'Alles moet weg': grote uitverkoop in Indonesië

De roepia daalt, en zo snel stijgt de goudprijs in Indonesië, dat vrijwel geen enkele krant dez.e nog noteert. Men is ermee opgehouden, omdat de prijs zo snel verandert, dat de publicaties altijd achter de noteringen aanliepen. Met de zwarte markt-notermg is de roepia nog slechts een tiende waard van wat hij twee mar geleden, onmiddellijk na het hoogtepunt van de anti-Nederlandse actie, waard was. De koopkracht is eveneens tot een tiende van twee jaar terug gedaald. De prijzen van geïmporteerde goederen, vliegen de laatste weken omhoog. Een Amerikaans overhemd kost 2030 roepia, een soort parfum, dat veel door Indonesische vrouwen gebruikt wordt, komt op t 1800 roepia per flesje. i Erger nog zijn de klachten over de schaarste én de duurte van noodzakelijke levensbehoeften. Aan petroleum is moeilijk te komen. De kranten schrijven dat, vele kinderen in Djakarla niet op school komen, omdat zij voor hun ouders in lange rijen moeten staan voor het verkrij-, gen van petroleum, die voor het koken ( wordt gebruikt. 1 Chinezen pikken zoveel s / mogelijk mee <■_ Z De Chinezen van wie velen, die van het. i platteland verdreven zijn, naar China vertrekken, trachten hun roepia’s, die in het i buitenland waardeloos zijn, in goederen Om te zetten. Het ministerie van justitie heelt gewaarschuwd dat beperkingen worden gesteld aan wat zij mogen uitvoeren.. Auto’s, een gewilde geldbelegging, kunnen zij met meer naar China meenemen. Doch fietsen, horloges en vulpennen worden in massa loor hen gekocht; degenen die auto's, motorfietsen of fietsen hebben trachten deze fc ruilen tegen horloges. De regering zal trachten alles te doen om te voorkomen lat de Chinezen met de geldbeleggingen ’ndonesië verlaten. Maar als er cén categorie is die weet welk middel altijd helpt om de douane ongemoeid te passeren, is het wel die van le Chinezen. Felle kritiek De waardevermindering van het geld vordt door Indonesische economen toegechreven aan de koopwoede die zich elk aar voordoet in de weken vóór het Chilees en het Mohammedaans nieuwjaar, naar dat is de werkelijke oorzaak niet. ~)e kranten, hoe ook gemuilband, schrijden dat de ontevredenheid sedert het tijdtip, waarop Indonesië onafhankelijk was, tooit zo groot is geweest. Zelfs trouwe i anhangers van president Soekarno hebben t ich gevoegd bij degenen die zijn politiek i eroordelen. 1 Het linkse blad Berita Indonesia, dat t oor Soekarno is, spreekt van een roéke• < loze politiek. Permoeda. ook pro-Soekarno, vreest dat de prijsstijging de ondergang van vele mensen betekent. Soeloeh Indonesia schrijft, dat de prijzen thans de koopkracht van de bevolking te boven gaan. De produktie daalt bedenkelijk. De fabrieken gaan gebukt onder het gebrek aan in te voeren grondstoffen en onderdelen. De rijke plantages die van-de Nederlanders zijn overgenomen produceren veel minder dan vroeger. Indonesië is altijd de grootste rubberproducent geweest-, maar dit jaar wordt het gepasseerd door Malakka. Èr zijn weinig nieuwe aanplantingen gedaan in de rubbercultuur die ongeveer de helft op'orengt van de buitenlandse inkomsten welke niet uit de olie worden verkregen. De meeste rubberbomen — zeventig procent — zijn meer dan dertig jaren oud en er wordt al jaren roofbouw op deze bomen gepleegd. Vandaar dat de produktie, in 1938 608.010 ton, in ’58 is gedaald tot 243.913 ton. Deze cijfers zijn van de West-Javaanse iandbouwdienst. Hoe lang nog? Men vraagt zich in Djakarla af hoe 'ang deze situatie nog kan voortduren, of •r geen macht is die deze neergang kan treken. Hierover is men het algemeen vel eens: deze toestand van prijsstijging •n beangstigende onzekerheid schreeuwt >m een oplossing, welke dan ook.

=== [Page 1] === The rupiah is falling, and the gold price in Indonesia is rising so fast that hardly any newspaper still quotes it. They have stopped because the price changes so quickly that publications always lagged behind the quotations. On the black market quotation the rupiah is worth only a tenth of what it was worth two years ago, immediately after the peak of the anti-Dutch campaign. Purchasing power has likewise fallen to a tenth of two years ago. The prices of imported goods have been shooting up in recent weeks. An American shirt costs 2030 rupiah, a kind of perfume much used by Indonesian women costs 1800 rupiah per bottle. Worse still are the complaints about the scarcity and expense of necessary basic goods. Kerosene is hard to get. The newspapers write that many children in Djakarta do not go to school because they have to stand in long queues for their parents to obtain kerosene, which is used for cooking. Chinese snap up as much as possible The Chinese, many of whom, driven from the countryside, are leaving for China, try to convert their rupiah, which are worthless abroad, into goods. The Ministry of Justice has warned that restrictions will be placed on what they may export. Cars, a sought-after investment, they can no longer take with them to China. But bicycles, watches and fountain pens are bought en masse by them; those who have cars, motorcycles or bicycles try to exchange these for watches. The government will try to do everything to prevent the Chinese from leaving Indonesia with their investments. But if there is one category that knows what means always helps to pass customs undisturbed, it is that of the Chinese. Fierce criticism The devaluation of the money is attributed by Indonesian economists to the buying frenzy that occurs every year in the weeks before Chinese and Muslim New Year, but that is not the real cause. The newspapers, however muzzled, write that discontent has never been so great since the time Indonesia became independent. Even loyal supporters of President Soekarno have joined those who condemn his policy. The leftist paper Berita Indonesia, which is pro-Soekarno, speaks of a reckless policy. Permoeda [Pemuda], also pro-Soekarno, fears that the price rise means the ruin of many people. Soeloeh Indonesia writes that prices now exceed the purchasing power of the population. Production is falling alarmingly. Factories are weighed down by a lack of raw materials and parts to be imported. The rich plantations taken over from the Dutch produce much less than before. Indonesia has always been the largest rubber producer, but this year it is overtaken by Malaya. Few new plantings have been made in the rubber cultivation that brings in about half of foreign income not obtained from oil. Most rubber trees — seventy per cent — are more than thirty years old and have been subject to exploitative tapping for years. Hence production, in 1938 608,010 tons, fell in '58 to 243,913 tons. These figures are from the West Javanese agricultural service. How much longer? People in Djakarta ask how much longer this situation can continue, whether there is no power that can halt this decline. On this there is general agreement: this state of price rises and frightening uncertainty cries out for a solution, whatever it may be.