Brief van Trees Sunito aan Nederlandse Vrouwen Beweging

AMSTERDAM, 24 Februari. — Het Hoofdbestuur van de Nederlandse Vrouwen Beweging ontving van Mevr. Sunito-Heijligers een brief, die zij per KLM-post opgestuurd heeft. Deze brief luidt: „Ergens tussen Dharan en Karachi probeer ik onder woorden te brengen wat het afscheid van Nederland, zoals jullie dat de Go's en ons gezin bereid hebt, voor ons heeft betekend. Nooit heb ik mij zo sterk verbonden geweten met mijn natte, koude Nederland. Niet dat van Donker c.s., maar dat van de Vredesbeweging en de Februaristaking, en nooit heb ik me zo één met jullie allemaal gevoeld als toen ik door de natte sneeuw met m'n jongste in een jas gerold naar het wachtende vliegtuig liep terwijl jullie daarboven stonden te wuiven en te roepen. Go en Nito hoorden jullie ook. Nóg waren ze niet vrij en het werd ze belet om naar de ingang van het vliegtuig te gaan en jullie groet te beantwoorden. Hieraan zullen wij denken wanneer ons werk in Indonesië moeilijkheden meebrengt. Het zal ons helpen om dan de juiste beslissingen te nemen, die de strijd voor de vrede van ons zal vragen. Wij zijn vol goede moed en hopen op een hartelijk weerzien met vrienden in Djakarta. Daarover schrijf ik nog nader. Jullie pop Katrientje krijgt een ereplaats in de vermoedelijk schaarse ruimte die we tot woning zullen krijgen. Hartelijke groeten en veel dank ook voor de stortvloed van pakjes en bloemen. TREES."

=== [Page 1] === AMSTERDAM, 24 February. – The National Board of the Nederlandse Vrouwen Beweging received from Mrs Sunito-Heyligers a letter which she sent by KLM post. This letter reads: "Somewhere between Dharan [Dhahran] and Karachi I try to put into words what the farewell from the Netherlands, as you have prepared it for the Gos and our family, has meant to us. Never have I felt so strongly bound to my wet, cold Netherlands. Not that of Donker and co. [Dutch Minister Donker], but that of the Peace Movement and the February Strike, and never have I felt so at one with all of you as when I walked through the wet snow, with my youngest rolled up in a coat, to the waiting aeroplane while you stood up there waving and calling. Go and Nito heard you too. They were still not free and were prevented from going to the entrance of the aeroplane and returning your greeting. We shall think of this when our work in Indonesia brings difficulties. It will help us then to take the right decisions that the struggle for peace will ask of us. We are full of courage and hope for a warm reunion with friends in Djakarta [Jakarta]. I shall write more about that later. Your doll Katrientje will get a place of honour in the probably scarce space that we shall get as a dwelling. Warm greetings and many thanks also for the flood of parcels and flowers. TREES."