Soekarno's vondst (Sukarno's 'find')

't Is duidelijk geworden, dat president Soekarno zich niet al te zeker gevoelt in zijn jonge republiek. Waarschijnlijk had hij een betere uitslag voor zijn nationalistische specifiek Javanistische panij, de P.N.1., verwacht en voelt hij, hoe zijn populariteit hard achteruitloopt, in 't bijzonder buiten Java. Door wat voor oorzaak? Door de voortdurende economische deplorabele toestand, óf door de onthullingen over de corruptie binnen de vorige regering, waarin zijn partij de boventoon voerde, öf door de procesvoering in Djakarta, waardoor steeds meer in 't licht treedt, dat men hopeloos wegdrijft in valse getuigenissen en meineden, öf door de verontwaardiging der georganiseerde Indonesische vrouwen, die van de huwelijksescapades van haar president niet gediend zijn? Of door dit hele complex van feiten? Hoe het zij, Soekarno heeft „Heldendag" aangegrepen om weer eens van leer te trekken in de hoop de massa's door middel van de radio voor zich ontzag in te boezemen. Ditmaal moest Nederland het niet alleen ontgelden, met als vechtkreet het opeisen van Westelijk Nieuw Guinea, maar werd in alle vaagheid gesuggereerd als zou er volgens in zijn bezit zijnde documenten een gemeenschappelijk complot tegen de Indonesische regering gesmeed zijn en nog worden door het plegen van sabotage. Merkwaardig is het dat hij beweert, hoe niet alleen Nederland maar ook Amerika op de achtergrond aanwezig is. Doch het maakt deze „onthulling" des te begrijpelijker! Het feit, dat de huidige Indonesische regering er voor het eerst uit de radiorede van hoorde — en heel misschien de ontmaskerde corrupte personen uit de vorige regering er eerder meer van wisten— spreekt reeds boekdelen. Maar het „vinden" van documenten over het zich bedreigd gevoelen draagt zulk een overbekend communistisch kenmerk, dat niemand zich eigenlijk verwonderd zal hebben over de mededeling, dat Amerika mede als schuldige werd aangewezen. Soekarno gaat op grond van de uitslag van de verkiezingen positiever in de kaart van Moskou en Peking spelen. De Chinezen, die een direct gevaar in het economisch bestel vaak worden geacht, zullen later wel aan de beurt komen. Maar nu, met het oog op de samenstelling van de nieuwe regering, komt dit niet gelegen. Tegenover de corruptie van de vorige regering moet de „ontdekte" corruptie van buiten, gericht tegen de republiek, dienst doen. Misschien zullen wel nieuwe processen op stapel worden gezet, mede om het schandaal van de eindeloze „rechts"- pleging van thans te kunnen overschaduwen. Het is ook mogelijk, dat de president min of meer een hernieuwde greep naar de macht voorbereidt, want wanneer straks de zetelverdeling bekend zal zijn, kan zijn partij er niet op rekenen met de communisten samen de lakens weer te kunnen uitdelen. Ook wil Soekarno mogelijk doorbreken het huidige regeringsinitiatief van Djakarta om met Nederland over de hangende problemen te gaan spreken. Waarvoor de Indonesische figuren practisch gereed staan te vertrekken. De fanatieke revolutionnair, de partijman Soekarno, kan slechts eisen en haten en roept dan de gebruikelijke spoken op, om in het binnenland en het Oosters georiënteerde buitenland geloof te vinden en indruk te maken. Nederland kan niet dankbaar genoeg zijn voor deze demagogische demonstratie. Men kan er uit zien, hoe weinig waarde het nog heeft met Indonesische regeringsvertegenwoordigers te gaan onderhandelen. Indertijd hebben we over de Unie in Den Haag ook gediscussieerd en zijn er plechtig handtekeningen gezet onder de overeenkomst. Maar in Indonesië teruggekeerd heeft Soekarno het werk van zijn afgezanten eenvoudig aan zijn laars gelapt. Die risico mag Nederland niet voor de tweede maal lopen. Trouwens alles verzet zich er tegen, dat wij hier rustig zouden gaan spreken over economische en politieke problemen, terwijl in Indonesië zonder opheldering Nederlanders — als de hoofdagent Van Krieken, die in Nieuw Guinea werd ontvoerd — worden vastgehouden en andere landgenoten in processen worden voortgesleept zonder dat hun recht wordt gedaan, ja tot speelbal worden genomen temidden van een misdadige politieke intrige. Wordt het daarom niet eerder tijd, dat wij dit slepend schandaal opnieuw aan de wereldopinie gaan voorleggen, dan dat we rustig gaan confereren! Ten bate van de slachtoffers in de processen is lang een afwachtende houding aangenomen en het optreden van de huidige Indonesische regering scheen deze tactiek te mogen rechtvaardigen, doch Soekarno's „vondst" heeft ons bijtijds gewaarschuwd. Zullen ook in het eilandenrijk, waarin de Javaanse overheersing nu des te duidelijker gedemonstreerd wordt, de ogen nog bijtijds open gaan?

=== [Page 1] === It has become clear that President Soekarno does not feel too sure of himself in his young republic. Probably he had expected a better result for his nationalist, specifically Javanist party, the P.N.I., and he feels how his popularity is declining sharply, particularly outside Java. From what cause? From the continuing deplorable economic situation, or from the revelations about corruption within the previous government, in which his party set the tone, or from the conduct of the trials in Djakarta, which increasingly brings to light that one is drifting hopelessly into false testimony and perjury, or from the indignation of the organised Indonesian women, who do not appreciate the marriage escapades of their president? Or from this whole complex of facts? Be that as it may, Soekarno seized upon "Heroes' Day" to lash out once more, in the hope of inspiring awe in the masses through the radio. This time it was not only the Netherlands that had to pay, with the claim to Western New Guinea as battle cry, but it was suggested, in all vagueness, that according to documents in his possession a joint plot had been forged against the Indonesian government and was still being forged through acts of sabotage. It is remarkable that he asserts that not only the Netherlands but also America is present in the background. Yet this makes the "revelation" all the more understandable! The fact that the present Indonesian government heard of it for the first time from the radio speech - and perhaps the exposed corrupt persons from the previous government knew more about it earlier - already speaks volumes. But the "finding" of documents about feeling threatened bears such a familiar communist hallmark that no one will really have been surprised by the announcement that America too was named as culprit. On the strength of the election results Soekarno will play more positively into the hands of Moscow and Peking. The Chinese, who are often regarded as a direct danger in the economic order, will come in for their turn later. But now, in view of the composition of the new government, this is inconvenient. Against the corruption of the previous government, the "discovered" corruption from outside, directed against the republic, must serve. Perhaps new trials will be put in train, partly to overshadow the scandal of the endless "administration of justice" now going on. It is also possible that the president is more or less preparing a renewed grab for power, for when the distribution of seats is shortly known, his party cannot count on being able to call the tune again together with the communists. Soekarno may also want to break through the present government initiative of Djakarta to start talking with the Netherlands about the pending problems. For which the Indonesian figures are practically ready to depart. The fanatical revolutionary, the party man Soekarno, can only demand and hate, and then conjures up the usual spectres in order to find belief and make an impression at home and in the Oriental-oriented abroad. The Netherlands cannot be grateful enough for this demagogic demonstration. One can see from it how little value it still has to go and negotiate with Indonesian government representatives. At the time we also discussed the Union at The Hague and signatures were solemnly put under the agreement. But on returning to Indonesia Soekarno simply tossed the work of his envoys aside. The Netherlands must not run that risk a second time. Moreover everything opposes our calmly going to talk here about economic and political problems, while in Indonesia Dutchmen - like chief constable Van Krieken, who was abducted in New Guinea - are being held without explanation and other compatriots are dragged along in trials without justice being done to them, indeed are made a plaything in the midst of a criminal political intrigue. Is it not therefore rather time that we again put this lingering scandal before world opinion, than that we go and confer calmly! For the benefit of the victims in the trials a wait-and-see attitude has long been adopted and the conduct of the present Indonesian government seemed to justify this tactic, but Soekarno's "find" has warned us in good time. Will the eyes also open in time in the island realm, in which Javanese domination is now demonstrated all the more clearly?