1945 - 17 Augustus - 1955: Maisuri geeft het voorbeeld

(Een ware geschiedenis uit Zuid-Sumatra) HET MEISJE heette Maisuri. Zij was bijna 17 jaar oud. Met haar ouders, [Unreadable] en zusjes woonde ze in [Unreadable] Talang-Dukun, in de buurt [Unreadable]. Ze hadden het niet [Unreadable] thuis. Kan men anders verwachten van een landarbeidersgezin in Indonesië? Maisuri was dan al blij als ze één keer per dag [Unreadable] rijst met wat groente [kreeg]. Zo is het leven in Talang-Dukun. Maisuri had geen werk. Dat lot [deelde] zij met millioenen van haar [leeftijd]genoten. Maar zij wilde graag [in] haar onderhoud voorzien. [Unreadable] had ze eens, lang geleden, [Unreadable] de lagere volksschool bezocht. Zij was gezond, flink en goed [Unreadable]. Moest zij in Talang-Dukun [Unreadable] leeg lopen en dankbaar zijn [voor] haar dagelijkse bordje rijst? Zij had ook een vriend. Die [had met] haar op school gezeten en [werkte nu bij] publieke werken. Hij vertelde haar, dat er in het dorp [Unreadable] misschien wel werk [voor] haar was. Dat stemde Maisuri [Unreadable]. [Unreadable] wist de jongen. Daarom [vertelde] hij het haar ook. Hij wilde [haar] graag als vrouw. Maisuri be[sloot]. [Unreadable] En vreemd - maar [is het wel] vreemd? - zij vond het [Unreadable] dat hij haar daarom van [Unreadable] in het dorp Sungai-[Pinang] vertelde, toen zij elkaar op [Unreadable] naar Palembang ontmoetten. [Unreadable] dat was al weer een heel [Unreadable]. De jongen werkte [Unreadable] daar. Zij zag hem [Unreadable]. En werk had zij niet. [Moest zij] in Talang-Dukun blijven [Unreadable]? Haar familie tot last [Unreadable]? Maisuri was, als gezegd, gezond en goed gebouwd. Ondanks het [Unreadable] werd haar figuur [Unreadable] mooier en lieftalliger. [Unreadable] van meisje [tot] vrouw, zich [Unreadable] bewust van de schoonheid, [Unreadable] een Indonesische [Unreadable]. Maar er was in Talang-Dukun [Unreadable] één man, die dat wel [Unreadable] was Kjai Ahmad, de land[heer en] [Unreadable] van het dorp. [Hij had al] 3 vrouwen, 12 [kinderen en een] geldkist [Unreadable]. Hij zag geen enkel bezwaar om de arme Maisuri tot zijn vierde vrouw te maken. „Oude koeien lusten graag jong gras", zo mompelde hij in zichzelf, wanneer hij Maisuri rank en licht door het dorp zag lopen. En hij telde zijn rupiah's en nam een besluit. Op een middag stond hij voor de ingang van Maisuri's ouderlijke woning. „Salamualaekum", boog hij diep, schijnheilig en geslepen. „Is Maisuri niet thuis?" „Neen, zij is even boodschappen doen", antwoordde haar moeder. „Komt zij gauw terug?" informeerde Kjai Ahmad verder. „Waarom vraagt u dat?" wilde de moeder argwanend weten. „Moet u haar dan hebben?" „Och, nee," zei de oude snoeper, bang al te ver te zijn gegaan. „Hoe gaat het u eigenlijk?" „Niet zo slecht en niet zo best", was het wijze antwoord van Maisuri's moeder, maar zij voegde er aan toe: „We weten amper hoe we het hoofd boven water moeten houden." „Hebben jullie nog steeds schulden bij de winkelhouder?" vroeg de oude verder. „Ja, dat is een deel van onze zorgen." „Kan ik jullie misschien helpen?" fleemde Kjai Ahmad. En toen was de beurt aan Rozi, Maisuri's vader, die geen woord had gezegd, maar nu plotseling antwoordde: „Ja, graag, dat zou ons goed van pas komen." „Wel," zei de landheer honingzoet, „uit heel mijn hart wil ik jullie deze duizend rupiah geven. Dan kun je je schulden betalen en een beter leven leiden. Allah zegene jullie en dat jullie maar gelukkig mogen worden." „Allah zal u zegenen," antwoordde Rozi en hij meende het. „O," speelde Kjai zijn spel nog maar steeds verder, „maar dit is nog niet alles. Jullie krijgen ook een gratis woning van mij." EN toen wist Maisuri's moeder met haar onfeilbaar vrouweninstinct, dat het zeker een vies zaakje was. Trouwens, Kjai Ahmad liet haar niet lang in twijfel. Hij deelde zonder omwegen zijn rekensommetje mee. Maisuri moest aan hem worden afgestaan. De moeder wilde iets zeggen, iets van haar woede luchten, maar Rozi gaf haar een wenk, en zij zweeg. Haar man pakte de duizend rupiah aan en dat betekende, dat het contract gesloten was. Hij legde het geld op tafel, maar zijn vrouw liet het onaangeroerd liggen. 's Middags kwam een neef van Kjai Ahmad op bezoek. Hij wilde geld lenen van Rozi. Een vreemde vraag voor de neef van een landheer aan een arm landarbeider. Zijn oom had hem zeker gestuurd, in de hoop het geld terug te krijgen, nu de koop gesloten was. Maisuri's moeder zag echter haar kans. „Geld van onszelf hebben we niet," zei ze kortaf. „Daar, dat is van je oom. En wat van je oom is, is ook van jou. Pak het maar." En de jongen greep het met gretige hand en vertrok. Maisuri kwam 's avonds thuis en vernam van haar moeder wat was gebeurd. Stilletjes verliet zij des nachts het huis. Zij vluchtte naar Sungai-Pinang en hoopte haar vriend te ontmoeten. Na dagen zoeken gelukte het haar. Zij had niet zo vlug met hem willen trouwen, al hield ze van hem. Zij was nog jong, haar leven moest nog beginnen; en dan al trouwen. Maar nu zag zij het huwelijk met de geliefde als een zegen. Omdat het huwelijk met Kjai Ahmad een vloek zou zijn. Zo trouwde Maisuri op 17-jarige leeftijd met de man van haar keuze. Intussen wachtte Kjai Ahmad op zijn bruid. Hij informeerde bij haar thuis, waar zij wel was. De moeder ontweek een rechtstreeks antwoord. Maar een buurvrouw onthulde het geheim: Maisuri was al twee weken getrouwd en woonde in Sungai-Pinang. Kjai Ahmad, die in de allereerste plaats een man van het geld was, rende met opgestoken zeilen naar de politie. En de politie, die in Talang-Dukun doet wat de rijkste wil, ging naar Sungai-Pinang en in Sungai-Pinang doet de politie niet anders. Dus werden Maisuri en haar man achter slot en grendel gesloten. Na 40 dagen opsluiting werd zij door de rechter verhoord, die haar van overtreding van de huwelijkswetten betichtte. Haar „man", Kjai Ahmad, had reeds een bruidschat van 1000 rupiah betaald en een vrije woning aangeboden, en die man had zij moedwillig verlaten. „Overspel" had zij vervolgens gepleegd, door een tweede man te huwen. Zou zij haar „tweede man" niet vaarwel zeggen, dan zou zij 6 maanden gevangenisstraf krijgen. Die [straf] verkoos Maisuri. HIER zou ons verhaal eindigen, zoals er in Indonesië zo vele geëindigd zijn en nog erger wel, als het niet een waar verhaal uit het Indonesië van thans was. Want Maisuri's moeder rustte niet [voordat zij] haar dochter van de landheer en de cel [had] bevrijd. Zij sprak met een bestuurster van de vrouwenbeweging GERWANI. Gezamenlijk wisten de vrouwen Rozi te overtuigen, dat hij tegen deze handel in meisjes, waar nota bene zijn eigen dochter het slachtoffer van was, moest opkomen. In optocht trokken vele bewoners van Talang-Dukun naar het kantoor van het plaatselijke regeringsbestuur en zij eisten de onmiddellijke invrijheidstelling van Maisuri. En Maisuri kwam vrij en woont bij haar „tweede man", bij de jongen van haar keuze. Groot enthousiasme heerst in Talang-Dukun, in Sungai-Pinang en vele andere dorpen in het Palembangse. Dat is goed. Maisuri's voorbeeld moet verhalen als deze verleden tijd doen worden. Want Kjai Ahmad? Die loert al weer op een ander. Zijn duizend rupiah's heeft hij tenslotte weer terug. En er zijn meer mooie meisjes in Talang-Dukun.

=== [Page 1] === [Heading:] 1945 – 17 August – 1955: Maisuri sets the example [Translator's note: the opening of the OCR is damaged by column bleed; reconstructed where readable.] Her name was Maisuri. She was 17 years old. With her parents and sisters she lived in the village of Talang-Dukun, in the neighbourhood of Lembang [?]. They did not have it good at home. Can it be otherwise for the family of a farm labourer in Indonesia? Maisuri was glad enough if she could eat boiled rice with a little vegetable once a day. Such was life in Talang-Dukun. Maisuri had no work. She shared that fate with millions of her fellow sufferers. But she would gladly have provided for her own keep. [Unreadable] she had once, long ago, attended the lower people's school [Unreadable]. She was healthy, sturdy and well [built]. Had she to remain idle in Talang-Dukun and be grateful for the daily little plate of rice? She also had a friend. He too had been to school and [worked at] public works. He had told her that in the village [Unreadable] perhaps there was work. That pleased Maisuri [Unreadable]. He wanted to marry her. Maisuri agreed. And strangely – but was it strange? – she found it good that he had therefore [Unreadable] her. [Unreadable] about the village Sungai-Pinang, when they met on the road to Palembang. The boy worked there. She saw him [Unreadable]. And she had no work. [Should she] stay in Talang-Dukun? Remain a burden to her family? She was, as said, healthy and well built. Despite the [hard life] her figure grew fuller. She became more beautiful and lovelier. From girl to woman, conscious of beauty, at 17 years an Indonesian [Unreadable]. But in Talang-Dukun there was one man who [noticed] that: Kjai Ahmad, the landlord, the richest of the village. He already had three wives, 12 [children]. [Seeing] a full money chest he had no objection to making poor Maisuri his fourth wife. "Old cows like young grass," he muttered to himself when he saw Maisuri walk slim and light through the village. And he counted his rupiahs and made a decision. One afternoon he stood at the entrance of Maisuri's parental home. "Salamualaekum," he bowed deeply, hypocritical and cunning. "Isn't Maisuri at home?" "No, she is out doing some shopping for a moment," answered her mother. "Will she be back soon?" Kjai Ahmad asked further. "Why do you ask that?" the mother wanted to know suspiciously. "Do you need her?" "Oh, no," said the old lecher, afraid of having gone too far. "How are you, actually?" "Not so bad and not so good", was the wise answer of Maisuri's mother, but she added: "We hardly know how to keep our heads above water." "Do you still have debts with the shopkeeper?" the old man asked further. "Yes, that is part of our worries." "May I perhaps help you?" fawned Kjai Ahmad. And then it was the turn of Rozi, Maisuri's father, who had not said a word, but now suddenly answered: "Yes, gladly, that would come in handy for us." "Well," said the landlord honey-sweetly, "from my whole heart I want to give you these thousand rupiah. Then you can pay your debts and lead a better life. May Allah bless you and may you be happy." "Allah will bless you," answered Rozi and he meant it. "Oh," Kjai went on playing his game, "but this is not all. You will also get a free house from me." And then Maisuri's mother knew, with her infallible female instinct, that it was certainly a dirty business. Besides, Kjai Ahmad did not leave her long in doubt. He announced his little calculation without detours. Maisuri was to be handed over to him. The mother wanted to say something, to vent some of her anger, but Rozi gave her a signal, and she kept silent. Her husband took the thousand rupiah and that meant that the contract was concluded. [Caption:] A true story from South Sumatra He laid the money on the table, but his wife left it untouched. In the afternoon a cousin of Kjai Ahmad came to visit. He wanted to borrow money from Rozi. A strange request from the cousin of a landlord to a poor farm labourer. His uncle had certainly sent him, in the hope of getting the money back, now that the purchase was concluded. Maisuri's mother, however, saw her chance. "We have no money of our own," she said curtly. "There, that is your uncle's. And what is your uncle's is also yours. Take it." And the boy grabbed it with an eager hand and left. Maisuri came home in the evening and heard from her mother what had happened. Quietly she left the house in the night. She fled to Sungai-Pinang and hoped to meet her friend. After days of searching she succeeded. She had not wanted to marry him so quickly, although she loved him. She was still young, her life had yet to begin; and to marry already. But now she saw the marriage with her beloved as a blessing. Because the marriage with Kjai Ahmad would be a curse. Thus Maisuri married at the age of 17 the man of her choice. Meanwhile Kjai Ahmad waited for his bride. He inquired at her home where she was. The mother evaded a direct answer. But a neighbour woman revealed the secret: Maisuri had already been married two weeks, and lived in Sungai-Pinang. Kjai Ahmad, who was in the very first place a man of money, ran with full sails to the police. And the police, who in Talang-Dukun do what the richest wants, went to Sungai-Pinang and in Sungai-Pinang the police do nothing else. So Maisuri and her husband were locked up behind lock and bolt. After 40 days' confinement she was questioned by the judge, who accused her of violating the marriage laws. Her "husband", Kjai Ahmad, had already paid a bride-price of 1,000 rupiah and offered a free house, and that man she had wilfully left. "Adultery" she had subsequently committed by marrying a second man. If she would not say farewell to her "second man", she would receive 6 months' imprisonment. Maisuri chose that [prison]. Here our story would end, as so many in Indonesia have ended and worse still, if it were not a true story from present-day Indonesia. For Maisuri's mother did not rest until she had freed her daughter from the landlord and the cell. She spoke with an official of the women's movement GERWANI. Together the women managed to convince Rozi that he had to stand up against this trade in girls, of which, mind you, his own daughter was the victim. In a procession many inhabitants of Talang-Dukun went to the office of the local government administration and they demanded the immediate release of Maisuri. And Maisuri was released and lives with her "second husband", with the boy of her choice. Great enthusiasm reigns in Talang-Dukun, in Sungai-Pinang and many other villages in the Palembang region. That is good. Maisuri's example must make stories like this a thing of the past. For Kjai Ahmad? He is already lurking for another. His thousand rupiah he has got back in the end. And there are more beautiful girls in Talang-Dukun