De bewogen aanklacht van Mohammad Munir

Van een verslaggever Mohammad Munir, de in mei geëxecuteerde vakbondsleider en PKI-bestuurder, bracht in 1973 voor de rechters van het militaire tribunaal de sfeer van moord en vervolging in herinnering, die in oktober 1965 tegen de communisten en hun vrienden werd ontketend en nog steeds voortduurde. De volgende passages zijn ontleend aan zijn pleidooi. "De reactionairen in het binnenland, die met de CIA complotteerden, hadden reeds lang op een gelegenheid gewacht om een tegenoffensief (tegen de nationale ontwikkeling) te ontketenen. Zij maakten de zwakke punten van de mislukte 30e septemberbeweging tot een keerpunt om hun aanvallen in te zetten. Er werden grote campagnes begonnen om de communisten te vervloeken. Men bezigde afschuwelijke termen in verband met het doden van enkele legergeneraals om een sfeer van haat tegen de PKI en de revolutionaire massa-organisaties, vooral de Pemuda Rakyat en de Gerwani, te zaaien.(') Op openbare vergaderingen werden de mensen opgehitst tot wraak en verbittering: "Eén generaal in ruil voor 100.000 communisten". Men drong de kantoren van de PKI en revolutionaire massa-organisaties binnen en vernielde, verbrandde en plunderde. Het bleef daar niet bij, want ook de woningen en huizen van bestuurders en aanhangers ondergingen eenzelfde lot. Allen, die maar enigszins van communistische gezindheid werden beticht, werden genadeloos afgestraft. Waar bleef de bescherming van lijf en goed? President Sukarno deed een oproep: "Stop de ophitserij, wacht op commando's". Maar de reactie trok zich er niets van aan, zij wilde zo'n gelegenheid, die zich maar zelden voordoet, niet voorbij laten gaan. Zij intensiveerde haar terreur-acties met gruwelijke moorden, die hun gelijke niet hebben in de wereldgeschiedenis. Men hakte mensenhoofden af, alsof men kippen slachtte. Men sneed kelen door, alsof men met krekels te doen had. De witte terreur laaide op. Lijken trof men zover het oog strekte, op wegen, in rivieren; op vele plaatsen waren massa-graven nodig voor de massa-moorden. De rivieren Berantas en Solo werden getuigen van een barbaarsheid die zelden op deze aarde voorkomt. Waar bleef de rechtsbescherming voor honderdduizenden Indonesische staatsburgers? Honderdduizenden anderen werden in kampen en gevangenissen gegooid...... Het prachtige Indonesië werd veranderd in een concentratiekamp, waar de walm van mishandeling uitsloeg. Indien de gevangenismuren konden spreken, zouden zij zonder ophouden vertellen van foltering en lijden, van de zwakheden en onwrikbaarheid van politieke gevangenen, die aan honger, ziekte en mishandeling bij ondervraging waren blootgesteld.

=== [Page 1] === From a reporter Mohammad Munir, the trade-union leader and PKI executive executed in May, recalled in 1973 before the judges of the military tribunal the atmosphere of murder and persecution that was unleashed in October 1965 against the communists and their friends and was still continuing. The following passages are taken from his plea. "The reactionaries in the country, who conspired with the CIA, had long waited for an opportunity to unleash a counter-offensive (against national development). They made the weak points of the failed 30 September Movement into a turning point to launch their attacks. Great campaigns were begun to curse the communists. Terrible terms were used in connection with the killing of a few army generals to sow an atmosphere of hatred against the PKI and the revolutionary mass organisations, especially the Pemuda Rakyat and the Gerwani. (*) At public meetings people were incited to revenge and bitterness: "One general in exchange for 100,000 communists". People forced their way into the offices of the PKI and revolutionary mass organisations and destroyed, burned and plundered. It did not stop there, for the dwellings and houses of executives and supporters underwent the same fate. All who were even slightly suspected of communist sympathies were punished mercilessly. Where was the protection of life and property? President Sukarno made an appeal: "Stop the incitement, wait for commands". But the reaction paid no heed; it did not want to let such an opportunity, which rarely occurs, pass by. It intensified its terror actions with horrible murders that have no equal in world history. People chopped off human heads as if slaughtering chickens. People cut throats as if dealing with crickets. The white terror flared up. Corpses were found as far as the eye could see, on roads, in rivers; in many places mass graves were needed for the mass murders. The rivers Brantas and Solo became witnesses of a barbarity that rarely occurs on this earth. Where was the legal protection for hundreds of thousands of Indonesian citizens? Hundreds of thousands of others were thrown into camps and prisons...... The beautiful Indonesia was changed into a concentration camp, where the stench of ill-treatment poured out. If the prison walls could speak, they would tell without ceasing of torture and suffering, of the weaknesses and the steadfastness of political prisoners, who were exposed to hunger, sickness and ill-treatment during interrogation.