Tien jaar Republik (Cor Geugjes)

TN November 1952 — nu dus al weer bijna drie jaar -*- geleden — schonk de bekende Indonesische beeldhouwer en schilder Hendra aan de Nederlandse vakcentrale de EVC, één van zijn schilderijen. Dit schilderij was zijn aanklacht tegen de onderdrukking van zijn dapper volk door het Nederlandse kolonialisme. Het toont de vernietiging van de kampong Batur in het Diëng Plateau door het geweld van de tweede koloniale oorlog in 1948. Vele kampongbewoners werden daarbij vermoord. Het neerslaan van Batur en haar bevolking was niet het begin, noch het einde van het lijden van Indonesië onder het koloniale juk. Het is één afschuwelijke gebeurtenis in een onafzienbare rij gewelddaden, waarmee de peper, de thee, de tabak, de kruidnagelen, de rubber, de koffie, de olie, de millioenen-winsten uit de „Duizend eilanden" en haar bevolking worden geperst. In die rij valt het wegvagen van Djakarta in het begin van de 17e eeuw, de hongerdood van ongekende massa's Indonesiërs (alleen in de omgeving van Semarang stierven in het midden van de vorige eeuw binnen 6 maanden lOO.OOOmannen en vrouwen. Hun ondervoede lichamen misten de kracht om de rijke rijstvelden te bewerken.) In die rij staan ook de 50 galgen, waaraan in 1869 in Bekassi 50 Indonesiërs werden opgehangen, de concentratiekampen van Boven-Digoel in de twintiger en dertiger jaren van deze eeuw, en zij werden gevolgd door de „politiële acties" in 1947 en 1948 en de wilde terreur van Westerling op Celebes. De ministers die deze officier de wapens zonden, zijn nog in leven. De nabestaanden in Indonesië treuren nog om hun doden. Meer dan drie en een halve eeuw, tot op de jongste dag, vloeit er in Indonesië bloed, opdat de koloniale winsten bleven stromen. Op 8 April 1924 voorspelde de SDAP-afgevaardigde Van Kol, in de Eerste Kamer, dat het er nog van zou komen, dat iedere Indonesiër de leuze aan zou heffen: „Liever alleen naar de hel, dan met Nederland naar de hemel". Zó erg was het lijden van de bevolking in één van de rijkste en vruchtbaarste landen ter wereld! Karl Marx schreef hierover in „Het Kapitaal": „De geschiedenis van het Nederlandse kolonialisme ontvouwt een niet te overtreffen beeld van verraad, omkoping, sluipmoord en gemeenheid." WIJ herinneren aan dit alles, omdat het vandaag tien jaar geleden is, dat het Indonesische volk zijn geslagen rug strekte, naar het wapen van de revolutie greep, het Hollandse kolonialisme op zijn grondvesten deed schudden en met het stichten van de Republik Indonesia aan Nederlands Oost-Indië voor altijd een einde maakte. De doeleinden van deze Augustus-revolutie zijn nog niet bereikt. Ook vandaag nog niet. Haar taak: het verdrijven van alle buitenlandse uitbuiting, het vernietigen van de feodale verhoudingen, heeft zij niet voltooid. Maar zij bracht wel een enorme en niet gekende stijging van het nationale en politieke bewustzijn van het Indonesische volk, in al ztfn geledingen, in de eerste plaats van de arbeiders en boeren. Zij bracht een Indonesië, dat in de wereldpolitiek zijn rol ging spelen, dat onder de regering van Ali Sastroamidjojo een versterking betekende van het vredeskamp in de wereld. In één van haar steden, in Bandung, ontving Indonesië de vertegenwoordigers van 29 Aziatische en Afrikaanse landen, die samen 1600 millioen mensen omvatten. Deze Bandung-conferentie is het symbool van de niet te stuiten volksbeweging, die zich in Azië en Afrika voltrekt, bezield als deze volksmassa's zijn door het grote voorbeeld van de Sowjet-Unie en de oprichting van de Chinese Volksrepubliek. De conferentie van Bandung veroordeelde het kolonialisme, sprak zich uit voor het vreedzaam naast elkander bestaan der verschillende politieke stelsels en voor betrekkingen op voet van gelijkheid. De regering van Ali Sastroamidjojo ondersteunde deze besluiten ten volle. Zij opende verder een ambassade van de Republik in Moskou, zij zond — tegen de wil van Amerika — een handelsmissie naar Peking, zij zette zich aan het verbeteren van de handelsbetrekkingen met het socialistische deel van de wereld, zij beknotte de mogelijkheden tot het overmaken van winst door Nederlandse ondernemingen, zij maakte een begin met de bestrijding van de door het buitenland geïnspireerde terreurbenden van de Darul Islam. TN en na de Japanse tijd — dus tijdens en direct na de *■ 2e wereldoorlog — hebben de Indonesische boeren de plantages van de Nederlandse en andere buitenlandse grote heren in bezit genomen en z\jn zij de grond gaan bewerken. In twee militaire acties en aan de conferentietafel heeft de Nederlandse regering, met steun van Amerika en Engeland, gepoogd de verworvenheden der nationale krachten in Indonesië ongedaan te maken. Tijdens de Ronde Tafel Conferentie dicteerde zij 0.a.: teruggave van alle plantages, fabrieken, olievelden en mijnen aan de vroegere buitenlandse bezitters. Hoe pleegde zij daarmee verraad aan de plechtige, officiële belofte, die door Radio Oranje was gedaan, de belofte van gelijkheid en zelfstandigheid! Veel namen de buitenlandse ondernemingen met geweld terug en zij laten niets na, om al hun vroegere bezittingen weer in handen te krijgen. De Handelsvereniging Amsterdam (HVA), de Dcli Plantersvereniging gingen na de „politiële acties" door, de grond en huisjes van de arme boeren met tractors te verwoesten. De Bataafse Petroleum Maatschappij eist de zelfspuitende oliebronnen met hoog benzinegehalte in Noord-Sumatra terug. De Nederlandse ondernemers, wier kantoren op de Keizersgracht en de Heerengracht of elders in Amsterdam en ons land zetelen, jagen naar maximum-winsten. In 1945 bedroeg het exportoverschot 2070 millioen roepia, zoals er in het verleden steeds jaar in, jaar uit, enorme uitvoeroverschotten zijn geweest. Deze bedragen worden Indonesië onthouden, bedragen, die het zo dringend voor zijn eigen economische ontwikkeling nodig heeft. Rond 500 millioen gulden winst per jaar slepen de buitenlandse kapitalisten — met voorop de Nederlandse — uit Indonesië. En tegelijkertijd lijden de Indonesiërs, die op de plantages, in de fabrieken en in de havens werken, bittere armoede. De ellende van de 15 millioen werklozen is onvoorstelbaar en onbeschrijfelijk. De naambordjes op de kantoren van de buitenlandse ondernemingen zijn kostbaarder dan de armzalige hutten, waarin de Indonesiërs huizen. Op hetzelfde ogenblik, dat de Nederlandse financiële bladen schrijven over „het topjaar van de Stoomvaart Maatschappij Nederland" en de „belangrijk gestegen winst van de Koninklijke Rotterdamse Lloyd" verdringen de 8000 Indonesische havenarbeiders van de Nederlandse maatschappijen zich in hun Unie-kampong in Tandjong Priok om de enkele kraan, die voor hen ia aangelegd. Op het zelfde ogenblik, dat geleerden in Genève spreken over ongekende mogelijkheden, die binnen het bereik der mensheid zh'n gekomen, over het veroveren en vasthouden van de onuitputtelijke energiebron van de zon, is diezelfde zon in Indonesië tallozen tot een hel. Massa's mensen hebben geen huis, laat staan een kraan. Zij leven in Djakarta op straat, in het platgetrapte gras langs de bruinvieze kali, die hun dient tot wasplaats en w.e. De vruchten van hun arbeid dienen niet hun eigen, welzijn, maar de opgeschroefde weelde van de machthebbers der buitenlandse concerns en trusts. Het zijn deze machthebbers, die de opmars van de Indonesische vrijheidsbeweging naar een nieuw, een beter, een gelukkig, volkomen onafhankelijk Indonesië trachten te stuiten, die hun wingewest pogen te behouden en willen voorkomen, dat Indonesië een krachtbron wordt van het kamp dat vrede, non-agressie, samenwerking, gelijkheid van alle rassen en naties, vooruitgang in zijn vaandel heeft geschreven. Zij zijn het, die regeringen dwingen hun eigen beloften om over Nieuw Guinea te onderhandelen niet gestand te doen. Zü houden Nieuw Guinea onder sterk gewapend bewind als militair steunpunt in het Verre Oosten, als springplank naar de jonge republiek. T^EGEN deze achtergronden moeten wij de gebeurte- J- nissen zien, die zich vandaag — tien jaar na ds revolutie van 17 Augustus 1945 — voltrekken. De strijd tussen de nationale krachten en de buitenlandse grote ondernemers, gesteund door binnenlandse feodale heren en collaborateurs, is in volle gang. Stormachtig is de ontwikkeling van de organisaties der arbeiders, boeren en andere nationale krachten. De PKI — enkele jaren geleden nog slechts een kleine partij — telt thans meer dan 500.000 leden. De SOBSI — 8 jaar geleden opgericht — 'is met haar bijna 3 millioen leden veruit de grootste en sterkste vakcentrale. Er is de Indonesische Boerenbond, BTI (280.000 leden), de jeugdbeweging Pemuda Rakjat (450.000 leden) en de sterke _l*v7C// iiiiiiiiMiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiniiniiiiiiiiiüiiiiiiiiiiüiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiniiiiiti Cor Geugjes vrouwenbeweging, de Gerwani. Het zijn deze organisaties, die zich met andere nationale partijen en groeperingen inspannen de eenheid van alle Indonesische krachten tegen het imperialisme te versterken. Da eenheid van arbeiders en boeren, intellectuelen en kunstenaars, van soldaten, officieren en nationale ondernemers tegen dezelfde vijand, die hen allen onderdrukt en het leven in Indonesië verstikt. Poging na poging onderneemt het buitenlandse kapitaal om deze opmars van het nationale eenheidsfront tot staan te brengen. Daar is de mislukte poging in October 1952 om het parlement uiteen te jagen en een militaire dictatuur te vestigen. De rechts socialistische partij van Sjahrir (PSI) vervulde hierbij een belangrijke rol. Daar zyn de terreuracties in Atjeh, daar is het tot nu toe verhinderen van de bekrachtiging van de opheffing van de Nederlands-Indonesische Unie, tengevolge van de boycot van het parlement door de PSI en de Masjumi (een zeer reactionnaire partij, waarin de grootgrondbezitters de leiding hebben), daar zijn de pogingen om de verkiezingen, die op 29 September a.s. gehouden moeten worden, tegen te werken, er is het optreden van de benden van de Darul Islam en daar is tenslotte het ten val brengen van de regering van Ali Sastroamidjojo. Deze is ten val gebracht op aanstichten van de buitenlandse grootkapitalisten en door middel van machinaties van hoge legerofficieren, die afkomstig zijn uit de kringen van de Masjumi en de PSI. De regering van Ali Sastroamidjojo (zonder Masjumi en PSI) en gesteund door de PKI, is vervangen door een regering onder leiding van de Masjumi en de PSI (zonder de PNI). Deze toestand is niet zonder gevaar. Te duidelijk zijn de verbindingen van Masjumi- en PSI-leiders met de Nederlandse en Amerikaanse concerns. Te bekend is de rol, die zij spelen tegen het nationale eenheidsfront en tegen een gezond werken van het parlement. Te schrijnend is de herinnering aan de Madiun-affaire, waarbij 35.000 mensen, veelal functionarissen van de arbeidersbeweging, werden vermoord en die gevolgd werd door de tweede koloniale oorlog (met Kerstmis a.s. zeven jaar geleden). Onder deze omstandigheden stelt de PKI zich aan het hoofd van de nationale beweging voor een brede coalitie-regering, waarin alle partijen die in het parlement zijn vertegenwoordigd, zijn opgenomen, voor het houden van werkelijk vrije en onpartijdige algemene verkiezingen op de vastgestelde data, voor de normalisering van de betrekkingen tussen de regering en het leger, voor het vernietigen van de Darul Islam, voor een buitenlandse politiek op basis van de besluiten van de Bandung-Conferentie en voor terugkeer van Nieuw Guinea naar de Republiek. De huidige regering Harahap stuit in zeer brede kring op weerstand en staat bloot aan een massale critiek der bevolking. Het lijdt geen twijfel, dat de democratische krachten, die reeds zovele successen wisten te bereiken, ook thans het vertrouwen hebben, de dreigende gevaren het hoofd te kunnen bieden. T\E strijd van de PKI en alle nationale krachten ln XJ Indonesië is niet alleen in het belang van de Republik, van de doeleinden van de 17 Augustus-revolutie, zfl is ook in het belang van Nederland. Indonesië en Nederland hebben één gemeenschappelijke vh'and: het Nederlandse imperialisme, dat ondergeschikt is aan het Amerikaanse. Zjj en wij hebben dezelfde doeleinden: het opheffen van die Nederlands-Indonesische betrekkingen, die zich niet op voet van gelijkheid baseren en het in de plaats daarvan stellen van betrekkingen, die gegrond zijn op volledige gelijkheid en wederzijds voordeel. Zij en wij willen vrede! Versterken wij daarom in Nederland onze eigen strijd! Versterken wij onze banden van vriendschap met d« Indonesische nationale beweging! Maken wü de 17 Augustus-herdenkingsbijeenkomsten in ons land tot een succes; als bijdrage voor nieuwe, betere betrekkingen met de Republik Indonesia, die onze beide landen zullen sparen voor nieuwe koloniale avonturen, en die zowel Nederland als Indonesië in elk opzicht tot voordeel zullen strekken!

=== [Page 1] === TEN YEARS OF THE REPUBLIC In November 1952 – thus almost three years ago now – the well-known Indonesian sculptor and painter Hendra [Hendra Gunawan] gave one of his paintings to the Dutch trade union federation, the EVC. This painting was his indictment of the oppression of his brave people by Dutch colonialism. It shows the destruction of the kampong Batur on the Dieng Plateau by the violence of the second colonial war in 1948. Many kampong inhabitants were murdered in it. The razing of Batur and its population was neither the beginning nor the end of Indonesia's suffering under the colonial yoke. It is one dreadful event in an endless series of acts of violence by which the pepper, the tea, the tobacco, the cloves, the rubber, the coffee, the oil, the million-guilder profits from the "Thousand Islands" and their population are squeezed out. In that series falls the wiping out of Djakarta at the beginning of the 17th century, the death by starvation of unprecedented masses of Indonesians (in the area of Semarang alone, in the middle of the last century, 100,000 men and women died within 6 months. Their undernourished bodies lacked the strength to work the rich rice fields). In that series also stand the 50 gallows on which in 1869 at Bekassi [Bekasi] 50 Indonesians were hanged, the concentration camps of Boven-Digoel in the twenties and thirties of this century, and they were followed by the "police actions" of 1947 and 1948 and the wild terror of Westerling in Celebes. The ministers who sent this officer the weapons are still alive. The bereaved in Indonesia still mourn their dead. For more than three and a half centuries, up to the most recent day, blood has flowed in Indonesia so that colonial profits would keep flowing. On 8 April 1924 the SDAP delegate Van Kol predicted in the Senate that it would come to the point that every Indonesian would raise the slogan: "Rather alone to hell, than with the Netherlands to heaven". So terrible was the suffering of the population in one of the richest and most fertile countries in the world! Karl Marx wrote about this in "Capital": "The history of Dutch colonial management ... offers an unsurpassable picture of treachery, bribery, assassination and meanness." We recall all this because it is today ten years ago that the Indonesian people straightened their beaten back, grasped the weapon of revolution, shook Dutch colonialism to its foundations and with the founding of the Republik Indonesia put an end for ever to the Netherlands East Indies. The aims of this August revolution have not yet been achieved. Not even today. Its task, the driving out of all foreign exploitation, the destruction of feudal relations, it has not completed. But it did bring an enormous and unknown rise in the national and political consciousness of the Indonesian people, in all its sections, in the first place of the workers and peasants. It brought an Indonesia that began to play its role in world politics, that under the government of Ali Sastroamidjojo meant a strengthening of the peace camp in the world. In one of its cities, in Bandung, Indonesia received the representatives of 29 Asian and African countries, which together comprise 1,600 million people. This Bandung conference is the symbol of the unstoppable people's movement taking place in Asia and Africa, inspired as these masses of people are by the great example of the Soviet Union and the founding of the Chinese People's Republic. The conference of Bandung condemned colonialism, declared itself in favour of the peaceful coexistence of the different political systems and for relations on a footing of equality. The government of Ali Sastroamidjojo supported these decisions to the full. It further opened an embassy of the Republik in Moscow, it sent – against the will of America – a trade mission to Peking, it set about improving trade relations with the socialist part of the world, it curtailed the possibilities of transferring profits by Dutch enterprises, it made a start with combating the foreign-inspired terror gangs of the Darul Islam. In and after the Japanese period – that is during and directly after the Second World War – the Indonesian peasants took possession of the plantations of the Dutch and other foreign grandees and began to cultivate the land. In two military actions and at the conference table the Dutch government, with the support of America and England, has attempted to undo the gains of the national forces in Indonesia. During the Round Table Conference it dictated among other things: return of all plantations, factories, oil fields and mines to the former foreign owners. How it thereby committed treachery against the solemn, official promise made by Radio Oranje, the promise of equality and independence! Many [of these] the foreign enterprises took back by force and they leave nothing undone to get all their former possessions into their hands again. The Handelsvereniging Amsterdam (HVA) and the Deli Planters' Association went on after the "police actions" to destroy the land and little houses of the poor peasants with tractors. The Bataafse Petroleum Maatschappij demands back the self-spouting oil wells with high petrol content in North Sumatra. The Dutch entrepreneurs, whose offices are seated on the Keizersgracht and the Heerengracht or elsewhere in Amsterdam and our country, hunt for maximum profits. In [1954] the export surplus amounted to 2,070 million rupiah, as in the past there have always been, year in, year out, enormous export surpluses. These sums are withheld from Indonesia, sums that it needs so urgently for its own economic development. Around 500 million guilders profit a year the foreign capitalists – with the Dutch in front – drag out of Indonesia. And at the same time the Indonesians who work on the plantations, in the factories and in the ports suffer bitter poverty. The misery of the 15 million unemployed is unimaginable and indescribable. The nameplates on the offices of the foreign enterprises are more costly than the wretched huts in which the Indonesians live. At the same moment that the Dutch financial papers write about "the peak year of the Stoomvaart Maatschappij Nederland" and the "significantly increased profit of the Koninklijke Rotterdamse Lloyd", the 8,000 Indonesian dockworkers of the Dutch companies crowd in their Union kampong in Tandjong Priok around the single tap that has been laid on for them. At the same moment that scientists in Geneva speak of unprecedented possibilities that have come within reach of mankind, of conquering and holding the inexhaustible energy source of the sun, that same sun in Indonesia is a hell for countless people. Masses of people have no house, let alone a tap. In Djakarta they live in the street, in the trampled grass along the brown dirty kali, which serves them as washing place and w.c. The fruits of their labour serve not their own welfare, but the inflated luxury of the powerholders of the foreign concerns and trusts. It is these powerholders who try to halt the advance of the Indonesian freedom movement towards a new, a better, a happy, fully independent Indonesia, who try to keep their exploitation colony and want to prevent Indonesia from becoming a power source of the camp that has inscribed peace, non-aggression, cooperation, equality of all races and nations, progress on its banner. It is they who force governments not to keep their own promises to negotiate about New Guinea. They keep New Guinea under heavily armed rule as a military base in the Far East, as a springboard to the young republic. Against this background we must see the events taking place today – ten years after the revolution of 17 August 1945. The struggle between the national forces and the foreign big entrepreneurs, supported by domestic feudal lords and collaborators, is in full swing. Stormy is the development of the organisations of the workers, peasants and other national forces. The PKI – a few years ago still only a small party – now counts more than 500,000 members. SOBSI – founded 8 years ago – with its almost 3 million members is by far the largest and strongest trade union centre. There is the Indonesian Peasants' Union, BTI (280,000 members), the youth movement Pemuda Rakjat (450,000 members) and the strong women's movement, the Gerwani. It is these organisations which, with other national parties and groupings, exert themselves to strengthen the unity of all Indonesian forces against imperialism. The unity of workers and peasants, intellectuals and artists, of soldiers, officers and national entrepreneurs against the same enemy who oppresses them all and stifles life in Indonesia. Attempt after attempt is made by foreign capital to halt this advance of the national united front. There is the failed attempt in October 1952 to scatter parliament and establish a military dictatorship. The right-socialist party of Sjahrir (PSI) played an important role in this. There are the terror actions in Atjeh [Aceh], there is the prevention so far of the ratification of the abolition of the Netherlands-Indonesian Union, as a result of the boycott of parliament by the PSI and the Masjumi (a highly reactionary party in which the big landowners have the lead), there are the attempts to counteract the elections, which must be held on 29 September next, there is the activity of the Darul Islam gangs and there is finally the overthrow of the government of Ali Sastroamidjojo. This was overthrown at the instigation of the foreign big capitalists and by means of machinations of high army officers who come from the circles of the Masjumi and the PSI. The government of Ali Sastroamidjojo (without Masjumi and PSI) and supported by the PKI has been replaced by a government under the leadership of the Masjumi and the PSI (without the PNI). This situation is not without danger. Too clear are the connections of Masjumi and PSI leaders with the Dutch and American concerns. Too well known is the role they play against the national united front and against a healthy functioning of parliament. Too painful is the memory of the Madiun affair, in which 35,000 people, mostly functionaries of the labour movement, were murdered and which was followed by the second colonial war (seven years ago at Christmas next). Under these circumstances the PKI places itself at the head of the national movement for a broad coalition government in which all parties represented in parliament are included, for holding truly free and impartial general elections on the fixed dates, for the normalisation of relations between the government and the army, for the destruction of the Darul Islam, for a foreign policy on the basis of the decisions of the Bandung Conference and for the return of New Guinea to the Republic. The present Harahap government meets with resistance in very broad circles and is exposed to massive criticism by the population. There is no doubt that the democratic forces, which have already managed to achieve so many successes, now also have the confidence to be able to face the threatening dangers. The struggle of the PKI and all national forces in Indonesia is not only in the interest of the Republik, of the aims of the 17 August revolution, it is also in the interest of the Netherlands. Indonesia and the Netherlands have one common enemy: Dutch imperialism, which is subordinate to American imperialism. They and we have the same aims: the abolition of those Netherlands-Indonesian relations that are not based on a footing of equality and putting in their place relations that are founded on complete equality and mutual benefit. They and we want peace! Let us therefore strengthen our own struggle in the Netherlands! Let us strengthen our bonds of friendship with the Indonesian national movement! Let us make the 17 August commemoration meetings in our country a success; as a contribution to new, better relations with the Republik Indonesia, which will spare both our countries new colonial adventures, and which will benefit both the Netherlands and Indonesia in every respect! [Signed:] Cor Geugjes