P.N.I. (analyse van de verkiezingsuitslag 1955)

DIT verschijnsel kan waarschijnlijk meer opheldering verschaften over de verkiezingen dan welke geestelijke verklaring ook. We hebben er ons over verbaasd dat de PNI zoveel stemmen kreeg ondanks het feit dat die partij ten nauwste bij de corruptie was betrokken. Men had gedacht dat Soekarno aanmerkelijk aan Invloed had ingeboet mede ook als gevolg van zijn tweede huwelijk dat zovele vooraanstaande Indonesische vrouwen tot een militante tegenactie bewoog. Maar wat wist het dorp van de corruptie af, behalve dan dat ze bestond? Hoe kon ze weten dat de PNI verantwoordelük was? De boer leest niet; hü is aangewezen op de geruchten en op de voorlichting van zün dorpshoofd. Welnu, de geruchten van de stad dringen niet tot zün dorp door. „Hü kent", zei me een Javaans politicus, „niet eens de inwoners van zijn naburig dorp. Hij kent alleen zün eigen dorp." En wat Soekarno betreft: de strijd tegen de polygamie was een zaak van een handjevol vooraanstaande moderne vrouwen. In het dorp was de polygamie geen probleem aangezien de arme boertjes zich toch geen tweede vrouw kunnen aanschaffen. Vermoedelijk is het feit dat er ruzie over Hartini was, niet eens tot het dorp doorgedrongen. Tweederde van de Indonesische bevolking woont op Java, tweederde daarvan is weer geconcentreerd in Midden- en Oost-Java, het dichtstbevolkte, het armste deel van Indonesië: en deze tweederde bestaat voor het overgrote deel uit dorpsbewoners die door de revolutie slechts oppervlakkig bewogen zün. Dit wil niet zeggen dat ze terugverlangen naar het Nederlandse bewind. Integendeel ze kunnen al tyd door een troep fanatieke redenaars voor een moment tegen Nederland opgezweep worden, mits die redenaars maar een beroep doen op alle vooroordelen die in het dorp leven. Maat het betekent wel, dat de revolutie bitter weinig veranderd heeft aan de levensgewoonten, de denkgewoonten en de gevoelens van het dorp. let grootste succes was dan ook weggelegd voor de partüen die hun propaganda aan de primitieve gevoelens der dorpelingen hadden aangepast. Het algemeen kiesrecht legde de grootste macht in de handen der armste provincies en achterlijkste; want zh' waren het meest bevolkt en daar moesten dus de meeste zetels vandaan komen. Dit betekent dat achterlijkheid cri armoede een groot deel van de verkiezingsuitslag verklaren. „We zijn een achterlijk volk", zei me een Indonesiër, en we worden dus veel i eer dan anderen beheerst door sentimenten." Er zijn drie sentimentsstromingen: de religie, het nationalisme en de ontevredenheid die uit de armoede voortkomt: deze drie verklaren in hoofdzaak de verkiezingsuitslag. Het is ongetwijfeld waar: van de vier grote partijen die thans het toneel beheersen, zijn er twee islamietisch, een is nationalistisch; de vierde is de communistische partij, de exploitant van de armoede. Maar waarom zou het nationalisme de dorpelingen zo diepgaand beïnvloeden? Waarom moest de islamietische partij in tweeën vallen?

=== [Page 1] === THIS phenomenon can probably shed more light on the elections than any spiritual explanation. We were amazed that the PNI received so many votes despite the fact that the party was most closely involved in corruption. It had been thought that Soekarno had lost considerable influence, partly as a result of his second marriage, which moved so many prominent Indonesian women to militant counter-action. But what did the village know of corruption, other than that it existed? How could it know that the PNI was responsible? The peasant does not read; he depends on rumours and on the guidance of his village head. Now, the rumours of the city do not penetrate to his village. "He does not even know," a Javanese politician told me, "the inhabitants of the neighbouring village. He knows only his own village." And as for Soekarno: the struggle against polygamy was the concern of a handful of prominent modern women. In the village polygamy was no problem, since the poor peasants cannot afford a second wife anyway. Presumably the fact that there was a quarrel over Hartini did not even reach the village. Two-thirds of the Indonesian population lives on Java, two-thirds of that is again concentrated in Central and East Java, the most densely populated, the poorest part of Indonesia; and this two-thirds consists for the most part of villagers who were only superficially moved by the revolution. This does not mean that they long for a return to Dutch rule. On the contrary, they can at any time be whipped up against the Netherlands for a moment by a band of fanatical orators, provided those orators appeal to all the prejudices that live in the village. But it does mean that the revolution has changed bitterly little in the village's habits of life, habits of thought and feelings. The greatest success was therefore reserved for the parties that had adapted their propaganda to the primitive feelings of the villagers. Universal suffrage placed the greatest power in the hands of the poorest and most backward provinces; for they were the most populous and so the most seats had to come from there. This means that backwardness and poverty explain a large part of the election result. "We are a backward people," an Indonesian told me, "and so we are much more than others governed by sentiments." There are three currents of sentiment: religion, nationalism and the discontent that springs from poverty; these three mainly explain the election result. This is undoubtedly true: of the four big parties now dominating the scene, two are Islamic, one is nationalist; the fourth is the communist party, the exploiter of poverty. But why should nationalism influence the villagers so deeply? Why did the Islamic party have to split in two?