Kinderarbeid op plantages

Van de hand van mevrouw Pariani, hoofdbestuurslid van de Indonesische Vrouwen Beweging, de Gerwani, verscheen een artikel in het blad de Harian Rakjat, waarin belangwekkende feiten worden genoemd over kinderarbeid op de Indonesische plantages. Volgens de nieuwe Indonesische wetten is het verboden om kinderen te laten werken. „Het zou inderdaad prachtig zijn, indien wö deze wetten konden benutten om onze kinderen te beschermen tegen de meedogenloze uitbuiting door de ondernemers. Maar het is ten zeerste te betreuren, dat ze nog niet in de practijk zijn toegepast", schrijft Pariani. Dit is hetzelfde als de kwestie van de verschillende lonen van man en vrouw. Formeel is dit verboden, maar in de practijk wordt de vrouw overal minder betaald dan de man. De Nederlandse ondernemers op de rubberplantages b.v. hebben een premiesysteem ingevoerd, waarbij de arbeiders worden verplicht om per dag 6 kg getapte rubber tegen vergoeding van ongeveer 3 ruplah af te leveren. Als zij echter het dubbele afleveren, ontvangen zij géén dubbel loon, maar veel minder. Een gevolg van dit stelsel is nu, doordat een arbeider met 3 rupiah zijn gezin niet kan onderhouden, dat hij vrouw en kinderen meeneemt om hem te helpen. Officieel werkt op zon plantage alléén de man. Dit alles wordt oogluikend toegelaten. Zo zijn er talloze voorbeelden, aldus mevrouw Pariani. Aan het slot van haar belangwekkende artikel verklaart zij, dat een felle strijd van de Indonesische vrouwelijke en mannelijke arbeiders gezamenlijk moet worden gevoerd voor hogere lonen. Daarnaast moet de regering steeds attent worden gemaakt op de overtredingen die door de Nederlandse ondernemers worden begaan. Het is bovendien een grote tekortkoming, dat er geen leerplichtwet bestaat, schrijft Pariani nog. „Wij moeten er bij de ondernemers en de Indonesische regering op aandringen dat er scholen worden gebouwd. Het lot van onze kinderen moet met hart en ziel verdedigd worden", aldus eindigt zij haar artikel.

=== [Page 1] === From the hand of Mrs Pariani, member of the national board of the Indonesian Women's Movement, the Gerwani, an article appeared in the paper Harian Rakjat in which interesting facts are given about child labour on the Indonesian plantations. According to the new Indonesian laws it is forbidden to let children work. "It would indeed be wonderful if we could use these laws to protect our children against the merciless exploitation by the entrepreneurs. But it is greatly to be regretted that they have not yet been applied in practice", writes Pariani. This is the same as the question of the different wages of men and women. Formally this is forbidden, but in practice the woman is everywhere paid less than the man. The Dutch entrepreneurs on the rubber plantations, for example, have introduced a premium system whereby the workers are obliged to deliver 6 kg of tapped rubber per day for a payment of about 3 rupiah. If, however, they deliver double, they do not receive double wages, but much less. One consequence of this system now is that, because a worker cannot support his family on 3 rupiah, he takes wife and children along to help him. Officially only the man works on such a plantation. All this is tolerated with a blind eye. Thus there are countless examples, according to Mrs Pariani. At the end of her interesting article she declares that a fierce struggle of Indonesian women and men workers must be waged jointly for higher wages. In addition the government must constantly be made attentive to the violations committed by the Dutch entrepreneurs. It is moreover a great shortcoming, Pariani writes further, that there is no compulsory education law. "We must urge the entrepreneurs and the Indonesian government to build schools. The fate of our children must be defended with heart and soul", thus she ends her article.