren and Jan Maas, the wife of Jan van Luyn, Gerben Wagenaar, Henk Gortzak and Fred Schoonenberg of the party executive of the CPN, Indonesians, young people, women. There is De Jonge Garde of The Hague with its fresh, unaffected singing and music, there is Sinar Indonesia. Sudirjo speaks on behalf of Indonesian youth: "Niek de Pater, Wil van Kempen and our Pitoyo have taught the warmongers a lesson. Long live the solidarity of Dutch and Indonesian youth!" (Stormy applause – chanting: "Van Staveren must be freed!"). Unforgettable episode Fred Schoonenberg speaks: "Today you are presented with the Olympic gold for your deeds in the struggle for peace. You gave the little town of Schoonhoven a world name. Schoonhoven and its soldiers will remain an unforgettable episode in the history of the struggle for peace and of the common destiny of the Indonesian and Dutch peoples in the struggle for national independence. You have saved the honour of our country. There were more fighters for peace in the prisons than the government could get volunteers for the war in Korea." Then it is the turn of the delegations with gifts. A colourful stream of women and young people moves across the stage. Especially beautiful is the little windmill that Jan Maassen made in the camp for the mother of Niek de Pater. For Wil van Kempen there is a bicycle from the neighbours. "Your deed is appreciated by all honest people, solidarity has proved that," says Rie van Zeist of the neighbourhood committee. Applause after applause rings through the hall. Warmly the boys embrace the mothers, who all regard them as their own sons, as Mrs Van Staveren puts it. Wil van Kempen generously hands out the flowers he has received in the country. "We had not expected that" Finally the floor is given to the boys themselves. They are dead tired, overwhelmed with impressions. "We would not have dared to expect that," Niek de Pater had already said in the afternoon during the reception. He tells of Schoonhoven, of the trial, of the support he received from his parents in far-off Groningen. It is a fresh, witty account. Prison has only made this conscious young worker stronger... In breathless silence Wil van Kempen speaks, in a voice soft with emotion. "A few hours ago we were still behind barbed wire and bars and now – what a contrast! – in the midst of friends. Yet they could never separate us from you. Your disappointments were ours. Your victories – and there were more of them! – were ours too!" Wil expressed thanks for the inspiring force which the Communist Party had always given to the campaign for amnesty. In particular he mentioned the Communist parliamentary group, which through its tireless struggle in parliament had achieved that many of the most heavily sentenced had received reductions. In the person of his mother, whom he fetched to the speaker's platform and kissed warmly, he thanked the women for their struggle. In warm terms he thanked a young OPSJ [Organisation of Progressive Student Youth] woman who