Grootheidswaanzin (Megalomania)

IN DIK TIJD was Sockarno de alleenheerser die zijn land leidde met steeds weer nieuwe leuzen en die zelf in pracht en praal leefde, terwijl zijn volk verkommerde Hij was bezeten van grootheidswaanzin, aangemoedigd door nop meer mislukte aanslagen en doordat alles leek te lukken. Er was wel eens sprake van oppositie, bijvoorbeeld toen hij in 1954 Hartini als tweede vrouw nam (de Indonesische vrouwenbeweging stelt zich op monoeaam standpunt), maar steeds kwam Sockarno als overwinnaat te voorschijn. Tien,jaar later nam hij zelfs nog de Japanse Ratna Sari Dewi als derde vrouw en vervolgens Harljati als vierde. terwijl hij talloze vriendinnen had. maar dat alles werd van hem geaccepteerd. Alle macht in Indonesië berustte bij Sockarno. voor wie iedereen beefde en die niemand meer durfde weerstreven. Toch kwam er een keer. Die keer werd ingeluid toen in de nacht van 30 september op 1 oktober 1Ü65 in Djakarta zes generaals verinoord werden byj een poging tot een communistische staatsgreep. Het leger wist die poging onder leiding van generaal Soeharto gemakkelijk te verijdelen, maar onderrond daarbij iveinig medewerking van Sockarno. die weigerde te voldoen aan de aandrang dat hij de. communistische partij in Indonesië officieel ion verbteden. Dal rnaakte dal het lef/er, gesteund door felle studentendemonstraties, zich steeds meer ook tegen Soekarno begou te keren. Op 11 maait 1966 werden de demonstraties tegen Soekarno iii Djakarta zo fel, dat hij per helikopter naar zijn paleis in Bogor vluchtte. Daar kreeg hij dezelfde dag bezoek van drie generaal? die hem een stuk lieten tekenen, waarbij hij alle uitvoerende bevoegdheden overdroeg aan generaal Soeharto. Onmiddellijk daarna liet Soeharto de tweede man van Soekarno. dr. Soebandrio, en veertien andere ministers arresteren, verbood hij de communistische partij en vormde hij een voorlopige nieuwe regering. Nog dezelfde maand ontbond hij Soekarno's paleiswacht, het regiment-Tjakrabirawa. In de volgende maanden werden politieke kopstukken, die door Soekarno gevangen waren gezet omdat ze hem weerstreefden. vrijgelaten.

=== [Page 1] === AT THAT TIME Sukarno [Soekarno] was the sole ruler who led his country with ever new slogans and who himself lived in pomp and splendour while his people wasted away. He was possessed by megalomania, encouraged by yet more failed assassination attempts and by the fact that everything seemed to succeed. There was occasionally talk of opposition, for example when in 1954 he took Hartini as a second wife (the Indonesian women's movement takes a monogamous standpoint), but each time Sukarno emerged as the victor. Ten years later he even took the Japanese Ratna Sari Dewi as a third wife and then Haryati [Hartjati] as a fourth, while he had countless girlfriends, but all that was accepted from him. All power in Indonesia rested with Sukarno, before whom everyone trembled and whom no one any longer dared to resist. Yet there came a time. That time was heralded when in the night of 30 September to 1 October 1965 in Jakarta [Djakarta] six generals were murdered in an attempted communist coup. The army, under the leadership of General Suharto [Soeharto], managed to foil that attempt easily, but met with little cooperation from Sukarno, who refused to comply with the urging that he officially ban the communist party in Indonesia. That caused the army, supported by fierce student demonstrations, increasingly to turn against Sukarno as well. [Translator's note: the OCR of the first copy reads "1963" for 1965.] On 11 March 1966 the demonstrations against Sukarno in Jakarta became so fierce that he fled by helicopter to his palace in Bogor. There he received a visit the same day from three generals, who had him sign a document by which he transferred all executive powers to General Suharto. Immediately afterwards Suharto had Sukarno's second man, Dr. Subandrio [Soebandrio], and fourteen other ministers arrested, banned the communist party and formed a provisional new government. In the same month he dissolved Sukarno's palace guard, the Tjakrabirawa [Cakrabirawa] regiment. In the following months political leaders who had been imprisoned by Sukarno because they opposed him were released.