Los en Vast uit de Republiek (Loose and fast from the Republic)

(Door een Indonesische medewerker). „Berdjoang" is prettig voor hen, die ervan kunnen profiteren. Niet echter voor hen, die dat niet kunnen doen. De thans tot wali-negara van Pasoendan gekozen heer Wiranatakoesoema moest in Djokja als voorzitter van het Hoge Advies College van de republiek zich tevreden stellen met een „three-in-one"-kamer: zit-, slaap- en werkkamer in één en hetzelfde vertrekje van vier bij vier meter. De heer Siauw Giok Tjhan moest tijdens zijn ministerschap ondervinden, dat men er met „semangat" alleen toch niet kwam. Men moet geld hebben om te bestaan, al is het ORI-geld. Daar kan men tenminste eten voor kopen. En zo moest het prachtige ministershorloge, een technisch wonder, er aan geloven! Het extra-mollige Sumatraanse meiske van de Kementerian Penerangan (ministerie van voorlichting) was heus niet te spreken over haar sexe-genoten in Djokja. De meesten waren niet te overreden om in openbare bijeenkomsten te spreken. Gelijk hadden ze! Een „slip of the tongue" kon weleens onaangename gevolgen met zich brengen. En wij hebben een spreekwoord met de woorden „hart en mond", zodat het maar beter is te zwijgen... De minister Trimurti is met de val van het kabinet Amir afgetreden en is geworden: „a wiser but a sadder woman". Zij heeft het aan de lijve ondervonden, dat het gemakkelijker is regelingen op het geduldige papier te zetten dan de uitvoering ervan in de praktijk. En aan honderd mooie plannen in het archief heeft het volk ten slotte niets! Men hoort nu niet zoveel meer van haar activiteit. En spreken zoals zij dat vroeger deed, schijnt ze thans ook niet meer te doen. In de republiek bestaat werkelijk zoiets als persvrijheid. Men mag inderdaad zoveel op de republiek en de autoriteiten afgeven als men wil, wanneer men maar niet „koerang semangat" of „gebrek aan strijdgeest" toont. Het enige bezwaar voor het volk is, dat de republiek en de autoriteiten meestal de kranten maar laten brallen. Een verandering ten goede vanwege de critieken volgt zelden, behalve als het gaat om kleinigheden. De Maloekoe of Molukkengemeenschap in de republiek is eendrachtig en flink. Ieder van hen is bereid zich voor de groep op te offeren. Het gevolg daarvan is, dat deze gemeenschap met rust wordt gelaten. Het devies is en moet zijn: Flink van zich afbijten! Op een dag kwamen een paar republikeinse soldaten bij een rijsthandelaar in het republikeinse gebied met een bonnetje voor zoveel en zoveel r.j.-i. De handelaar, een Chinees, kende zijn pappenheimers en vroeg om een officieel formulier met de handtekening van de divisie-commandant. Een debat volgde. Het betrof een spoedgeval. Het gevraagde officiële stuk zou later wel volgen. De handelaar hield voet bij stuk, maar liet ondertussen zijn knokploeg komen. En deze ploeg zorgde wel, dat de opvorderaars „in goede orde terugtrokken". Verschillende rijke Chinezen in de republiek beschikken nl. over een eigen lijfwacht en dat systeem schijnt vrij behoorlijk te werken.

=== [Page 1] === (By an Indonesian collaborator.) "Berdjoang" [to struggle] is pleasant for those who can profit from it. Not, however, for those who cannot do so. Mr. Wiranatakoesoema, now elected wali negara of Pasundan, had to content himself in Djokja, as chairman of the High Advisory College of the republic, with a "three-in-one" room: sitting, sleeping and working room in one and the same little room of four by four metres. Mr. Siauw Giok Tjhan had to find out during his ministership that one did not get far with "semangat" [spirit] alone. One must have money to exist, even if it is ORI money. With that one can at least buy food. And thus the magnificent minister's watch, a technical wonder, had to go! The extra-plump Sumatran girl of the Kementerian Penerangan (Ministry of Information) was really not pleased with her sex-fellows in Djokja. Most of them could not be persuaded to speak at public meetings. They were right! A "slip of the tongue" could have unpleasant consequences. And we have a proverb with the words "heart and mouth," so that it is better to keep silent... The minister Trimurti resigned with the fall of the Amir cabinet and has become: "a wiser but a sadder woman." She has experienced in person that it is easier to put regulations on patient paper than to carry them out in practice. And a hundred beautiful plans in the archive are of no use to the people in the end! One now hears no longer so much of her activity. And speaking as she formerly did she no longer seems to do either. In the republic there really exists something like freedom of the press. One may indeed abuse the republic and the authorities as much as one wants, as long as one does not show "kurang semangat" or "lack of fighting spirit." The only drawback for the people is that the republic and the authorities mostly just let the newspapers rant. A change for the better as a result of the criticism seldom follows, except when it concerns trifles. The Maluku or Moluccan community in the republic is united and sturdy. Each of them is prepared to sacrifice himself for the group. The consequence is that this community is left in peace. The motto is and must be: bite back hard! One day a few Republican soldiers came to a rice trader in Republican territory with a chit for so-and-so much rice. The trader, a Chinese, knew his customers and asked for an official form with the signature of the division commander. A debate followed. It concerned an urgent case. The official document asked for would follow later. The trader stood firm, but meanwhile let his gang of bruisers come. And this gang saw to it that the requisitioners "withdrew in good order." Various rich Chinese in the republic have their own bodyguard and that system seems to work quite well.