Op de plantages (Rie Lips vertelt over Indonesië)

We waren bijvoorbeeld op een theeplantage. De natuur was hier prachtig. Tegen de berghellingen strekten zich tuinen uit. De pluksters waren aan het werk. Met een ongelooflijke snelheid haalden zij de blaadjes van de struiken; van de hoeveelheid hangt hun verdienste af. Bovendien moeten zij oppassen welke blaadjes, want het mogen er maar bepaalde zijn. Dan brengen ze de manden vol naar beneden. Soms over een hele afstand, en daar wordt niet voor betaald. Met dat alles komen ze toch hoogstens tot een loon van drie roepiah per dag, dat wil zeggen één Hollandse gulden. En wat kan er nu voor die gulden gekocht worden? Rijst is het volksvoedsel. Goede kwaliteit kost ƒ 2,25, d.w.z. bijna 7 roepiah per kg. Een eenvoudige katoenen japon, die wij hier voor ongeveer ƒ 2,50 kunnen kopen, kost daar [Unreadable]. Vruchten, waaraan het prachtige Indonesië zo rijk is, worden niet door de bevolking gegeten. Ze zijn te duur. Melk is een luxe artikel. Wij zagen een kind aan het werk en vroegen hoe oud het was. Tien jaar. Een eindje verder zagen we er nog een, [Unreadable] jaar. Toen we naderhand met de Nederlandse administrateur spraken en hem op deze kinderarbeid wezen, zei hij er niets van te weten. Ze kwamen niet in zijn administratie voor. De moeders namen de kinderen stiekem mee, antwoordde hij. De kleintjes verdienden 1 roepiah per dag. Zou dat ook geadministreerd worden?, vroegen wij ons af. Maar ze werkten op zijn plantage. De moeders hadden die ene roepiah hard nodig om in leven te blijven. Op een rubberplantage vertelde een Nederlandse zaakvertegenwoordiger ons dat de arbeiders het hier „goed" getroffen hadden. Toen wij met een groepje arbeiders stonden te praten, vluchtten deze echter het bos in toen de zaakwaarnemer verscheen... Maar er was nu een kliniek bij de [Unreadable] en in de droogkamers gingen [Unreadable] uit, als de arbeiders de rubber afhaalden. De Indonesische kameraad van de Vakbeweging vertelde ons dat die kliniek en het andere er niet zomaar gekomen waren, daar was harde strijd voor gevoerd. Rie Lips vertelt over Indonesië „Gij, die kunt lezen en schrijven, gaat naar Uw kampong of dessa en leert het onze kinderen en ook de ouderen", zo klonk de oproep op het Congres van de Gerwani. De scholen die door de regering worden betaald, zijn te gering in aantal om aan de behoefte te voldoen. Overal in het land zijn schooltjes door het volk opgericht, waar de onderwijzers de kinderen gratis les geven. Deze leerkrachten zijn bij vrienden in huis opgenomen of worden door familie onderhouden. Zij verdienen niets. Ondanks de gebrekkige leermiddelen leren de kinderen snel. „Ons volk is een intelligent volk", zei een onderwijzer met recht. In Djokjakarta o.a. had een groepje vooruitstrevende kunstenaars zelf een schooltje opgericht. „De vragen, die mij op meetings en vergaderingen gesteld werden, getuigen eveneens van de grote bewustwording van het Indonesische volk", verklaart Rie Lips. „Hoe strijdt men voor de vrijlating van Piet van Staveren?, hoe denkt men over de RTC en de teruggave van West-Irian, wat doet men bij U tegen de remilitarisatie van Duitsland, hoe is de verhouding tussen de Nederlandse en de Indonesische studenten?" Deze vragen kwamen zowel van eenvoudige vrouwen als van studenten. Uren in de brandende zon Overal waar we kwamen werden we enthousiast ontvangen. Uren hadden de vrouwen dikwijls door de brandende zon gelopen om de delegaties van het congres te ontmoeten en op de meetings waren duizenden en duizenden aanwezig. Een van de toespraken, die de leidster van de Sowjet-delegatie, Alexandra Kolopowa hield, beëindigde zij aldus: „Jullie kinderen met hun grote bruine ogen kijken ons aan en vragen ons: Breng ons geluk. Mannen en vrouwen, laten wij deze verwachting niet beschamen. Versterkt Uw strijd. Uw kinderen hebben recht op geluk." „En laten wij ons bewust zijn dat onze strijd en die van het Indonesische volk tegen een en dezelfde onderdrukker gericht is", zei Rie Lips. [Onderschrift foto:] Het presidium van het congres in Djakarta. Rechts de foto van Clara Zetkin, links een afbeelding van Kartini, de grondlegster voor de strijd van de rechten voor de vrouw in Indonesië. [Onderschrift foto:] In Solo was Rie niet de gast van de Gerwis, maar van het gehele volk. Er was daar een ontvangstcomité gevormd door verschillende organisaties, waaronder ook de vakbond. Rechts ziet u Rie Lips, links Mevrouw Dicky, de Australische afgevaardigde, met Sarbumi, lid van het hoofdbestuur van de Gerwani.

=== [Page 1] === [Translator's note: the beginning of the OCR is damaged; this is an extract from Rie Lips's account of her trip to Indonesia.] "We were, for example, on a tea plantation. The scenery here was magnificent. Against the mountain slopes the gardens stretched out. The pickers were at work. With incredible speed they plucked the leaves from the bushes; their earnings depend on the quantity. In addition they must take care which leaves they pick, for only certain ones are permitted. Then they bring the full baskets down. Sometimes over a whole distance, and that is not paid for. With all that they come at most to a wage of three rupiah a day, that is to say one Dutch guilder. And what can be bought for that guilder? Rice is the staple food. Good quality costs f 2.25, i.e. almost 7 rupiah per kg. A simple cotton dress that we can buy here for about f 2.50 costs f [Unreadable] there. Fruit, in which beautiful Indonesia is so rich, is not eaten by the population. It is too dear. Milk is a luxury article. We saw a child at work and asked how old it was. Ten years. A little further on we saw another one, [Unreadable] years. When we afterwards spoke with the Dutch administrator and asked him about this child labour, he said he knew nothing about it. They did not appear in his administration. The mothers took the children along secretly, he answered. The little ones earned 1 rupiah a day. Would that also be administered?, we asked ourselves. But they worked on his plantation. The mothers badly needed the one rupiah to [stay alive]. On a rubber plantation a Dutch business representative told us that the workers had it "good" here. When we stood talking with a few workers, however, they fled into the woods when the business representative appeared... But there was now a clinic at the estate and in the drying rooms they went out in the mornings when the workers collected the rubber. The Indonesian comrade of the Trade Union Movement told us that this clinic and the other things had not come about so easily, hard struggle had been waged for them. "You who can read and write, go to your kampong or dessa and teach our children and also the older ones", thus rang the appeal at the Congress of the Gerwani. The schools paid for by the government are too few in number to meet the need. Everywhere in the country small schools have been set up by the people, where the teachers give the children lessons free. These teachers are taken in at friends' houses or are supported by family. They earn nothing. Despite the inadequate teaching materials the children learn fast. "Our people is an intelligent people", said a teacher with justice. In Djokjakarta [Yogyakarta], among other places, a group of progressive artists had set up a little school themselves. "The questions that were put to me at meetings and gatherings also testify to the great awakening of the Indonesian people," declares Rie Lips. "How does one fight for the release of Piet van Staveren? what does one think about the RTC and the return of West Irian, what is being done at your end against the remilitarisation of Germany, what is the relationship between the Dutch and the Indonesian students?" These questions came from simple women as well as from students. Hours in the burning sun Everywhere we came we were received enthusiastically. Hours the women had often walked through the burning sun to meet the delegations of the congress and at the meetings thousands and thousands were present. One of the speeches given by the leader of the Soviet delegation, Alexandra Kolopowa [Aleksandra Kholopova], she ended thus: "Your children with their big brown eyes look at us and ask us: Bring us happiness. Men and women, let us not disappoint this expectation. Strengthen your struggle. Your children have a right to happiness." "And let us be aware that our struggle and that of the Indonesian people is directed against one and the same oppressor," said Rie Lips. [Captions:] The presidium of the congress in Djakarta. On the right the photo of Clara Zetkin, on the left a picture of Kartini, the founder of the struggle for women's rights in Indonesia. / In Solo [Surakarta] Rie was not the guest of the Gerwis but of the entire people. A reception committee had been formed there by various organisations, including the trade union. On the right you see Rie Lips, on the left Mrs Dicky, the Australian delegate, with Sarbumi [sic], member of the national board of the Gerwani.