Ekaterina op Java (Ekaterina in Java)

Men herinnert zich dat op het congres van de Gerwani ook Russische afgevaardigden waren genodigd; zij kwamen weliswaar pas nadat het congres reeds was afgelopen, maar hun aanwezigheid werd nochtans zeer op prijs gesteld door de organisatoren, die o.a. met de Russische dames over Java reisden. Een harer, Ekaterina Sheveleva, doet nu in de Izvestija verslag van haar bevindingen. Wij nemen uit dat verslag een tweetal passages over. Het eerste betreft het wegenstelsel, aangelegd door de gewezen kolonisators, en de tegenstelling tussen die goede wegen en de primitieve werktuigen van de Javaanse rijstboer (waarover Ekaterina's begeleiders „met verbittering" spraken). „Java is doorsneden door voortreffelijke geasfalteerde verkeerswegen. Over de rivieren spannen zich mooie bruggen. ‚De verkeerswegen en bruggen zijn vóór de tweede wereldoorlog gebouwd, in de periode van volledige Nederlandse koloniale overheersing,' zei men ons. En we waren het eens met onze Indonesische vrienden dat drie eeuwen of meer koloniale afhankelijkheid een heel lange tijd is en dat de bruggen en verkeerswegen, die aderen voor de uitvoer van landbouwproducten en de natuurlijke opbrengst van het land, nodig waren voor de kolonisatoren en dat ze ze daarom goed bouwden. Langs de wegen strekten zich rijstvelden uit. Door het frisse gewas bewogen zich langzaam gebogen menselijke gestalten met strooien hoeden. Onze vrienden zeiden ons: ‚Nu ziet u de oogstwerktuigen die de Indonesische boeren gebruiken.' Duidelijk klonk verbittering door in hun stem. Onze wagen hield stil. Een boer in helder gekleurde rok (alle mannen op Java dragen rokken net als vrouwen) kwam naar ons toe. In zijn hand had hij een houten stok, waarin een houten blad met een scheermes was bevestigd. En toen wij dit treurige materiaal zagen langs de voortreffelijke asfaltweg, begrepen we beter waarom Indonesië, een agrarisch land, gedwongen is voedingsmiddelen in te voeren. In 1952 alleen al voerde Indonesië 600.000 ton rijst in..." Ekaterina Sheveleva beschrijft vervolgens een selamatan op een onderneming, aangeboden door de werkers van de onderneming, waarbij de administrateur, die in een prachtig huis woont, toestaat te kijken „zoals een ervaren oude zeerot naar de woeste golven om zijn schip kijkt bij een storm. Toen wij naar de administrateur keken, bedachten we dat van het standpunt van deze buitenlander de situatie in Indonesië nauwelijks rooskleurig valt te noemen. „Ja, de kolonisatoren zijn nog steeds sterk. Maar hun vertrouwen op hun kracht wordt van dag op dag en van uur op uur ondermijnd door de groeiende eenheid van het volk. Op een station moest de trein waarin we reisden twee minuten stoppen. De plaatselijke vrouwenbond vroeg de stationschef hun gelegenheid te geven voor een korte bijeenkomst met de buitenlandse gasten. De stationschef nam een beslissing die ongebruikelijk was uit een oogpunt van de dienstdiscipline: de trein zou drie minuten langer stoppen. De bijeenkomst ging door. De chef van het kleine stationnetje had zich klaarblijkelijk gerealiseerd dat er iets is dat meer is dan strikte discipline. De mensen hebben een groeiend gevoel voor hun eigen waardigheid en onafhankelijkheid, een gevoel van nationale trots dat ze zegt dat zij, het volk, en niemand anders, de ware gezaghebbende meesters van het land zijn, of liever gezegd, moeten zijn." Tot zover de verslaggeefster. Het zou jammer zijn, dit reisverhaal te commentariëren, want het spreekt voor zichzelf. Wij willen alleen aantekenen dat, als het Ekaterina's oprechte mening is dat het volk, en niemand anders, de ware gezaghebbenden moeten zijn, zij eens zou kunnen voorstellen daarmee in Rusland te beginnen.

=== [Page 1] === Ekaterina on Java It will be remembered that Russian delegates were also invited to the congress of the Gerwani; they did come only after the congress had already ended, but their presence was nevertheless greatly appreciated by the organisers, who among other things travelled across Java with the Russian ladies. One of them, Ekaterina Sheveleva, now reports in the Izvestia on her findings. We reproduce two passages from that report. The first concerns the road network laid out by the former colonisers, and the contrast between those good roads and the primitive implements of the Javanese rice farmer (about which Ekaterina's escorts spoke "with bitterness"). "Java is crossed by excellent asphalted roads. Beautiful bridges span the rivers. 'The roads and bridges were built before the Second World War, in the period of complete Dutch colonial domination,' we were told. And we agreed with our Indonesian friends that three centuries or more of colonial dependence is a very long time and that the bridges and roads, those arteries for the export of agricultural products and the natural yield of the country, were needed by the colonisers and that they therefore built them well. Along the roads stretched rice fields. Through the fresh crop bent human figures in straw hats moved slowly. Our friends said to us: 'Now you see the harvesting implements that the Indonesian farmers use.' Bitterness clearly sounded in their voice. Our car stopped. A farmer in a brightly coloured skirt (all men in Java wear skirts just like women) came toward us. In his hand he had a wooden stick in which a wooden blade with a razor-like knife was fixed. And when we saw this sad equipment alongside the excellent asphalt road, we understood better why Indonesia, an agrarian country, is forced to import foodstuffs. In 1952 alone Indonesia imported 600,000 tons of rice..." Ekaterina Sheveleva then describes a selamatan at an estate, offered by the workers of the estate, at which the administrator, who lives in a magnificent house, stands looking on "as an experienced old sea dog looks at the wild waves around his ship in a storm. When we looked at the administrator we thought that from the standpoint of this foreigner the situation in Indonesia can hardly be called OK. "Yes, the colonisers are still strong. But their confidence in their strength is undermined from day to day and from hour to hour by the growing unity of the people. At a station the train in which we were travelling had to stop for two minutes. The local women's union asked the station master to give them an opportunity for a short meeting with the foreign guests. The station master took a decision that was unusual from the standpoint of service discipline: the train would stop three minutes longer. The meeting went ahead. The chief of the little station had evidently realised that there is something that is more than strict discipline. The people have a growing sense of their own dignity and independence, a feeling of national pride that tells them that they, the people, and nobody else, are the true authoritative masters of the country, or rather, must be." So far the reporter. It would be a pity to comment on this travel story, for it speaks for itself. We only wish to note that if it is Ekaterina's sincere opinion that the people, and nobody else, must be the true authorities, she might one day propose to begin with that in Russia.