Damai, vrede (Sowjet-vrouwen op bezoek in Indonesië)

Sowjet-vrouwen op bezoek in Indonesië „OP de dag van onze aankomst woonden we een vergadering van intellectuelen in Djakarta bij", zo schrijven Alexandra Cholopowa en Jekaterina Sjeweljowa in het tijdschrift „Sowjet-vrouw". Zij brachten als afgevaardigden van het Anti-fascistische Comité van Sowjetvrouwen, op uitnodiging van de Gerwani, de Indonesische vrouwenbeweging, een bezoek van drie weken aan Indonesië. „Enkele seconden nadat de voorzitter de vergadering gesloten had, werden we omringd door vele vrienden. Een meisje riep ons steeds hetzelfde woord toe. Daarna [Unreadable] op zichzelf, op ons en dan op alle aanwezigen. We wisten de betekenis van het woord niet. „Wat is dat?" vroegen we, „Vrijheid? Strijd? Geluk?" Blijkbaar was het echter een nog belangrijker [Unreadable] alle andere inhield. „Damai", zei het Indonesische meisje en toen vertaalde ze: „Vrede." [Unreadable] voor ons ongewone [omgeving]: ongewone kleuren, [Unreadable] dracht, een onbe[Unreadable]. Maar de mensen spraken [Unreadable] van geluk, van kinderen, [Unreadable] toekomst. En 't meest hoorden we het melodieuze woord: Damai. In Oost-Java, in een aan kapitalisten behorende [Unreadable] hadden we gelegenheid [Unreadable] te spreken. We stelden [Unreadable] vragen: Wordt hier gewerkt? [Unreadable] mannen en vrouwen be[taald]? [Unreadable] hoeveel verdient een arbeider? Hoe groot is het bestaans[minimum]? Hoeveel uur per dag wordt gewerkt? Krijgen de [Unreadable] betaalde vacantie? Maar de [Unreadable] met hun ant[woorden] [Unreadable] zei ons na enige [Unreadable] een oudere sorteerster [Unreadable] weer na een blik op [Unreadable] de vertegenwoordigster [Unreadable] vakbeweging — liep [Unreadable] zei haar iets. Ze schudde [Unreadable] keek dit keer echter [Unreadable] maar zag ons [Unreadable] weet niets van de Sowjet[Unreadable]. „De vertegenwoordigster van de arbeidster is geen lid [Unreadable] van een vakbond, maar ze weet wel wat de [Unreadable] zal uw vragen beantwoorden." De sorteerster antwoordde [Unreadable] alsof ze ieder woord [Unreadable] onze vragen: bij de [Unreadable] verdienen mannen meer [Unreadable] dagloon bedraagt [Unreadable] veel minder dan het [Unreadable] vier jaar werkt ze [Unreadable] dat, maar ze heeft nog nooit [Unreadable] een arbeider betaalde [Unreadable] gingen, zei de Sobsi[Unreadable] sorteerster: [Unreadable] jaar [Unreadable] geleden had deze ar[beidster] [Unreadable] aanwezigheid van de [Unreadable] mond niet [Unreadable] nu is ze niet bang. [Unreadable] weet, dat de Sobsi [Unreadable] [Unreadable] voorstad van Surabaja [Unreadable] een massa-meeting: [Unreadable] over 15.000 mensen uit [Unreadable] omgeving gekomen [Unreadable] met ons met be[Unreadable] anderen probeerden [Unreadable] en duidelijk te maken. „[Unreadable] lid van de Gerwani?" [Unreadable] boerin, die kennelijk [Unreadable] was: ze droeg een [Unreadable] mand met gekookte [Unreadable] rijst, in palmbladeren gewikkeld [Unreadable] vergaderingen te [Unreadable] ons water beloofde. [Unreadable] de mensen op naar [Unreadable] te gaan. De oude [Unreadable] heid heeft men nodig [Unreadable] voegde zij daaraan toe: „en [Unreadable] vrijheid [Unreadable] [Unreadable] delen van Oost-Java [Unreadable] de strijd voor de [Unreadable] van vrouwen en voor [Unreadable] voor water, dat in [Unreadable] verkrijgbaar is. De [Unreadable] is een moeilijk probleem [Unreadable] van de regering [Unreadable] Gerwani de moeilijkste, maar belangrijkste zaak aanpakte, heeft deze vrouwenorganisatie bij de hele bevolking bekend en geliefd gemaakt. Een vreselijke erfenis van de koloniale heersers is het analphabetisme. Meer dan 4/5 van de Indonesiërs kan niet lezen en schrijven. De regering sticht scholen, maar van de 10 millioen leerplichtige kinderen gaat nog maar de helft regelmatig naar school. Vele kinderen werken nog altijd in fabrieken en op plantages. „Is het waar, dat in de Sowjet-Unie alle kinderen kunnen leren?" vroeg ons een theeplukster op een grote plantage bij Bandung. Haar dochter, de kleine Tipa, werkte naast haar. Uit de vraag van de moeder klonk het verlangen, dat ook haar kind de school zou kunnen bezoeken. In Djokjakarta waren we in een school, gesticht door de Gerwani, voor de armste kinderen van de stad. Zoals alle kinderen, die men voor het eerst een boek geeft, dromen zij ook al van hun toekomstig beroep. „Ik wil dokter worden", zei een 9-jarig jongetje, verlegen, maar vastbesloten. En we dachten eraan, dat deze kinderdromen kentekenend zijn: in Indonesië, dat zich 300 jaar lang onder Nederlandse koloniale heerschappij bevond, zijn zeer weinig doktoren. In vele gebieden één op de 500.000 inwoners! We waren voortdurend omgeven door roerende zorgen. We kregen brieven en foto's, men bracht ons vruchten, schonk ons rode halsdoeken met gouden sterren, insignes of eenvoudige kleine reepjes goed, waarop het woord Damai geborduurd was. De kinderen gaven ons de naam die alle volkeren heilig is: moeder. Ver is Indonesië van de Sowjet-Unie. Maar onze volkeren zijn nauw met elkaar verbonden, onze harten slaan in hetzelfde rhythme en we hebben gemeenschappelijke belangen: de vrede te bewaren en de vriendschap tussen de volkeren te verstevigen, opdat voor de komende generatie een gelukkig leven verzekerd is." [Unreadable] ... gekookte rijst bij zich, in palmbladeren gewikkeld.

=== [Page 1] === PEACE [Heading "DAMAI, VREDE": "Damai" is Indonesian for peace.] "On the day of our arrival we attended a meeting of intellectuals in Djakarta [Jakarta]", write Alexandra Cholopowa [Aleksandra Kholopova] and Jekaterina Sjeweljowa [Yekaterina Shevelyova] in the magazine "Soviet Woman". They paid a three-week visit to Indonesia as delegates of the Anti-Fascist Committee of Soviet Women at the invitation of the Gerwani, the Indonesian women's movement. "A few seconds after the chairman had closed the meeting we were surrounded by many friends. A girl kept calling the same word to us. [Unreadable] to herself, to us and then to all those present. We did not know the meaning of the word. 'What is it?' we asked, 'Freedom? Struggle? Happiness?' Apparently, however, it contained something even more important than all others. 'Damai', said the Indonesian girl and then she translated: 'Peace'." [Translator's note: the following passage is heavily garbled by column bleed; only fragments can be read.] [Unreadable] a life unusual for us: unusual colours, [garments], an unknown [language]; but the people spoke [of peace], of happiness, of children, of the future. And most often we heard this simple, melodious word: "damai". [Unreadable] in East Java, in a [cigarette?] factory belonging to [Unreadable] capitalists we had the opportunity to speak with women workers. We put some questions: Are men and women paid [equally] here? How much does a worker earn? How large is the subsistence minimum? How many hours per day is work done? Do the workers get paid holidays? But the workers with their answer [Unreadable] "[Unreadable]", an older sorter told us after some time, [Unreadable] again after a glance at [Unreadable]. The representative of the [Unreadable] trade union movement walked up [Unreadable] said something to her. She shook [her head], but this time looked not at the overseer but saw us [Unreadable] "[She] knows nothing of the Soviet [Unreadable]". "The representative of the woman worker is not a member [Unreadable] of a trade union, but she knows what the [Unreadable] will answer your questions." The sorter answered [Unreadable] as if [weighing] every word to our questions: "At [Unreadable] men earn more [Unreadable] the daily wage amounts to [Unreadable] much less than that [Unreadable]. For four years she has worked [Unreadable] but she has never [Unreadable] a worker paid [Unreadable]." "[Unreadable]," said the Sobsi [Unreadable] sorter: "[Unreadable] years ago this worker [Unreadable] in the presence of the [Unreadable] mouth not [Unreadable], now she is not afraid, [Unreadable] knows that Sobsi [Unreadable]. In a suburb of Surabaja [Unreadable] a mass meeting: [Unreadable] over 15,000 people from [Unreadable] the surrounding area had come [Unreadable] with us with [Unreadable] others tried [Unreadable] and to make clear. "[Are you a member] of the Gerwani?" [Unreadable] a [Unreadable] peasant woman, who apparently [Unreadable]: she wore a [Unreadable] with cooked [rice] wrapped in palm leaves [Unreadable] meetings [Unreadable] water [promised]. [Unreadable] the people go to [Unreadable]. The old [woman] [Unreadable] added: "Freedom is what one needs [Unreadable] and freedom..." [Unreadable] parts of East Java [Unreadable] the struggle for the [Unreadable] of women and for water, which is [not] obtainable in [Unreadable]. The [Unreadable] is a difficult problem [Unreadable] the Gerwani tackled the most difficult but most important matter, this women's organisation has made itself known and beloved among the whole population. A terrible inheritance of the colonial rulers is illiteracy. More than 4/5 of Indonesians cannot read and write. The government founds schools, but of the 10 million children of school age, only half still go to school regularly. Many children still work in factories and on plantations. "Is it true that in the Soviet Union all children can learn?" a tea picker asked us on a large plantation near Bandung. Her daughter, little Tipa, worked beside her. From the mother's question sounded the longing that her child too could attend school. In Djokjakarta [Yogyakarta] we were in a school founded by the Gerwani for the poorest children of the town. Like all children who are given a book for the first time, they too already dream of their future profession. "I want to become a doctor," said a 9-year-old boy, shy but determined. And we thought that these children's dreams are characteristic: in Indonesia, which was for 300 years under Dutch colonial rule, there are very few doctors. In many areas one to 500,000 inhabitants! – We were constantly surrounded by touching care. We received letters and photos, people brought us fruit, gave us red neckerchiefs with golden stars, badges or simple little strips of cloth on which the word Damai was embroidered. The children gave us the name that is sacred to all peoples: mother. Far is Indonesia from the Soviet Union. But our peoples are closely tied to each other, our hearts beat in the same rhythm and we have common interests: to preserve peace and to strengthen friendship between peoples, so that a happy life is assured for the coming generation." [Caption fragments:] Soviet women on a visit to Indonesia. / [Unreadable] cooked rice with them, wrapped in palm leaves.