Gesprek bij het 35-jarig bestaan van de Nederlandse Vrouwenbeweging (Annie van Ommeren-Averink)

Voor Annie van Ommeren-Averink zijn de strijd van de arbeidersbeweging en de strijd van de vrouwen een leven lang geweest. Vanaf haar twaalfde zijn het voor haar twee kanten van één medaille. Ze kan ze niet van elkaar losdenken. Ze kan niet over het ene praten zonder over het andere te beginnen. Hiermee representeert ze één van de wezenlijke tradities van de NVB, die in [Unreadable] haar 35-jarig bestaan viert. Een gesprek met een vrouw, die van haar dertiende jaar af politiek actief is, in de bezettingstijd en daarna mede leiding gaf aan de communistische partij, die ze in de Eerste en de Tweede Kamer vertegenwoordigde, en nu als lid van het partijbestuur van [Unreadable] en van het hoofdbestuur van de NVB nog [Unreadable] in de discussie over hoe het verder [Unreadable] met die bewegingen, waaraan ze haar leven [Unreadable] heeft. We praten bij Annie in [Unreadable], een bovenwoning in [Unreadable]-Haarlem. Aan de [Unreadable] een bibberige foto van Umi Sardjono, de [Unreadable] na jarenlange gevangenschap vrijgelaten [Unreadable] leidster van de Indonesische vrouwenbeweging, [Unreadable] het laatst gezien in maart 1965, enkele maanden voor de [Unreadable] staatsgreep. Het werk voor de Indonesië-commissie van de CPN houdt haar [Unreadable] het meest hartstochtelijk van alles bezig. [Unreadable] is voor een andere gelegenheid. [fragment from adjacent column:] [Unreadable] aan Zee zat ik op 'n [Unreadable] school, met drie [Unreadable] in één lokaal, [Unreadable] zo'n meester voor [Unreadable] die prachtig kon [Unreadable]. Die man was [Unreadable] van de zee. Altijd [Unreadable] verhalen over zeehelden, [Unreadable] vaart, reizen. De [Unreadable] dat was iets enorms. [Unreadable] als kinderen altijd aan het strand. [Unreadable] hoogste klas vroeg [Unreadable] aan ons: 'Wie van jullie gaan er [Unreadable] uit?' Drie staken de vinger op, twee [Unreadable] en ik. Dus ik [Unreadable] te horen: meisjes [Unreadable] niet varen. Hoog[Unreadable] als linnenjuffrouw. [Unreadable] nooit als matroos. [Unreadable] werd je met de neus [Unreadable] feiten gedrukt. Dat [Unreadable] werd dus meteen [Unreadable]. [Unreadable] ging dus meteen op atelier werken. Acht [Unreadable] per dag lampekappen [Unreadable] tegen stukloon, [Unreadable] ander soort werk had [Unreadable]. En ik had het [Unreadable] al van een [Unreadable] dus ik haalde een [Unreadable] produktie. Maar ik [Unreadable] nog geen week of [Unreadable] maakte mijn eerste staking mee. We wilden een [Unreadable] meer per lampe-[Unreadable] [fragment from adjacent column:] Annie van Ommeren-Averink [fragment from adjacent column:] De NVB actief. Hier op het Vrouwenfestival in Rotterdam [fragment from adjacent column:] De NVB actief. In het begin van de zeventiger jaren demonstreren Amsterdamse NVB-sters door het centrum om te protesteren tegen verhoging van de crèchegelden.

=== [Page 1] === [Garbled OCR; partial] ... at the seaside I sat in a small school, with three classes in one room, with such a master who could tell wonderfully. That man was crazy about the sea. Always stories about sea heroes, seafaring, voyages. The sea, that was something enormous. We played as children always on the beach. The highest class asked us: Which of you are going to sea? Three of us put up a finger, two boys and I. So I was told: girls do not sail. At most as a linen maid. Never as a sailor. So you were pressed with your nose on the facts. That meant right away the end of [school]. [I went] right away to work in a workshop. Eight [hours] a day making lampshades on piece rate. [Other] kind of work there was not. And I had the [trade] already from a [Unreadable], so I achieved a [good] production. But I had not been [there] a week or I [started] my first strike [Unreadable]. We wanted a cent more per lampshade [Unreadable] For Annie van Ommeren-Averink the struggle of the labour movement and the struggle of women have been a lifelong matter. From her twelfth they have been for her two sides of one medal. She cannot separate them from each other. She cannot talk about the one without starting on the other. In this she represents one of the essential traditions of the NVB, which in December celebrates its 35th anniversary. A conversation with a woman who has been politically active since her thirteenth year, in the occupation period and afterwards co-gave shape to the communist party, which she represented in the First and the Second Chamber, and now as a member of the party executive of the CPN and of the executive board of the NVB [takes part] in the discussion on how to go on with those movements, to which she has devoted her life. We talk at Annie's, in an upper flat in [Amsterdam-Noord / Haarlem]. On the wall [hangs] a shaky photo of Umi Sardjono, the [Unreadable] after years of captivity released [chairwoman] of the Indonesian women's movement, [whom] she last saw in March 1965, a few months before the [attempted] coup. The work for the Indonesia committee of the CPN keeps her [busy] with the most passionate [Unreadable] of everything. [Unreadable] for another occasion. [Photo captions: Annie van Ommeren-Averink. / The NVB active. Here at the Women's Festival in Rotterdam. / The NVB active. In the early seventies Amsterdam NVB members demonstrate through the centre to protest against the increase in crèche fees.]